ἠρεμητέον
ἠρεμητέον, one must keep quiet
ἠρεμ-ητέον,
- one must keep quiet, Ph. 1.89, Archig. ap. Gal. 13.168.
ἠρεμητέον, vb. d’ ἠρεμέω, Phil. 1, 89.
ἠρεμητέον, man muß sich ruhig verhalten, Philo.