ἐρρωμένως

ἐρρωμένως, adv. avec force, solidement, Eschl. Pr. 65, 76 ; Ar. Vesp. 230 ||

Cp. ἐρρωμενέστερον, Plat. Hipp. ma. 287a, ou ἐρρωμενεστέρως, Isocr. 74e ; sup. ἐρρωμενέστατα, Plat. Rsp. 401d.