ἔρρω

ἔρρω (A), Locr. ϝέρρω (v. infr.), fut. ἐρρήσω h.Merc. 259, Ar. (v. infr.): aor. 1 ἤρρησα Id. Ra. 1192: pf. ἤρρηκα (εἰσ-) Id. Th. 1075:—

• Αgo slowly: ἔρρων limping, of Hephaestus, Il. 18.421; ἥ μʼ οἴῳ ἔρροντι συνήντετο met me wandering alone, Od. 4.367.
• • II go or come to oneʼs own harm, ἐνθάδε ἔρρων Il. 8.239, 9.364; ὑπὸ γαίῃ ἐρρήσεις h.Merc. l.c.; ἄτιμος ἔρρειν A. Eu. 884; ὡς Πόλυβον ἤρρησεν he went with a murrain to Polybus, Ar. Ra. 1192, cf. Lys. 336 (lyr.).
  • • 2 mostly in imper., ἔρρε away ! begone ! Il. 8.164, Thgn. 601; ἔρρʼ οὕτως Il. 22.498: pl., ἔρρετε 24.239, A.R. 3.562: 3sg., ἐρρέτω away with him, let him go to ruin, Il. 20.349, Od. 5.139; ἀσπὶς ἐκείνη ἐρρέτω Archil. 6.4; in a legal formula, αὐτὸς μὲν ϝερρέτω Berl.Sitzb. 1927.8 (Locr., v B. C.), cf. Schwyzer 415 (Elis, v B. C.); ϝάρρην ib. 409; ἐρρέτω Ἴλιον perish Troy ! S. Ph. 1200 (anap.): with a Prep., ἔρρʼ ἐκ νήσου θᾶσσον Od. 10.72; ἔρρʼ ἀπʼ ἐμεῖο Theoc. 20.2; ἔρρʼ ἐκ προσώπου Herod. 8.59; in Att. strengthd., ἔρρʼ ἐς κόρακας go hang! Ar. Pl. 604 (anap.), Pherecr. 70.5, etc.; ἐς κόρακας ἔρρειν φασὶν ἐκ τῆς Ἀττικῆς Alex. 94.5; ἔρρε εἰς ὄλεθρόν τε καὶ Ἄβυδον Lys. Fr. 5a: opt. ἔρροις AP 5.2 (Antip. Thess.): part., ἔρρων νυν αὐτὸς χἡ ξυνοικήσασά σοι.. γηράσκετʼ E. Alc. 734: fut., οὐκ ἐρρήσετε; οὐκ ἐς κόρακας ἐρρήσετε; Ar. Lys. 1240, Pax 500; εἰ μὴ ʼρρήσεθʼ Id. V. 1329 (lyr.).
    • 3 of persons and things, to be clean gone, perish, disappear, ἔρρων ἐκ ναός A. Pers. 964 (lyr.); ἔρρει πανώλης ib. 732 (troch.); ἄφαντος ἔρρει S. OT 560, cf. Pl. Lg. 677c; ἔρρει ταῦτα ἐκ τῆς αὑτῶν χώρας Id. Phlb. 24d; ἔρρειν ἐκ τῆς τοῦ εἶναι ἕδρας Plot. 3.7.4; ἔρρει τὰ κᾶλα the ships are lost, Hippocr. ap. X. HG 1.1.23 (prob.); ἔρρει πᾶσʼ Ἀφροδίτα A. Ag. 419 (lyr.); ἔρρει τὰ θεῖα the honour due to the gods is gone, S. OT 910 (lyr.); ἔρρει δέμας φλογιστόν Id. El. 57; ἔρρεις μάτην E. Hel. 1220; θανόντας ἔρρειν Id. Supp. 1113; ἐξ οἵων καλῶν ἔρρεις from what fortunes hast thou fallen, Id. IT 379; ἔρρει τὰ ἐμὰ πράγματα X. Smp. 1.15, cf. Cyr. 6.1.3.

ἔρρω (B), Aeol. for ἔρω, EM 90.12.

