ἀλητεύω
ἀλητεύω, to wander, roam about
ἀλητ-εύω, Dor. ἀλατ-, fut. -σω E. Heracl. 515:—
- wander, roam, mostly of beggars, Od. 17.501, al., AP 9.12 (Leon.); of hunters, Od. 12.330; of exiles, E. l.c., Hipp. 1048, Phalar. Ep. 95; θνητὸν βίον ἀ. Ph. 1.463.
andar errante gener. de mendigos o exiliados
ἀλητεύων' Ἰθάκης ἐς δῆμον ἵκηται
κατὰ δῶμα
• c. ac.
χθόνα
πόλιν
• fig.
θνητὸν βίον ἀ.
ἀλητεύω (seul. prés. et fut. -εύσω) [ᾰ] errer, en parl. de mendiants ou de vagabonds, Od. 17, 501 ; de chasseurs, Od. 12, 330 ; d’Ulysse errant dans son palais, Od. 22, 291, etc. ; d’exilés, Eur. Hipp. 1026, 1045 ; El. 1116 ; Her. 515.
Étym. ἀλήτης.
ἀλητεύω, herumschweifen, von Bettlern, Od. 14.126, 16.101 ; ἀλητεύειν κατὰ δῶμα (δόμον κατʼ), betteln, Od. 17.501, 22.291, ἐν δημῳ 18.114 ; von Jägern 12.330 ; – Eur. Hipp. 1045, Heracl. 515 u. sp.D.
ἀλητεύω
[ἀλήτης.]
- 1
To wander, rove Od. 12.330, Od. 14.126, Od. 16.101, Od. 18.114.
- 2
To go to and fro: κατὰ δῶμα Od. 17.501. Cf. Od. 22.291.
- 1
ἀλητεύω (ἀλήτης): roam about. (Od.)
ἀλητεύω
from ἀλήτης
- to wander, roam about, of beggars, Od.; of exiles, Eur.