ἁρπάμενος Save LSJ Bailly 2024 ἁρπάμενος, η, ον, v. ἁρπάζω. ἁρπάμενος, η, ον [πᾰ] part. prés. pass. de l’inus. *ἅρπαμαι, moy. ou pass. de *ἅρπημι, c. ἁρπάζω, Anth. 11, 59 ; Nonn. D. 40, 357.