ἀφωνία
ἀφωνία, speechlessness
ἀφων-ία, Ion. -ιη, ἡ,
- speechlessness, Hp. Epid. 3.17.γʹ, Pl. Smp. 198c.
- II mispronunciation, Philostr. VA 6.36.
1 mudez, imposibilidad de hablar
ἐφοβούμην μή ... με λίθον τῇ ἀφωνίᾳ ποιήσειεν
στήλῃ δὲ φωνῶ ἀντ' ἀ[φ]ωνίας βίου
hablo por medio de la estela a cambio de mi mudez en vida
• medic. pérdida del habla Hp.Acut.(Sp.) 7, 25, Epid.3.6, Mul.1.2, Ep.19, Diocl.Fr.100, Gal.2.675, 842, 7.150, Ph.2.71, en plu., Hp.Prorrh.1.23, Coac.28.
2 silencio, taciturnidad
ἡσυχίη μακρὴ καὶ ἀ.
ἀφωνίαν ἴσχει
3 mala pronunciación
μαθητὰς αὐτοὺς ποιεῖσθαι ἀφωνίας
ἀφωνία, ας (ἡ)
1 impuissance à parler, aphonie, Hpc. Epid. 3, 1098 (ion. -ίη), etc. ||
2 mutisme, Plat. Conv. 198c ; Ath. 348a.
Étym. ἄφωνος.
ἀφωνία, ἡ, Sprachlosigkeit, Verstummen, Plat. Symp. 198c ; Luc. Vit.auct. 3.