ἐπιθανάτιος
ἐπιθανάτιος, condemned to death
ἐπιθᾰνάτ-ιος [νᾰ], ον,
- condemned to death, D.H. 7.35, LXX Bel (ό) 31, 1 Ep.Cor. 4.9; ἐ. μέλος, of Arion, Tz. H. 1.400. Adv. -ίως, ἔχειν, = ἐπιθανάτως ἔχειν, Ael. VH 13.27.
- II αἱ ἐ. δᾷδες the funeral torches, Lib. Decl. 40.15; but ἐ. ἐπιστολή deadly, ib. 2.28.
ἐπι·θανάτιος, ος, ον [ᾰᾰ]
1 condamné à mourir, DH. 7, 35 ; NT. 1 Cor. 4, 9 ; Chrys. 10, 99 Migne ||
2 funéraire, Lib. 4, 588.
Étym. ἐπί, θάνατος.
ἐπιθανάτιος, zum Tode verurteilt, Dion.Hal. 7.35 ; tödlich, νόσημα, Sp.
• Adv. ἐπιθανατίως , νοσεῖν, Sp., ἔχειν, Ael. V.H. 13.27, totkrank sein.
• Adv. ἐπιθανατίως , νοσεῖν, Sp., ἔχειν, Ael. V.H. 13.27, totkrank sein.
Strong 1935
**
31;]
condemned to death: I Co 4:9.†