ὡς
ὡς, ὡς, in order that
- A as ADVERB of Manner.
- Aa ὧς and ὥς (with accent), so, thus.
- Ab ὡς (without accent) of the Relat. Pron. ὅς, as.
- Ac ὡς Relat. and Interrog., how.
- Ad ὡς temporal, when.
- Ae ὡς Local, where,
- B ὡς, as CONJUNCTION.
- C, D various usages.
- A ADVERB of Manner:
- Aa ὥς, Demonstr., = οὕτως, so, thus, freq. in Hom., Il. 1.33, al.; ὢς εἶπʼ Sapph. 44.11 L.-P. (Epic style); in Ion. Prose, Hdt. 3.13, al.; rare in Att., and almost confined to certain phrases, v. infr. 2, 3; ὥς simply = οὕτως, A. Ag. 930, Th. 3.37, Pl. Prt. 338a; ἀλλʼ ὣς γενέσθω E. Hec. 888, al.
- 2 καὶ ὧς even so, nevertheless, Il. 1.116, al.; οὐδʼ ὧς not even so, 7.263, Od. 1.6, al., Hdt. 6.76; οὐδέ κεν ὧς Il. 9.386: the phrases καὶ ὧς, οὐδʼ ὧς, μηδʼ ὧς, are used in Trag. and Att., S. Ant. 1042, Th. 1.74, 7.74; also later, PCair.Zen. 19.10 (iii B. C., unaccented), UPZ 146.40 (ii B. C.), GDI 1832.11 (Delph., ii B. C.), IG 2(2).850.17 (iii B. C.); κἂν ὧς, εἴπερ μέλει σοι, ἀπόστειλόν μοί τινα POxy. 120.11 (iv A. D.); δουλεύων καθὼς καὶ ὧς GDI 2160 (Delph., ii B. C.); Thess. καὶ οὗς IG 9(2).234.1 (iii B. C.); for this phrase the accentuation ὧς is prescribed by Hdn.Gr. 2.932, al., cf. A.D. Synt. 307.16, and is found in good Mss. of Homer; for the remaining uses under this head (Aa. 1, 3, 4) the accentuation ὥς is prescribed by the same grammarians.
- 3 in Comparisons, ὥς . ., ὡς . ., so . . as . ., etc.; and reversely ὡς . ., ὣς . ., as . . so, Il. 1.512, 14.265, etc.; in Att., Pl. R. 530d; also ὥς τε . . ὣς . ., as . . thus . ., h.Cer. 174-6, E. Ba. 1066-8; οἷα . . ὥς Id. El. 151-5; ὥσπερ . ., ὣς δὲ . . (in apodosi) Pl. Prt. 326d.
- 4 thus, for instance, Od. 5.129, h.Ven. 218; ὥς shd. be accented in Od. 5.121, 125.
- Ab ὡς, Relat., as, Hom., etc.; prop. relat. to a demonstr. Adv., which is freq. omitted, κινήθη δʼ ἀγορὴ ὡς κύματα μακρὰ θαλάσσης, i. e. οὕτως, ὡς . ., Il. 2.144 (φὴ Zenod.): it is relat. not only to the regular demonstr. Advs. ὥς (ὧς), τώς, ὧδε, οὕτως, αὕτως, but also to ταύτῃ, Pl. R. 365d, etc. We find a collat. Dor. form ὥ (q. v.); cf. ὥτε. Usage:
- I in similes, freq. in Hom., Il. 5.161, al.; longer similes are commonly introduced by ὡς ὅτε, ὡς δʼ ὅτε, ἤριπε δʼ, ὡς ὅτε πύργος [ἤριπε] 4.462: ἤριπε δʼ, ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπε 13.389, cf. 2.394; so later, Emp. 84.1, etc.; ὡς ὅτε θαητὸν μέγαρον, πάξομεν Pi. O. 6.2: ὡς ὅτε is rare in short similes, Od. 11.368: ὡς is folld. by indic. pres., Il. 9.4, 16.364: also by aor., 3.33 sq., 4.275, 16.823, al.; also by subj. pres. or aor., 5.161, 10.183, 485, 13.334 (sts. ὡς δʼ ὅτʼ ἄν, 11.269, 17.520); cf. ὥστε A:—the Verb is sts. omitted with ὡς, but may be supplied from the context, ἐνδούπησε πεσοῦσʼ, ὡς εἰναλίη κήξ (sc. πίπτει) Od. 15.479, cf. 6.20; θεὸς δʼ ὣς τίετο δήμῳ Il. 5.78; οἱ δὲ φέβοντο . ., βόες ὣς ἀγελαῖαι Od. 22.299: where ὡς follows the noun to which it refers, it takes the accent; so in Com., Ἀριστόδημος ὥς Cratin. 151, cf. Eub. 75.6; v. infr. H.
