ὑπόβρυχος
ὑπόβρυχος, under water
ὑπό·βρυχος, ος, ον [ῠ] au pl. neutre adv. ὑπόβρυχα, sous l’eau, au fond de l’eau, Od. 5, 319 ; Hdt. 7, 130 ; Arat. 426 ; Q. Sm. 13, 485 ; 14, 618 ; Opp. H. 1, 145 ; 3, 599 ; 4, 59.
Étym. ὑ. βρύχω.
ὑπόβρυχος, = ὑποβρύχιος ; dav. bes. ὑπόβρυχα als adv., unter Wasser, untergetaucht, überschwemmt ; ὑπόβρυχα θῆκε Od. 5.319 ; ὑπόβρυχα γενέσθαι, v.l. ὑποβρυχέα, Her. 7.130 ; ναυτίλλονται Arat. Phaen. 426 ; u. a. sp.D., wie Qu.Sm. 13.485 u. Opp. öfter. Vgl. übrigens Buttmann Lexil. II p. 126, der ὑπόβρυχα als einen metaplastischen Accusativ zu ὑποβρύχιος, etwa von ὑπόβρυξ, ansieht, was bes. zur hom. Stelle sehr passend ist.
ὑπόβρυχος
ὑπό-βρῠχος, ον,
= ὑποβρύχιος (βρῠ)
- neut. pl. ὑπόβρυχα as adv., under water, Od., Hdt.