ὑλακόμωρος
ὑλακόμωρος, always barking, still howling
ὑλᾰκόμωρος, ον,
- always barking, howling, κύνες Od. 14.29, 16.4; μόθον ὑ. Nonn. D. 36.197. (For the ending -μωρος, cf. ἐγχεσίμωρος, ἰόμωροι, σινάμωρος.) [ῡ in dact. verse.]
ὑλακό·μωρος, ος, ον [ῡ à l’arsis, ᾰ] qui ne cesse d’aboyer, Od. 14, 29 ; 16, 4.
Étym. ὑλακή, -μωρός ; pour la formation, cf. ἐγχεσίμωρος, ἰόμωρος.
ὑλακόμωρος, immer, gewöhnlich bellend, κύνες, Od. 14.29, 16.4. Ueber die Ableitung s. ἐγχεσίμωρος.
[Υ in der Vershebung lang.]
[Υ in der Vershebung lang.]
ὑλακόμωρος
[ὑλακ- as in ὑλαγμός. Cf. ἐγχεσίμωρος, ἰόμωρος.]
App., delighting in barking or baying.
Epithet of dogs Od. 14.29, Od. 16.4.
ὑλακόμωρος : loud - barking, Od. 14.29 and Od. 16.4.
ὑλακόμωρος
ὑλᾰκό-μωρος, ον,
- always barking, still howling or yelling, Od.