ἐπιγελάω

ἐπιγελάω, fut. -άσομαι [ᾰ] LXX Pr. 1.26:

• —laugh approvingly, γέλασαν δʼ ἐπὶ πάντες Ἀχαιοί Il. 23.840, cf. Pl. Phd. 62a, X. Ap. 28, etc.; ἐ. χορείαις smile upon, Ar. Th. 979 (lyr.); τινὶ σκώψαντι Thphr. Char. 2.4: abs., κύματα ἐπιγελᾷ break with a plashing sound, Arist. Pr. 931a35; στόματα ἐπιγελῶντα, of the mouths of rivers, Str. 1.4.2 (s.v.l.); λόγοι ἐπιγελῶντες pleasant words, Plu. Aud.poet. 2.27f.
• • • 2 metaph., sparkle on the surface, ἐπεγέλασέ τις ὕλη τῷ μίγματι Herm. ap. Stob. 1.49.44.
  • II = ἐπεγγελάω, LXX Pr. 1.26, Gal. 6.234, Luc. Bis Acc. 5; τῷ δυστυχοῦντι Chilo ap. Stob. 3.1.172.

ἐπιγελάω, (γελάω), dabei, darüber lachen ; Ar. Th. 978 ; Plat. Phaed. 62a ; Xen. u. A.; λόγοι ἐπιγελῶντες, freundliche Reden, Plut. aud. p. 7 ; verlachen, verspotten, τινί, Arr. An. 4.12.3 ; Luc. – Uebtr., τὸ κῦμα ἐπιγελᾷ Arist. Probl. 23.1.24, wie στόματα ἐπιγελῶντα Strab. XI p. 501, mit starkem Wellenschlage.

ἐπιγελάω fut. άσομαι

• • Ito laugh approvingly, Lat. arrideo, Il., Attic
  • II= ἐπεγγελάω, Luc.