ἄοσμος
ἄοσμος, having no smell
ἄοσμ-ος, ον,
- having no smell, v.l. in Hp. Acut. 63, Arist. Sens. 443a10: Comp., ib. 19; opp. εὔοσμος, Thphr. CP 6.16.5; cf. ἄνοδμος, ἄνοσμος.
que no despide olor
op. εὔοσμος, τὸ ... ἄοσμον ... εὔοσμον γίγνεται
τά τε γὰρ στοιχεῖα ἄοσμα
αἱ σκωρίαι
• del vino ligero
οἱ (οἴνοι) μὲν γὰρ γλυκεῖς ὅλως ἄοσμοι
ἄ·οσμος, ος, ον :
1 inodore, Arstt. Sens. 5 ||
2 qui sent mauvais, fétide, Th. C.P. 6, 16, 5 ||
Cp. -ότερος, Arstt. Sens. 10.
Étym. ἀ, ὀσμή.
ἄοσμος, geruchlos, Arist. sens. 5.17 ; schlecht riechend, neben κακῶδες, dem εὔοσμος entgegengesetzt, Theophr.