ὅκκα
ὅκκᾰ, Dor. Adv., = ὅκα, ὅτε, Alcm. 94, Cerc. 7.11, Epigr. in Berl.Sitzb. 1894.908. (From *ὁδ-κᾰ, cf. Lesb. ὄττι from *ὅδ-τι, etc.)
ὅκκᾱ,
- Dor. for ὅταν, Epich. 165, al., Sophr. 46, Ar. Ach. 762 (Megar.), IG 5(1).962.26 (Lacon.), 12(1).694.17 (Rhodes, iii B. C.), Archyt. Fr. 1, Theoc. 1.87, 4.21. [ὅκκᾱ Epich. 165, Theoc. 8.68, 11.22 (ὅκκʼ Ar. l.c., ὅκχʼ Epich. 29, etc., v. κᾱ): ὅκκᾰ Theoc. 4.21, AP 6.353.4, by confusion with foreg.]
ὅκκα, v. ὅτε.
ὅκκα ¹, poet. = ὅκα ; Theocr. 8.68, 11.22 ; auch c. conj., Mel. b. Stob. Flor. 1.64 ; ὅκκαν id. ibid. 1.67.