ἐνδάκνω
ἐνδάκνω, to bite into
- bite into, seize with the teeth, ἔχιδνα δʼ ὥς μέ τις πόδʼ ἐνδακοῦσʼ ἔχει A. Supp. 897 (dub.); ἐ. στόμια γνάθοις take the bit between the teeth, of runaway horses, E. Hipp. 1223; ἐ. χαλινόν Pl. Phdr. 254d; τὸ χεῖλος Luc. Cal. 24: abs., Aret. SA 1.7.
- 2 metaph., of sharp things, fix themselves firm in, τῇ γῇ Apollod. Poliorc. 145.9; of mustard, to be pungent, Nic. Fr. 70.16.
I tr., c. suj. de anim. o pers.
1 morder, mordisquear, mascar, frec. de caballos tascar el freno
αἱ δ' (ἵπποι) ἐνδακοῦσαι στόμια πυριγενῆ γνάθοις
λύκοι ... τὰς οὐρὰς τὰς ἀλλήλων ἐνδακόντες
εἰ ... ῥάβδον ... ἐνδάκοι (ὁ βασιλίσκος)
τὸ ἱμάτιον ἐνδάκνουσι
los operados o cauterizados para resistir el dolorὥσπερ ἐνδάκνων τὰ χείλη διὰ τὰς ὀδύνας
καππάρεως ... τῆς ῥίζης ὁ φλοιὸς ... ἐνδακνόμενος
la corteza de la raíz de alcaparra mascada
2 ref. la picadura de la serpiente inocular
τὸν ἰὸν ἐνδακόντες οἱ δράκοντες
3 fig. morderse el labio o la lengua, e.d., contenerse, aguantarse
ἐνδακόντα τὸ χεῖλος ὑποτρέφειν τὴν χολήν
mordiéndose uno los labios alimentar en secreto la cóleraπρὸς τὴν ὄψιν ὑποπτήξας, τὴν γλῶσσαν ἐνδακών
ἐνδάκνω δ' ἐγώ, τῶν πρόσθεν αἰδοῖ, καίπερ ἠδικημένος
4 c. ac. int. morder hacia adentro, hundir los dientes
πυκτεύοντες, οἳ διατετρωμένοι τὰς κεφαλάς, τοὺς ὀδόντας ἐνδακόντες
los púgiles, con las cabezas rotas, los dientes hundidos
II intr., c. suj. de cosa
1 irritar, picar part. pres. ἐνδάκνων picante
σπέρματά τ' ἐνδάκνοντα σινήπυος
2 agarrarse firmemente, engancharse
ἐπιχειρήσαντες τοῖς καλωδίοις ἀπηγορεύκειμεν, τῶν τροχῶν ἐνδακόντων
habiéndolo intentado con las drizas, hubimos de renunciar porque las armellas se enganchaban
• fijarse firmemente en
ἵνα μὴ ἐνδάκῃ ὁ στῦλος τῇ γῇ
- to bite into, ἐνδ. στόμια γνάθοις to take the bit between the teeth, of runaway horses, Eur.