ὅκα

ὅκᾰ, Dor. for ὅτε, Ar. Lys. 1251, SIG 1 (Abu Simbel, vi B. C.), 241.145 (Delph.), Berl.Sitzb. 1927.158 (Cyrene), Theoc. 1.66; ἔστʼ ὅκα· ἐνίοτε παρὰ Ταραντίνοις, Hsch.:—also ὅκκᾰ (q. v.).

ὅκα, poet. ὅκκα, dor. = ὅτε, vgl. πόκα u. τόκα.