ἐάνπερ

conj. subord. cond. c. subj. si realmente, si es que καὶ παῖδ', ἐάνπερ δεῦρ' ἐμοῦ πρόσθεν μόλῃ, παρηγορεῖτε y a mi hijo, si llega aquí antes que yo, dadle consuelo A.Pers.529, αἰσχρῶς δ', ἐάν περ καὶ λέγῃς (sería) vergonzoso si es que lo alegas S.l.c., αὐτὴ δ' ἐάνπερ εἰς ἐμοὺς ἔλθῃς δόμους, μενεῖς ἄσυλος mas si tú misma te presentas en mi casa, permanecerás inviolable E.Med.727, ἤνπερ ῥαγῇ Hp.l.c., ἄνπερ ἀληθείας ἐφάπτηται si llega a alcanzar la verdad Pl.l.c., cf. Lg.631c, ἐάνπερ γε ἡμῖν ὁ λόγος τελευτήσῃ Pl.Phd.89b, cf. Tht.166b, ἀλλ' ἤνπερ ... φρονῶν φαίνῃ X.l.c., Eq.10.11, ἐάνπερ εἰς ὑμᾶς εἰσέλθῃ Isoc.17.17, ἀλλ' ἤνπερ ὅ <τε> γλυκύθυμος Ἔρως ... ἵμερον ... καταπνεύσῃ Ar.Lys.551, cf. Th.926, ἄνπερ ἡ πόλις ᾖ si la ciudad subsiste D.l.c., ἐάνπερ γε σὺ αὐτοῖς εὐκαίρως ἐπιθῇ Aen.Tact.16.6, cf. PCair.Zen.203.12 (III a.C.), PSI 537.8 (III a.C.), εἰάνπερ φαίνωμαι ... PHeid.l.c., ἄνπερ ἄρρην γένηται si nace varón Plu.l.c., ἄνπερ ᾖ πτωχὸς τὴν διάνοιαν si es pobre de ánimo Gr.Naz.M.35.941A.