ὑπανίσταμαι
ὑπανίσταμαι, to rise, stand up
ὑπαν-ίσταμαι, Pass. with aor. 2 and pf. Act.,
- rise, stand up, Thgn. 485; of game, start up, X. Cyr. 2.4.19; of land, ὑπανεστώς rising slightly above the plain, Ph. 2.510.
- 2 τοῖσι πρεσβυτέροισι . . ἐξ ἕδρης ὑπανιστέαται rise up from their seats to make room or show respect to . ., Hdt. 2.80, cf. Phld. Vit. p.38 J.; τῶν θάκων τοῖς πρεσβυτέροις ὑ. Ar. Nu. 993 (anap.); ἕδρας ὑ. βασιλεῖ X. Lac. 15.6; ὑ. ἀπὸ τῶν θάκων ὁδῶν τε παραχωρεῖν Id. Hier. 7.2, cf. Smp. 4.31; καθήμενος ὑ. Id. Mem. 2.3.16: metaph., θυμὸς ὑπανίστατο gave way, Callistr. Stat. 13: cf. ὑπανάστασις.
- 3 withdraw, ἐκ τῶν Ἀθηναίων Suid. s.v. Ἀρίσταρχος.
ὑπ·ανίσταμαι (f. -αναστήσομαι, ao. 2 -ανέστην, etc.) [ῠᾰν]
1 se lever de dessous, du fond de, en parl. du gibier, Xén. Cyr. 2, 4, 19 ||
2 s’élever insensiblement (au-dessus d’une plaine) en parl. d’un terrain, Phil. 2, 510, 619 ||
3 se lever par discrétion ou déférence : τῆς ἕδρας τινι, Xén. Lac. 15, 6 ; ou τινι ἐξ ἕδρης, Hdt. 2, 80, de son siège devant qqn ; τῶν θάκων τινί, Ar. Nub. 993 ; ou ἀπὸ τῶν θάκων, Xén. Hier. 7, 2, m. sign.
ὑπανίσταμαι
- 1Pass. with aor2 and perf. act. to rise, stand up, Theogn.; of game, to start up, to be sprung, Xen.
- 2ὑπ. τῆς ἕδρης to rise up from oneʼs seat to make room or shew respect to another, Lat. assurgere alicui, Hdt., Ar., etc.