ἱππιοχάρμης
ἱππιοχάρμης, one who fights from a chariot
ἱππιο-χάρμης, ου, ὁ,
- one who fights from a chariot, 24.257, Od. 11.259, Hes. Fr. 7; later, horseman, rider, A. Pers. 29 (anap.).
- II as Adj., ἱ. κλόνοι the tumult of the horse-fight, ib. 105; cf. ἱπποχάρμης.
ἱππιο·χάρμης, ου (ὁ)
1 qui combat du haut d’un char, Il. 24, 257 ; Od. 11, 259 ; Hés. fr. 37 ; fr. 88 Gaisford ||
2 qui combat à cheval, Eschl. Pers. 29 ||
3 adj. ἱππ. κλόνοι, Eschl. Pers. 106, tumulte d’un combat de chevaux.
Étym. ἵππιος, χάρμη.
ἱππιοχάρμης, ὁ, Wagenkämpfer, Il. 24.257, Od. 11.259. – Reiter, Aesch. Pers. 29 ; auch κλόνος, 106.
ἱππιοχάρμης
[ἵππος + χάρμη.]
= ἱππεύς 1. Epithet of Troilus Il. 24.257.
Of Amythaon Od. 11.259.
ἱππιοχάρμης (χάρμη): fighter from a chariot, Il. 24.257, Od. 11.259.
ἱππιοχάρμης
ἱππιο-χάρμης, ου,
χάρμη
- Ione who fights from a chariot, Hom.: later, a horseman, rider, Aesch.
- IIas adj., ἵππ. κλόνοι the tumult of the horse-fight, Aesch.