ἀνηρέμητος
ἀνηρέμητος, restless
ἀνηρέμητος, ον,
- restless, Corn. ND 26, S.E. M. 3.5. Adv. -τως 10.223.
1 que no tiene reposo
2 adv. -ως sin reposo, ininterrumpidamente
τὰ γὰρ συγκριτικὰ τῶν σωμάτων οὔτε κινεῖται ... ἀνηρεμήτως
ἀν·ηρέμητος, ος, ον, qui n’a pas de repos, Sext. M. 3, 5.
Étym. ἀν-, ἠρεμέω.
ἀνηρέμητος, rastlos, im adv., Sext.Emp.