ἐπιγέννημα
ἐπιγέννημα, that which grows upon
ἐπιγένν-ημα, Dor. ἐπιγένν-ᾱμα (Ps.-Archyt. ap. Stob. 3.1.112), ατος, τό,
- that which grows upon: hence, coating of the tongue, Hp. Coac. 225.
- 2 superfetation, Steph. in Hp. 2.470D.
- II that which is produced after, Plu. QConv. 2.637e, Longin. 6; κατὰ ἐ. accidental, opp. congenital, Antyll. ap. Orib. 50.2.1.
- 2 result, consequence, Plb. Fr. 41 (pl.), Phld. Ir. p.40 W., al.; ἡ ἑβδόμη ἐ. ἑξάδος Ph. 1.237; as philosoph. term of the Stoics, subsequent manifestation, Stoic. 3.19, Chrysipp. ib. 3.43.
- 3 Medic. (καθάπερ ἐν ταῖς ἀρρωστίαις Plb. l.c.), after-symptom, Gal. 7.43, Erasistr. ap. eund. 14.729; σύμπτωμά ἐστι τοῦ πάθους ἐ. Gal. 19.395.
ἐπιγέννημα, ατος (τὸ) ce qui naît ou est produit après, d’où :
1 rejeton, produit, Ocell. 1, 8 ; Plut. M. 637f ||
2 t. de philos. stoïc. résultat, conséquence, Archyt. (Stob. 15, 1); DL. 7, 86 ; Plut. M. 637e ; Lgn 6 ||
3 t. de méd. accident qui survient, d’où symptôme (d’un état morbide) Hpc. 156a ; Plut. M. 910e ||
➳ Dor. ἐπιγένναμα [νᾱ] Archyt. l. c.
Étym. ἐπιγεννάω.
ἐπιγέννημα, τό, das Nacherzeugte, Nachgewachsene, Ocell.Luc. 1.8. – Bei den Medic. = σύμπτωμα. – Bei den Stoikern, was aus etwas Vorhergegangenem folgt, DL. 7.86 ; Plut.; das Ergebnis, Long. 6.1.