- 2 like as, just as, ὡς οὗτος κατὰ τέκνʼ ἔφαγε . ., ὣς ἡμεῖς κτλ. Il. 2.326, v. supr. Aa. 3.
- 3 sts. in the sense as much as or according as, ἑλὼν κρέας ὥς (i. e. ὅσον) οἱ χεῖρες ἐχάνδανον Od. 17.344; ὦκα δὲ μητρὶ ἔννεπον ὡς (i. e. ὅσα) εἶδόν τε καὶ ἔκλυον h.Cer. 172; τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι . . ὡς ἑνός Od. 4.105; τόσον . . ὡς Il. 4.130; so in Trag., σοὶ θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω S. OC 1124; ὡς ἐγὼ οὐκ ἔστιν ὑμῶν ὅστις ἐξ ἴσου νοσεῖ Id. OT 60; in Prose, ὡς δύναται as much as he can, Democr. 278; τὸ ῥῆμα μέμνημαι ὡς εἶπε Aeschin. 3.72; ὡς μή = ὅσον μή, νέμεν ὅτι ἃν ( = ἂν) βόλητοι ὡς μὴ ἰν τοῖ περιχώροι IG 5(2).3.9 (Tegea, iv B. C.); cf. Ab. 11.2 infr.
- 4 sts. after Comp., compared with, hence than, μᾶλλον πρέπει οὕτως ὡς . . Pl. Ap. 36d; ἅ γε μείζω πόνον παρέχει . . οὐκ ἂν ῥᾳδίως οὐδὲ πολλὰ ἂν εὕροις ὡς τοῦτο Id. R. 526c; οὐδενὸς μᾶλλον φροντίζειν ὡς . . Plb. 3.12.5, cf. 7.4.5, 11.2.9, Plu. Cor. 36: μᾶσσον ὡς is dub. in A. Pr. 629, and <ἢ> shd. perh. be inserted in Lys. 7.12,31; cf. ὥσπερ IV.
- II with Adverbial clauses:
- 1 parenthetically, in qualifying clauses, ὡς ἔοικε, etc., Pl. Smp. 176c, etc.: in these cases γε or γοῦν is freq. added, ὡς γοῦν ὁ λόγος σημαίνει as at any rate the argument shows, Id. R. 334a; in some phrases c. inf., v. infr. B. II.3. An anacoluthon sts. occurs by the Verb of the principal clause being made dependent on the parenthetic Verb, ὡς δὲ Σκύθαι λέγουσι, νεώτατον ἁπάντων ἐθνέων εἶναι (for ἦν) τὸ σφέτερον Hdt. 4.5, cf. 1.65; ὡς ἐγὼ ἤκουσα, εἶναι αὐτόν Id. 4.76; ὡς γὰρ . . ἤκουσά τινος, ὅτι . . X. An. 6.4.18 codd.; ἁνὴρ ὅδʼ ὡς ἔοικεν οὐ νεμεῖν (for οὐ νεμεῖ, ὡς ἔοικε), S. Tr. 1238.
