ὑλιβάτης

ὑλῐβάτης [ῡ, ᾰ], ου, Dor. -τᾱς, ὁ,

• epith. of τράγος (ταῦρος Eust., unmetrically), Antiph. 133.3 (anap., cod.A. Ath.; ἠλιβάτας Eust.); also δέλφακας ὑλιβάτους Anaxil. 12 (lyr., cod.A Ath.): perh. = mudwalker (ὗλις), esp. in Anaxil. l.c., but ἠλιβάτας, -τους are prob. in both places: ὑλιβάταισι occurs with little context in IG 2(2).4762 (i/ii A.D.).

ὑλιβάτης, ὁ, f.l. für ὑληβάτης oder ὑλοβάτης, Lobeck Phryn. 637, findet sich Muc. Scaev. (IX.217), u. τράγος Ath. IX.402e. Vgl. ἀλίβατος.