ἀδελφεός
ἀδελφεός, brother
ἀδελφεός, v. ἀδελφός.
ἀδελφεός, ὁ, ep. u. ion. = ἀδελφός, Hom. oft, Pind., Aesch. Spt. 959 [558 im trimeter zw.].
ἀδελφεός
-οῦ, ὁ.
Genit. ἀδελφειοῦ (for -ἀδελφεόο) Il. 5.21, Il. 6.61, Il. 7.120, Il. 13.788.
A brother, oneʼs brother Il. 2.409, Il. 7.2, Il. 8.318, Il. 13.695, Il. 15.187, etc.: Od. 4.91, 199, 225, 512.
ἀ˘δελφεός (ἀδελφεοῦ, -εόν; -εοῖσιν.)
- a brother ὁμόκλαρον ἐς ἀδελφεὸν (Xenokrates, br. of Theron.) O. 2.49 ἀδελφεοῖσί τʼ ἐπαινήσομεν ἐσλοῖς (Wil.: ἀδελφεούς τʼ ἐπαινήσομεν ἐσθλούς codd: ἀδελφεοὺς καὶ ἐπαινήσομεν ἐσλούς Ahlwardt. sc. the brothers of Thorax.) P. 10.69 —
- b half-brother Ἡράκλεες, σέο δὲ προπράονʼ ἔμμεν ξεῖνον ἀδελφεόν τʼ (Aiakos.) N. 7.86 ταχέως δʼ ἐπʼ ἀδελφεοῦ βίαν πάλιν χώρησεν ὁ Τυνδαρίδας (Kastor, halfbrother of Polydeukes.) N. 10.73
- c pl. pro sing. Ζηνὶ μισγομέναν (Θέτιν) ἢ Διὸς πὰρʼ ἀδελφεοῖσιν (πληθυντικῶς δὲ εἶπεν ἀντὶ τοῦ ἀδελφῷ τῷ Ποσειδῶνι. Σ.) I. 8.35
ἀδελφεός , ἀδελφειός: brother.