- 2 in elliptical phrases, so far as . . (cf. supr. Ab. 1.3) ὡς ἐμοί Id. Aj. 395 (lyr.); so ὥς γε ἐμοὶ κριτῇ Ael. VH 2.41 and ὥς γʼ ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ E. Alc. 801; ὡς ἐμῇ δόξῃ X. Vect. 5.2; ὡς ἀπʼ ὀμμάτων (sc. εἰκάσαι) to judge by eyesight, S. OC 15: esp. in such phrases as οὐκέτι πολλὸν χωρίον, ὡς εἶναι Αἰγύπτου Hdt. 2.8; οὐδὲ ἀδύνατος, ὡς Λακεδαιμόνιος for a Lacedaemonian, Th. 4.84, cf. D.H. 10.31; ὡς ἀνθρώποις Alcmaeon 1; φρονεῖ . . ὡς γυνὴ μέγα for a woman, S. OT 1078; πιστός, ὡς νομεύς, ἀνήρ ib. 1118; μακρὰν ὡς γέροντι . . ὁδόν Id. OC 20, cf. 385, Ant. 62, etc.; ὡπλισμένοι ὡς ἐν τοῖς ὄρεσιν ἱκανῶς X. An. 4.3.31; also with ἄν, μεγάλα ἐκτήσατο χρήματα, ὡς ἂν εἶναι Ῥοδῶπιν Hdt. 2.135 codd. (ἂν secl. Krüger, Ῥοδώπιος cj. Valck.):—for ὡς εἰπεῖν and the like, v. infr. B. II.3.
- 3 ὡς attached to the object of the Verb, as, ἑωυτὸν ὡς ἐχθρὸν λυπέει Democr. 88; ἔλαβεν ἀμφοτέρους ὡς φίλους ἤδη X. Cyr. 3.2.25; ἐν οἰκήματι ᾧ ὡς ταμιείῳ ἐχρῆτο Pl. Prt. 315d.— For the similar usage of ὡς with Participles and Prepositions, v. infr. C.
- III with Adverbs:
- a with the Posit., ὡς ἀληθῶς truly, Pl. Phdr. 234e (cf. ἀληθής III.1b): as if Adv. of τὸ ἀληθές) ; ὡς ἑτέρως in the other way, ib. 276c, D. 18.212 (Adv. of ὁ ἕτερος; v. ἕτερος v. 2) (v. infr. D.I.1); ὡς ἠπίως, ὡς ἐτητύμως, S. El. 1438 (lyr.), 1452; ὡς ὁμοίως SIG 708.34 (Istropolis, ii B. C.), LXX 4 Ma. 5.21, I Enoch 5.3, IG 7.2725.16 (Acraeph., ii A. D.); ὡς ἐναλλάξ Vett.Val. 215.9, 340.2; ὡς παντελῶς Id. 184.26; ὡς ἄλλως Is. 7.27, D. 6.32; ὡς ἐνδεχομένως PPetr. 2p.53 (iii B. C.); in ὣς αὔτως (v. ὡσαύτως) we have the Adv. of ὁ αὐτός, but the ὥς retains its demonstr. force, as does ὁ in Homer; ὡς ἀληθῶς, ὡς ὁμοίως, and ὡς παντελῶς may be modelled on ὣς αὔτως, with which they are nearly synonymous; so also ὡς ἑτέρως and ὡς ἐναλλάξ, which are contrasted with it.
- b with Advbs. expressing anything extraordinary, θαυμαστῶς or θαυμασίως ὡς, ὑπερφυῶς ὡς, v. sub vocc.; ὡς is sts. separated by several words from its Adv., as θαυμαστῶς μοι εἶπες ὡς παραʼ δόξαν Pl. Phd. 95a; ὑπερφυῶς δὴ τὸ χρῆμα ὡς δύσγνωστον φαίνεται Id. Alc. 2.147c, cf. Phd. 99d.
