ἐπεμβάτης
ἐπεμβάτης, one mounted
ἐπεμ-βάτης [ᾰ], ου, ὁ,
- one mounted, ἵππων ἐπεμβάται E. Ba. 782: abs., horseman, Anacr. 75.6; also ἁρμάτων ἐ. E. Supp. 585: abs., ib. 685.
- II one who walks on or in, ἐπεμβάται ἴχνεσι κούφοις Orph. H. 31.3.
ἐπεμβάτης, ου (ὁ) [ᾰ] qui est monté sur, gén. : ἵππων ἐπεμβάται, Eur. Bacch. 782, guerriers montés sur des chevaux ; ἁρμάτων ἐπεμβάται, Eur. Suppl. 585, guerriers montés sur des chars, ou abs. Eur. Suppl. 685.
Étym. ἐπεμβαίνω.
ἐπεμβάτης, ὁ, der Besteiger, ἁρμάτων Eur. Suppl. 585, ἵππων Bacch. 782, ἔνθʼ ἅρματʼ ἠγωνίζεθʼ οἵ τʼ ἐπεμβάται Suppl. 865 ; ἴχνεσι κουφοῖς, mit leichtem Tritt einhergehend, Orph. H. 30.3.
ἐπεμβάτης
ἐπ-εμβάτης (ᾰ), ου,
- one mounted, c. gen., Eur.