ἀλητικός
ἀλητικός, appropriate to a wanderer
ἀλητ-ικός, ή, όν,
- appropriate to a wanderer, D.Chr. 7.1.
errante, propio de un vagabundo D.Chr.7.1,
ὁ βίος
ἀλητικός, ή, όν [ᾰ] de rencontre, de hasard, D. Chr. Or. 7 commenc. ; Nyss. 3, 238.
Étym. ἀλήτης.
ἀλητικός, herumschweifend, Sp.