ἐπιθαλάσσιος
ἐπιθαλάσσιος, situated, living on the coast
ἐπιθᾰλάσσ-ιος, Att. ἐπιθαλάττιος, α, ον Pl. Lg. 704d, PRev.Laws 93.5 (iii B.C.), also ος, ον X. HG 3.1.16:—
- lying or dwelling on the coast, Hdt. 1.154; τὰ ἐ. Id. 5.30; ἐ. τῆς Πελοποννήσου Th. 2.56; marine, Epich. 90:—in App. Hisp. 12 ἐπιθάλασσος is prob. f.l.
ἐπι·θαλάσσιος, att. ἐπι·θαλάττιος, ος, ον [θᾰ] c. le préc. Hdt. 5, 30 ; Thc. 2, 56, etc. ; Xén. An. 5, 5, 23, etc. ||
➳ Fém. -ία, Thc. 3, 105 ; Plat. Leg. 704d.
Étym. ἐπί, θάλασσα.
ἐπιθαλάσσιος, att. -ττιος, am Meere gelegen, Her. 5.30 ; von Menschen, am Meere wohnend, 1.154 ; χωρία, πόλισμα, Thuc. 2.66, 3.7 ; Xen. An. 5.5.23 ; αἱ ἐπιθαλάττιοι πόλεις Hell. 3.1.16 ; Folgde : auch dreier Endungen, Plat. Legg. IV.704d.
ἐπιθαλάσσιος
- lying or dwelling on the coast, Lat. maritimus, Hdt., Thuc.