ἄεπτος
ἄεπτος, ον, (ἕπομαι)
- v.l. for ἀέλπτοις in A. Ag. 141 (Sch. Med. τοῖς ἕπεσθαι τοῖς γονεῦσι μὴ δυναμένοις).
- II (ἔπος), = ἄρρητος, v.l. for ἄαπτος, q.v.
indecible, terrible
ἄεπτ' ... πάσχομεν
que no puede seguir, débil
δρόσοι ἄεπτοι ... <λε>όντων
débiles crías de leones
ἄ·επτος, ος, ον, p.-ê. qui ne peut suivre ou qui ne peut être manié, irrésistible, féroce, Eschl. Ag. 141.
Étym. Étymol. inconnue, cf. p.-ê. ἄαπτος.
2. ἄεπτος -ον [etym. en bet. onzeker, msch. van ἀ‑, ἕπομαι] van jonge dieren, die (zijn moeder) niet kan volgen Aeschl. Ag. 141.
ἄεπτος, δρόσοι λεόντων, Aesch. Ag. 139, Schol. schwach, so daß sie nicht folgen (ἕπεσθαι) können.