ἐπέοικα
ἐπέοικα, to be like, suit
ἐπέοικα,
- to be like, suit, c. dat. pers., ὅς τις οἷ τʼ ἐπέοικε Il. 9.392: elsewh. impers., it is fit, proper, c. dat. pers. et inf., σφῶϊν μέν τʼ ἐπέοικε . . ἑστάμεν 4.341; νέῳ δέ τε πάντʼ ἐπέοικε . . κεῖσθαι ‘tis a seemly thing for a young man to lie dead, 22.71, cf. Pi. N. 7.95: c. acc. pers. et inf., λαοὺς δʼ οὐκ ἐπέοικε . . ταῦτʼ ἐπαγείρειν Il. 1.126; ὅν τʼ ἐπέοικε βουλὰς βουλεύειν 10.146: with inf. understood, ἀποδάσσομαι ὅσσʼ ἐπέοικε [ἀποδάσασθαι] 24.595; οὔτʼ οὖν ἐσθῆτος δευήσεαι οὔτε τευ ἄλλου, ὧν ἐπέοιχʼ ἱκέτην . . ἀντιάσαντα [μὴ δεύεσθαι] Od. 6.193.
- II part. pl., ἐπεικότα seemly, fit, τινί A. Ch. 669, cf. S. Ichn. 271.
- III resemble, c. dat., Arr. An. 1.12.2, 2.7.8; ἀριθμῷ πάντʼ ἐ. Pythag. ap. S.E. M. 4.2.
ἐπ·έοικα, ας, ε (seul. pf.)
1 ressembler à, dat. Il. 9, 392 ||
2 impers. ἐπέοικε, il est juste, il convient, avec le dat. et l’inf. Il. 4, 341 ; 22, 71 ; Pd. N. 7, 95 ; Plut. M. 1029f ; avec une prop. inf. Il. 1, 126 ; 10, 146, il convient à qqn de, etc. il convient que, etc. ; avec l’inf. seul, Il. 24, 595 ; Od. 6, 193, il convient de, etc. ; part. ἐπεοικώς, Arr. An. 7, 15, 9, ou ἐπεικώς, Eschl. Ch. 669, juste, convenable.
ἐπέοικα, (s. εἴκω, ἔοικα), = ἔοικα ; bei Hom. auffallend wegen des Digamma von ἔοικας in der Il. geht mit Ausnahme einer Stelle, 1.126, wo οὐκ ἐπ. in οὐχὶ ἔοικε geändert werden kann, ein apostrophiertes Wort voraus, so daß ὅσσʼ ἐπέοικε wahrscheinlich für ὅσσα ἔοικε steht, so Ahrens ; Od. 24.294 hat Bekker ὡς ἐπεῴκει geschr.; ὅστις οἷ τʼ ἐπ. καὶ ὃς βασιλεύτερός ἐστιν, der ihm ansteht, für ihn paßt, Il. 9.392 ; gew. impers., es schickt sich, gebührt sich, σφῶϊν μέν τʼ ἔπ. μετὰ πρώτοισιν ἐόντας ἑστάμεν Il. 4.341 ; ἀποδώσομαι ὅσσʼ ἐπ. 24.595 ; vgl. Od. 6.193 ; τὶν δʼ ἐπ. Ἥρας πόσιν πειθέμεν Pind. N. 7.95 ; ὁποῖά περ δόμοισι τοῖσδʼ ἐπεικότα Aesch. Ch. 658 ; sp.D., wie Nic. Th. 70. Auch in späterer Prosa, οὐδὲ τῷ Ῥωμαίων πολιτεύματι ἐπεοικὸς ἦν Arr. An. 7.15.9 u. Plut.
ἐπέοικα impers.
- 1it is fitting c. dat. & inf. ὦ μάκαρ, τὶν δʼ ἐπέοικεν Ἥρας πόσιν τε πειθέμεν κόραν τε γλαυκώπιδα N. 7.95
ἐπέοικα , plup., ἐπεῴκει: be seemly, becoming; τινί, Il. 4.341; also w. acc. and inf., Il. 1.126; regularly impers., but once w. pers. subject, ‘befits,’ Il. 9.392.
ἐπέοικα
perf. with no pres. in use.
- Ito be like, to suit, c. dat. pers., ὅστις οἵ τʼ ἐπέοικε Il.
- IImostly impers. it is fit, proper, c. dat. pers. et inf., Il.; νέῳ ἐπέοικε κεῖσθαι ʼtis a seemly thing for a young man to lie dead, Il.:—c. acc. pers. et inf., λαοὺς δʼ οὐκ ἐπέοικε ἐπαγείρειν Il.:—c. inf. alone, ἀποδώσομαι ὅσσʼ ἐπέοικε ἀποδόσθαι Il.:—part. pl. ἐπεικότα, seemly, fit, Aesch.