ὑπαναστατέον
ὑπαναστατέον, one must rise up
ὑπανα-στᾰτέον, (ὑπανίσταμαι)
- one must rise up, esp. to make room for another, X. Lac. 9.5.
ὑπαναστατέον, vb. de ὑπανίσταμαι, Xén. Lac. 9, 5.
ὑπαναστατέον, adj. verb. von ὑπανίστημι, man muß aufstehen, um Platz zu machen, Xen. Lac. 9.5.