ἄσσα

• Ion. for ἅτινα, neut. pl. of ὅστις, Il. 10.208, al., Hdt. 1.47, al.; Att. ἅττα Pl.Com. 49, etc.
• • II ἄσσα, Ion. for τινά, Att. ἄττα, something, some, Hom. only once, ὁπποῖʼ ἄσσα what sort, Od. 19.218; πόσʼ ἄττα; Ar. Ra. 173; δείνʼ ἄ. ib. 925; οἷʼ ἄττα βαΰζει Cratin. 6, etc.: with numerals, δύʼ ἄττα ὀνόματα, τρία ἄττα γένη, Pl. Sph. 255c, Ly. 216d: added to a temporal Conj., πηνίκʼ ἄττα . . ; Ar. Av. 1514, etc. (ἄσσα (ἄττα) arises from false division of groups like ὁποῖά σσα where σσα = τι-α, neut. pl. of τις, cf. Megarian σά.)

= τινά,

acc. pl. neut. of τις: ὁπποῖʼ ἄσσα εἵματα ἕστο Od. 19.218 (see τις 3.b).