ἀνεκπύητος
ἀνεκπύητος, not suppurating
ἀνεκ-πύητος, ον,
- not suppurating, Hp. Aph. 5.20, Ruf. ap. Orib. 7.26.21; δακρυώδης καὶ ἀ. exuding serum instead of pus, Hp. Fract. 25.
que no supura
ὀδύνη
ἀν·εκπύητος, ος, ον [ῡ] qui ne suppure pas, sans suppuration, Hpc. 767, 1253.
Étym. ἀν-, ἐκπυέω.
ἀνεκπύητος, nicht eiternd, die Eiterung hindernd, Hippocr.