ἀνήνυτος
ἀνήνυτος, endless
- = ἀνήνυστος, ἀ. πόνος, εὐχαί, Pl. Lg. 735b, 936c; ἀ. ἔργον πράττειν, of Penelopeʼs web, Id. Phd. 84a, cf. E. Hel. 1285. Adv., ταῦτʼ ἀνηνύτως ἔχει S. Fr. 557.4.
- 2 endless, never-ending, οἶτος Id. El. 167, cf. Plb. 9.24.4; κακόν Pl. Grg. 507e; κακοπαθία Phld. Herc. 1251.17; βυθός, etc., Ph. 1.85, etc.: neut. pl. as Adv., ἀνήνυτα μοχθοῦσιν Epicur. Fr. 470.
I
1 que no tiene efecto, vano, inútil
λόγοι
τεῖχος
γάμος
μὴ 'πὶ τοῖς ἀνηνύτοις τρύχουσα σαυτήν
no te atormentes por cosas inútiles
• neutr. plu. como adv.
ἀνήνυτα ... πονοῦσιν
2 que no tiene fin, interminable
ἆθλον
πόνος
εὐχαί
ἔργον
del de Penélopeδεινὰ ... πάθη καὶ ἀ. ἔργα
πέτρος
de la roca de Sísifoκακόν
οἶτος
πράγματα
κατὰ τὸ μῆκος ἀνήνυτον ἔχειν τι δοκούσης τῆς ὁδοῦ
como parecía que el camino no tenía fin en cuanto a su longitudκακοπαθία
βυθός
χρέος
τέλος
• neutr. plu. como adv.
ἀνήνυτα μοχθοῦσιν
ἀ. κωτίλλοισαι
3 en lit. crist. imposible
αὐτῷ (Θεῷ) ... οὐδέν
II adv. -ως sin efecto
ταῦτ' ἀ. ἔχει
• Adv., ἀνηνύτως ἔχειν Soph. frg. 501.
- 1= ἀνήνυστος, Soph., Plat.
- 2endless, Plat.