ὑπαποκινητέον
ὑπαποκινητέον, one must make off, sneak away
ὑπαπο-κῑνητέον,
- one must make off, sneak away, Ar. Th. 924.
ὑπαποκινητέον [ᾰῑ] vb. du préc. Ar. Th. 924.
ὑπαποκινητέον, adj. verb. vom ὑπαποκινέω, man muß sich heimlich davon machen, Ar. Th. 924.