ἀφώνητος
ἀφώνητος, voiceless, speechless
ἀφών-ητος, ον,
- unspeakable, unutterable, ἄχος Pi. P. 4.237.
- II voiceless, speechless, παρέσχε φωνὴν τοῖς ἀ. S. OC 1283.
1 indecible
ἄχος
2 de pers. mudo
παρέσχε φωνὴν τοῖς ἀφωνήτοις
• fig.
σιγή
σιωπή
3 de anim. no dotado de lenguaje
ταῦρος
• de objetos inanimados mudo, silencioso
πρόσωπον
χερσὶν ἀφωνήτοισι
con manos silenciosas
ἀ·φώνητος, ος, ον, sans voix, muet, Soph. O.C. 1283 ; en parl. de choses, (douleur, infortune, etc.), Pd. P. 4, 237 ; Nonn. D. 13, 10, etc. Christ. Ecphr. 44, 256.
Étym. ἀ, φωνέω.
ἀφώνητος, unaussprechlich (od. stumm ?), ἄχος Pind. P. 4.237 ; τὰ ἀφ. Soph. O.C. 1285, sprachlos, stumm, wie Sp.
ἀ˘φώνητος
- 1soundless ἴυξεν δʼ ἀφωνήτῳ περ ἔμπας ἄχει P. 4.237
ἀφώνητος
φωνέω
- voiceless, speechless, Soph.