- c with the Sup., as much as can be, ὡς μάλιστα Th. 1.141, etc.: ὡς ῥᾷστα as easily as possible, A. Pr. 104; ὡς πλεῖστα Democr. 189; ὠς τάχιστα as quickly as possible, Alc. Supp. 4.15, etc.; more fully expressed, ὡς δυνατὸν ἄριστα Isoc. 12.153; ὡς ἐδύναντο ἀδηλότατα Th. 7.50; μαχομένους ὡς ἂν δυνώμεθα κράτιστα X. An. 3.2.6; ὡς οἷόν τε βελτιστον Pl. R. 403d; ὡς ἀνυστὸν κάλλιστα Diog.Apollon. 3: ὡς and ὅτι are sts. found together, where one is superfluous, ὡς ὅτι μάλιστα Pl. Lg. 908a; βοῦν ὡς ὅτι κάλλιστον IG 2(2).1028.17 (ii/i B. C.); v. infr. G.
- d with Comp., ὡς θᾶσσον Plb. 1.66.1, 3.82.1.
- e in the phrases ὡς τὸ πολύ, ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, Pl. R. 330c, 377b; ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖον for the more part, commonly, ὡς ἐπὶ πλεῖστον Th. 2.34; ὡς ἐπὶ τὸ πλῆθος, ὡς πλήθει, Pl. R. 364a, 389d; ὡς τὸ ἐπίπαν Hdt. 7.50, etc.; ὡς τὰ πολλά Ael. NA 12.17.
- 2 with Adjs.,
- a Posit., ὑπερφυεῖ τινι . . ὡς μεγάλῃ βλάβῃ Pl. Grg. 477d.
- b with Sup., ὡς ἄριστοι τὰς φύσεις Id. Ti. 18d; ὅπως ὡς βέλτισται ἔσονται Id. Grg. 503a; ὡς ὅτι βέλτιστον Id. Smp. 218d.
- c separated from the Adj. by a Prep., ὡς ἐς ἐλάχιστον Th. 1.63, cf. D. 18.246; ὡς ἐν βραχυτάτοις Antipho 1.18; ὡς ἐν ἐχυρωτάτῳ ποιεῖσθαι X. Cyr. 1.6.26, etc.
- Ac Relat. and Interrog., how, μερμήριζε . . ὡς Ἀχιλῆα τιμήσειε Il. 2.3, cf. Pl. R. 365a; ἐβουλεύοντο ὡς . . στήσονται Hdt. 3.84, etc.; οἷα δεῖ λέγειν καὶ ὥς Arist. EN 1128a1; ὡς πέπραται how, i. e. at what price the goods have been sold, PCair.Zen. 149 (iii B. C.); so οὐκ ἔσθʼ ὡς . . (for the more usu. ὅπως) nowise can it be that . ., S. Ant. 750; οὐκ ἔσθʼ ὡς οὐ . ., Id. Ph. 196 (anap., Porson for οὐκ ἔστιν ὅπως ου) ; οἶσθʼ ὡς πόησον; by a mixture of constructions for ὡς χρὴ ποιῆσαι or ὡς ποιήσεις, Id. OT 543, cf. Hermipp. 43, Men. 916; οἶσθʼ ὡς μετεύξει is f.l. in E. Med. 600 (μέτευξαι Elmsley); similarly, οἶσθα . . ὡς νῦν μὴ σφαλῇς S. OC 75.
- 2 ὡς ἂν ποήσῃς however (in whatever way) thou mayest act, Id. Aj. 1369, cf. Pl. Smp. 181a; αὐτῷ ὥς κεν ἅδῃ, τὼς ἔσσεται A.R. 3.350.
