ἐπιγεννηματικός
ἐπιγεννηματικός, of the nature of an ἐπιγέννημα, resulting, consequential
ἐπιγενν-ημᾰτικός, ή, όν,
- of the nature of an ἐπιγέννημα, resulting, consequential, Stoic. 3.137; ἐν τῇ ψυχῇ τὸ ἓν οὐκ ἐ. ὡς ἐπὶ τοῦ σώματος Dam. Pr. 237. Adv. -κῶς Chrysipp.Stoic. 2.247.
ἐπιγεννηματικός, ή, όν [ᾰ] qui se produit comme résultat ou conséquence, Cic. Fin. 3, 9 ; Clém. 2, 468 Migne ; Bas. 1, 661 Migne.
ἐπιγεννηματικός, ή, όν, zu ἐπιγέννημα gehörig, aus etwas Vorhergegangenem folgend, sich ergebend, Cic. fin. 3.9.32 u. a.Sp.,
• Adv. ἐπιγεννηματικῶς , symptomatisch, Galen.
• Adv. ἐπιγεννηματικῶς , symptomatisch, Galen.