ὑληκοίτης
ὑληκοίτης, one who lodges in the wood
ὑληκοίτης [ῡ], ου, ὁ,
- one who lodges in the wood, Hes. Op. 529.
ὑλη·κοίτης, ου (ὁ) [ῡ] qui couche, c. à d. qui habite dans les bois, Hés. O. 527.
Étym. ὕλη, κοίτη.
ὑληκοίτης, ὁ, der Waldlagerer, Waldbewohner, Hes. O. 531.
ὑληκοίτης
ὑλη-κοίτης, ου, ὁ,
- one who lodges in the wood, Hes.