ἠλέκτωρ

ἠλέκτωρ, ωρος, ὁ,

• the beaming sun, τεύχεσι παμφαίνων ὥς τʼ ἠλέκτωρ Il. 6.513; ὥς τʼ ἠλέκτωρ Ὑπερίων 19.398; fire as an element, ἠ. τε χθών τε καὶ οὐρανὸς ἠδὲ θάλασσα Emp. 22.2: gen. ἠλέκτωρος Choerob. in Theod. 1.301H.: dat. ἠλέκτωρι Epic. in Arch.Pap. 7.4: hence acc. ἠλέκτωρα has been restored in Euph. 110.

ἠλέκτωρ, ορος (oder nach Choerob. B.A. 1200 ωρος, aber der acc. ἠλέκτορα steht Euphor. fr. 741, ὁ, die strahlende Sonne, Il. 6.513 ; τεύχεσι παμφαίνων ὡς ἠλέκτωρ Ὑπερίων, wie der strahlende Hyperion, 19.398 ; H.h. Apoll. 369. – Empedocl. 128 nannte so das Element des Feuers ; der Zusammenhang mit ἤλεκτρον, ἥλιος ist wohl nicht zu verkennen, die Alten haben es aber mit ἀλέκτωρ verglichen u. ἄλεκτρος, ἀκοίμητος erklärt ; Apion erkl. ὁ λάμπων ὡς ἤλεκτρον.

ἠλέκτωρ

The sun Il. 6.513, Il. 19.398.

ἠλέκτωρ : beaming (sun), with and without Ὑπερίων, Il. 19.398, Il. 6.513. (Il.)

ἠλέκτωρ, ορος,

• the beaming sun, Il.; as adj., ἠλέκτωρ Ὑπερίων beaming Hyperion, Il. deriv. uncertain