ἔρρω, wohl ursprünglich mit Digamma Ϝέρρω, s. Ahrens Dial. Dor. p. 46 Curtius Grundz. d. Griech. Etymol. 2. Aufl. S. 490 ; Il. 8.239 ἐνθάδε ἔρρων ; fut. ἐρρήσω, aor. ἤρρησα;
langsam, mühselig einhergehen, wie der hinkende Hephästus, Il. 18.421, Scholl. Aristonic. ὅτι ἔρρων οὐ ψιλῶς πορευόμενος, ἀλλὰ διὰ τὴν χωλότητα ἐπαχθῶς βαδίζων ; von dem traurig, ratlos umhergehenden Menelaus Od. 4.367, Scholl. μετὰ λύπης μόνῳ πορευομένῳ, φθειρομένῳ, καὶ μετὰ φθορᾶς βαδίζοντι ; vgl. H.h. Merc. 259. – Daher : zu seinem Unglück, unglücklicher Weise wohin gehen, kommen, in Etwas geraten, Il. 9.364 ἐνθάδε ἔρρων, Scholl. Aristonic. ἐνθάδε μετὰ φθορᾶς παραγενόμενος ; Il. 8.239 ἐνθάδε ἔρρων, Scholl. Aristonic. ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ἔρρων οὐκ ἔστι ψιλῶς παραγινόμενος, ἀλλὰ μετὰ φθορᾶς· δυσαρεστεῖ γὰρ τῇ παρουσίᾳ, vgl. Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 102. Besonders = zu seinem Verderben fortgehen, weggehen, u. geradezu untergehen, ἄτιμος ἔρρειν τοῦδʼ ἀπόξενος πέδου Aesch. Eum. 844 ; Βακτρίων δʼ ἔρρει πανώλης δῆμος, mit perf. Bdtg, das ganze Volk ist dahin, Pers. 718, 925 ; übertr., ὀμμάτων δʼ ἐν ἀχηνίαις ἔρρει πᾶσʼ Ἀφροδίτη Ag. 419 ; ἄφαντος ἔρρει θανασίμῳ χειρώματι, er ging unter, Soph. O.R. 560, wie O.C. 1775 τῷ κατὰ γῆς ὃς νέον ἔρρει, vom Sterben ; τἀκείνου δέ σοι σωτήριʼ ἔρρει, die Hoffnung auf Rettung ist verloren, El. 913 ; ἔρρει τὰ θεῖα, es geht unter, wird nicht mehr geachtet, O.R. 910 ; ὦ τλῆμον, εἰ τέθνηκας, ἐξ οἵων καλῶν ἔρρεις καὶ πατρὸς ζηλωμάτων Eur. I.T. 739 ; ὦ Πρίαμε καὶ γῆ Τρῳάς, ὡς ἔρρεις μάτην Hel. 1220 ; ὡς Πόλυβον ἤρρησεν Ar. Ran. 1192, zum Polybus geriet er hin. vgl. Lys. 336 ; in Prosa, αὐτὰ ἔρρει ταῦτα ἐκ τῆς αὐτῶν χώρας Plat. Phil. 24d ; πάντα ἔρρειν ταῦτα ἐν τῷ τότε χρόνῳ Legg. III.677c ; ἕπεὶ γὰρ ὁ γέλως ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἀπόλωλεν, ἔρρει τὰ ἐμὰ πράγματα, istʼs aus mit mir, Xen. Symp. 1.15, vgl. Cyr. 6.1.3 ; ἔρρει τὰ καλά, das Glück ist hin, Hell. 1.1.23 ; Sp., wie Plut. von Ciceros Gedichten τὴν ποιητικὴν αὐτοῦ ἀκλεῆ καὶ ἄτιμον ἔρρειν συμβέβηκεν, ist untergegangen, Cic. 2. – Häufig im imperat. u. opt. als Ausdruck der Verachtung u. des Unwillens, Il. 22.498 ἔρρʼ οὕτως, packe dich, mache, daß du wegkommst ; 8.164 ἔρρε, κακὴ γλήνη, gehʼ zum Teufel, gehʼ zum Henker ; 24.239 ἔρρετε, λωβητῆρες ἐλεγχέες ; Od. 10.72 ἔρρʼ ἐκ νήσου θᾶσσον, ἐλέγχιστε ζωόντων, vs. 75 ἔρρʼ, ἐπεὶ ἀθανάτοισιν ἀπεχθόμενος τόδʼ ἱκάνεις, Scholl. μετὰ φθορᾶς ἀναχώρει, Eust. p. 1647.62 τὸ δὲ ἔρρε, καίριον ὄν, δὶς ἐλέχθη κατὰ θυμικὴν διάθεσιν. ἑρμηνεύουσι δὲ αὐτὸ οἱ Ἀριστάρχιοι μετὰ φθορᾶς ἄπιθι ; – ἀσπὶς ἐκείνη ἐρρέτω Archil. frg. 51 ; ἐρρέτω Ἴλιον Soph. Phil. 1185 ; σὺ δʼ ἔρρʼ ἀπόπτυστος O.C. 1385 ; ἔρροι δʼ ἂν αἰδώς El. 241 ; verstärkt ἔρρʼ ἐς κόρακας θᾶττον ἀφʼ ἡμῶν Ar. Plut. 604 ; οὐκ ἐρρήσετε, οὐκ ἐς κόρακας ἐρρήσετε, werdet ihr euch nicht gleich zum Henker scheren, Lys. 1240, Pax 500 ; vgl. Vesp. 1329 ; folgende Dichter, ἔρροις Antip.Thess. 5 (V.3); Ap.Rh. 3.936 ; ἔρρʼ ἀπʼ ἐμεῖο Theocr. 20.2 ; selten in späterer Prosa.

