ἐτυμηγορέω
ἐτυμηγορέω, derive
ἐτῠμ-ηγορέω,
- derive, ἀπὸ αἰτίας ὄνομα Procl. in Cra. p.43 P.
ἐτυμηγορέω-ῶ [ῠ] dire la vérité, Procl. Plat. Crat. (Bkk. p. 1376).
Étym. ἐτυμηγόρος.
ἐτυμηγορέω, wahr reden, B.A. 1376.