ἡλιάς
ἡλιάς, of the sun
ἡλιάς, άδος, ἡ,
- fem. of ἡλιακός, ἀκτίς Orac. ap. Luc. Alex. 34; Ῥόδος Id. Am. 7.
- II Ἡλιάδες, αἱ, daughters of the Sun, who were changed into poplars and wept amber, Parm. 1.9, A.R. 4.604, Str. 5.1.9; ἡ Ἡλιὰς αἴγειρος Philostr. VA 5.5.
- III ἡλιάδες· αἱ κατάχρυσοι κλῖναι, Hsch.
ἡλιάς, άδος, adj. f.
1 solaire, Oracl. (Luc. Alex. 34) ||
2 ἡλιὰς Ῥόδος, Luc. Am. 7, Rhodes consacrée au Soleil.
Étym. ἥλιος.
ἡλιάς, άδος, ἡ, fem. zu ἡλιακός ; ἀκτίς, Sonnenstrahl, im Orak. bei Luc. Alex. 34 ; auch Ῥόδος, dem Ἥλιος heilig, am. 7 ; – öfter κούρη, s. nom. propr.
ἡλιάς, άδος,
- fem. adj. of the sun, ap. Luc.