ἔρρω

(ϝέρρω).

• • 1

    To go, come, move (connoting mischance, difficulty or the like): ἐνθάδε ἔρρων (on this ill-omened journey, this fool’s quest) Il. 8.239, Il. 9.364: οἴῳ ἔρροντι (wandering about in desperation) Od. 4.367.

    Of the movement of the halting Hephaestus Il. 18.421.

  • 2

    In imp., be off, let him be off, take yourself off, let him take himself off (more or less in way of imprecation) Il. 8.164, Il. 9.377 (let him go his own way to bane), Il. 20.349 (let him go for what I care), Il. 22.498, Il. 23.440 (go your own mad way), Il. 24.239: Od. 5.139 (let him go if he chooses), Od. 10.72, 75.

ἔρρω (ϝέρρω): go with pain or difficulty, Od. 4.367; of the lame Hephaestus, Il. 18.421; esp. imp. as imprecation, ἔρρε, ἔρρετε, begone! Il. 8.164, Od. 10.72, 75, Il. 24.239; ἐρρέτω, ‘off with him!’ Od. 5.139; ‘let him go to Perdition!’ Il. 9.377; similarly the part., ἐνθάδε ϝέρρων, ‘coming hither, to my ruin,’ Il. 8.239, Il. 9.364.

ἔρρω

• • Ito go slowly, wander about, Od.; of slow, halting gait, whence Hephaestus is called ἔρρων, limping, Il.
  • IIto go or come to oneʼs own loss or harm, Il.; ἔρρων ἐκ ναός gone, fallen from a ship, Aesch.
  • • 2imperat. ἔρρε, Lat. abi in malam rem, away! begone! Il., etc.; so, ἔρροις Eur.; in pl. ἔρρετε Il.; and in 3rd sg. ἐρρέτω, away with him, Hom.; ἐρρέτω Ἴλιον perish Troy! Soph.; ἔρρʼ ἐς κόρακας, Lat. pasce corvos, be thou hung, Ar.; so, οὐκ ἐρρήσετε; οὐκ ἐς κόρακας ἐρρήσετε; Ar.
    • 3in Attic of persons and things, to be clean gone, to be lost, perish, disappear, Trag.; ἐξ οἵων καλῶν ἔρρεις from what fortunes hast thou fallen, Eur.; ἔρρει τὰ ἐμὰ πράγματα, Lat. actum est de me! Xen.