ἐπίηρος
ἐπίηρος, ον, v. ἐπίηρα.
ἐπί·ηρος, ος, ον, agréable, bienvenu, Empéd. 96, 1 Diels ; Lesch. fr. Hom. 56 ; ἐπίηρα φέρειν τινί, Il. 1, 572, 578 ; Soph. O.R. 1095, se rendre agréable à qqn, faire plaisir à qqn, se faire bienvenir de qqn ; ἐπίηρα φέρεσθαι, A. Rh. 4, 375, s’attirer de la reconnaissance.
Étym. de la loc. ἐπὶ ἦρα φέρων, v. ἐπί A, II, ἦρα 2 ; cf. ἐπιήρανος et le préc.
ἐπίηρος, angenehm, willkommen, vgl. ἐπίηρα ; ἐπίηρον ἀμειβόμενοι γέρας ἀνδρί poet. bei Schol. Lycophr. 1263. S. auch Empedocl. 208 (bei Arist. anim. 1.5), wo Buttmann ἐρίηρος schreiben will. – Einen Kompar. ἐπιηρέστερος führt Eust. 1441.25 aus Epicharm. an.