ἐκκακέω
ἐκκακέω, to be faint-hearted
ἐκκᾰκέω,
- to be faint-hearted, lose heart, grow weary, v.l. for ἐγκακέω, Ev.Luc. 18.1, 2 Ep.Cor. 4.1, 16, al., cf. Vett.Val. 201.15, Gloss.
desfallecer, perder el ánimo
ὁ δ' ἐκκακήσας ὤλεσε<ν> τὰς ἐλπίδας
παρακαλοῦμεν ὑμᾶς μὴ ἐκκακεῖν
τὸ δὲ καλὸν ποιοῦντες μὴ ἐκκακῶμεν
no desfallezcamos en hacer el bienἐ. ἐν τῇ ἀναγνώσει τῆς θείας γραφῆς
πρὸς τὰς θλίψεις
ἐκ·κακέω-ῶ [ᾰ]
1 perdre courage, céder au découragement, NT. Luc. 18, 1 ; Eph. 3, 13 (var. de ἐγκακέω) ||
2 p. suite, agir mollement, mettre peu d’empressement à faire qqe ch. Pol. 4, 19, 10.
Étym. ἐκ, κακός.
ἐκκακέω, im Unglück den Mut verlieren, übh. müde werden, NT.
ἐκκακέω
fut. ήσω
- to be faint-hearted, NTest.