ἐπιγλωσσάομαι

ἐπιγλωσσ-άομαι, Att. ἐπιγλωττάομαι,

• utter abuse, μηδʼ ἐπιγλωσσῶ κακά A. Ch. 1045; περὶ τῶν Ἀθηνῶν οὐκ ἐπιγλωττήσομαι τοιοῦτον οὐδέν Ar. Lys. 37.
• • II c. gen., vent reproaches against, ταῦτʼ ἐπιγλωσσᾷ Διός A. Pr. 928.

ἐπιγλωσσάομαι, Schmähreden gegen Einen ausstoßen, τινός, Aesch. Prom. 930. Worte von böser Vorbedeutung sagen, μήτʼ ἐπιγλωσσῶ κακά Ch. 1041 ; περὶ τῶν Ἀθηνῶν δʼ οὐκ ἐπιγλωττήσομαι τοιοῦτον οὐδέν Ar. Lys. 37, wo die Schol. οὐ βλασφημήσω erkl.; Poll. 2.109 λοιδορεῖσθαι.

ἐπιγλωσσάομαι Attic -ττάομαι

• Dep., to throw forth ill language, utter abuse, Aesch.: c. gen. to vent reproaches against a person, Aesch. γλῶσσα