ἀντίκρουσις
ἀντίκρουσις, a striking against, hindrance: a repartee
ἀντί-κρουσις, εως, ἡ,
- abrupt close, in a rhetorical period, Arist. Rh. 1409b22; hindrance, check, Plu. QConv. 2.721b; dub. sens. in Aeschin. 1.168, perh. repartee.
1 miembro de final brusco en un período retórico, Arist.Rh.1409b22,
καὶ λέγοι ἀντικρούσεις πρὸς ἕτερον παῖδα
y decía que intercambiaba réplicas con otro niño
2 resistencia
ἀ. τῆς δίνης
• resistencia, obstáculo, choque
ἡ δὲ φωνὴ ... λαμβάνει ... πολλὰς ἀντικρούσεις καὶ διατριβάς
ἀντίκρουσις, εως (ἡ)
1 choc en sens contraire, Arstt. Rhet. 3, 9, 6 ; Plut. M. 721b ||
2 fig. réplique, Eschn. 24, 10.
Étym. ἀντικρούω.
ἀντίκρουσις, ἡ, das Zurückstoßen, Widersetzlichkeit, Plut. Marc. 28 ; λέγειν ἀντίκρουσιν πρός τινα, deklamatorische Wechselreden halten, Aeschin. 1.168.
ἀντίκρουσις
from ἀντικρούω
- a striking against, hindrance: a repartee, Aeschin.