ἠμύω

ἠμύω, aor. ἤμυσα (v. infr.): pf. part. ἠμυκώς Sch. Nic. Th. 626; cf. ὑπ-εμνήμυκε:—Ep. Verb,

• bow down, sink, Hom., only in Il., ἑτέρωσʼ ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν 8.308; ἤμυσε καρήατι, of a horse, 19.405; of a corn-field, ἐπί τʼ ἠμύει ἀσταχύεσσιν 2.148: metaph., of cities, totter, fall, τῶ κε τάχʼ ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτος ib. 373; rare in Trag., χρόνῳ δʼ . . ἤμυσε στέγος S. Fr. 864; later, simply, fall, perish, οὔνομα δʼ οὐκ ἤμυσε Λεωνίδου AP 7.715 (Leon.).
• • II trans., cause to fall, ruin, πόλιν Musae. Fr. 22. (In Hom. ῠ in pres., ῡ in aor. 1; but ῡ in pres. κατ-ημύουσιν A.R. 3.1400, cf. Opp. H. 1.228, Nic. Al. 453; ῠ in aor., AP 9.262 (Phil.), but ῡ ib. 7.715 (v. supr.); cf. ἀμύω, ἐπημύω.)

ἠμύω, (vgl. μύω, ἀμύω), sinken, sich neigen ; ἤμυσε κάρη, das Haupt senkte sich, vom Sterbenden, Il. 8.308 ; ἤμυσε καρήατι, das Pferd nickte mit dem Kopfe, ließ den Kopf sinken, 19.405 ; übertr. vom Saatfelde, ἐπὶ δʼ ἠμύει ἀσταχύεσσιν, es nickt mit den Aehren, 2.148, wo Andere ἐπημύω transit. faßten, vom Sturme ; von Städten, zusammenstürzen, hinsinken, Il. 2.373, 4.290 ; vgl. Soph. frg. 742 χρόνῳ δʼ ἀργῆσαν ἤμυσε στέγος ; häufiger bei sp.D., ἤμυσαν καρήασι Ap.Rh. 2.582 ; πέτρα Opp. H. 2.307 ; übh. untergehen, οὔνομαδʼ οὐκ ἤμυσε Λεωνίδου Leon.Tar. 100 (VII.715); λειπόμενοι δʼ ἤμυσαν ἐν πελάγει Philip. 66 (IX.262), in welcher Stelle υ im aor. kurz ist, wie umgekehrt Nic. Al. 453 im praes. ἠμύουσι das sonst kurze υ lang braucht.

ἠμύω

(ὑπεμνήμυκε.)

• • 1

    To cause to bend, bow, droop: κάρη Il. 8.308.

  • 2

    To bend, bow, droop: λήϊον ἠμύει ἀσταχύεσσιν (with its ears) Il. 2.148, ἤμυσε καρήατι Il. 19.405.

    Of a city nodding or tottering to its fall Il. 2.373 = Il. 4.290.

ἠμύω , aor. ἤμυσα: nod, bow, droop; with κάρη or καρήατι, Il. 8.308, Il. 19.405; of a field of grain, ἐπί (adv.) τʼ ἠμύειἀσταχύεσσιν, ‘nods its heads to the breeze,’ Il. 2.148; fig. of cities, ‘sink to earth,’ Il. 2.373, Il. 4.290.

ἠμύω Deriv. uncertain.

• to bow down, sink, drop, ἑτέρωσʼ ἤμυσε κάρη his head dropped to one side, Il.; ἤμυσε καρήατι bowed with his head, of a horse, Il.; of a cornfield, ἐπὶ δʼ ἠμύει ἀσταχύεσσι it bows or waves with its ears, Il.: metaph. of cities, to nod to their fall, totter, Il.