- Ad Temporal, when, with past tenses of the indic., ἐνῶρτο γέλως . ., ὡς ἴδον Il. 1.600: with opt., to express a repeated action, whenever, ὡς . . ἐς τὴν Μιλησίην ἀπίκοιτο Hdt. 1.17: rarely c. subj., to denote what happens under certain conditions, τῶν δὲ ὡς ἕκαστός οἱ μειχθῇ, διδοῖ δῶρον Id. 4.172, cf. 1.132; later, ὡς ἄν c. subj., when, PCair.Zen. 251 (iii B. C.), 1 Ep.Cor. 11.34, etc.; ὥς κα Berl.Sitzb. 1927.170 (Cyrene); ὡς ἂν τάχιστα λάβῃς τὴν ἐπιστολήν as soon as . . PCair.Zen. 241.1 (iii B. C.), cf. LXX 1 Ki. 9.13, Jo. 3.8: in orat. obliq. c. inf., Hdt. 1.86, 96, al.: expressed more forcibly by ὡς . . τάχιστα, some word or words being interposed, ὡς γὰρ ἐπετρόπευσε τάχιστα as soon as ever . ., Id. 1.65; ὡς δὲ ἀφίκετο τάχιστα X. Cyr. 1.3.2: less freq. ὡς τάχιστα stand together, Aeschin. 2.22: but this usage must be distd. from signf. Ab.III.1c: folld. by demonstr., ὡς εἶδʼ, ὣς ἀνεπᾶλτο Il. 20.424; ὡς ἴδεν, ὥς μιν ἔρως πυκινὰς φρένας ἀμφεκάλυψεν 14.294; also ὡς . ., ἔπειτα 3.396; Κρονίδης ὥς μιν φράσαθʼ ὣς ἐόλητο θυμὸν ἀνωΐστοισιν ὑποδμηθεὶς βελέεσσι Κύπριδος Mosch. 2.74; the second ὣς is repeated, ἁ δʼ Ἀταλάντα ὡς ἴδεν, ὣς ἐμάνη, ὣς ἐς βαθὺν ἅλατʼ ἔρωτα Theoc. 3.41 (ὣς = εὐθέως, Sch.vet.), cf. 2.82; in Bion 1.40 the clauses with ὡς all belong to the protasis.
- 2 ὡς appears to be f.l. for ἕως in ὡς ἂν αὑτὸς ἥλιος . . αἴρῃ S. Ph. 1330, ὡς ἂν ᾖς οἷόσπερ εἶ Id. Aj. 1117; cf. ὥσπερ III.1: but in later Gr. = ἕως, while, ὡς τὸ φῶς ἔχετε Ev.Jo. 12.35, 36; ὡς καιρὸν ἔχομεν Ep.Gal. 6.10, cf. Epigr.Gr. 646a5 (p.529); also until, τίθεται ἐπὶ ἀνθράκων ὡς ἀναξηρανθῇ PLeid.X. 89 B.; ἔα ἀφρίζειν τὴν πίσσαν ὡς οὗ ἐκλείπῃ ib. 37B.; cf. EM 824.43 (conversely ἕως for ὡς final, v. ἕως (B) A. I.4).
- Ae Local, where, in dialects, Theoc. 1.13, 5.101, 103, IG 9(2).205.4 (Melitea, iii B. C.), SIG 685.63, al. (Cretan, ii B. C.), IG 12(1).736.5 (Camirus), GDI 5597.8 (Ephesus, iii B. C.).
- B ὡς as CONJUNCTION:
- I with Substantive clauses, to express a fact, = ὅτι, that.
- II with Final clauses, to express an end or purpose, = ἵνα, ὅπως, so that, in order that.
- III Consecutive, = ὥστε, so that.
- IV Causal, since, because.
- I with Substantive Clauses, with verbs of learning, saying, etc., that, expressing a fact, γνωτὸν . ., ὡς ἤδη Τρώεσσιν ὀλέθρου πείρατʼ ἐφῆπται Il. 7.402, cf. Od. 3.194, etc.: in commands, προεῖπεν ὡς μηδεὶς κινήσοιτο X. HG 2.1.22: with Verbs of fear or anxiety, c. fut. indic., μηκέτʼ ἐκφοβοῦ, μητρῷον ὥς σε λῆμʼ ἀτιμάσει ποτέ S. El. 1427, cf. X. Cyr. 6.2.30; μὴ φοβοῦ ὡς ἀπορήσεις ib. 5.2.12, cf. D. 10.36; a sentence beginning with ὡς is sts., when interrupted, resumed by ὅτι, and vice versa, X. Cyr. 5.3.30, Pl. R. 470d, Hp.Ma. 281c; so ὡς with a finite Verb passes into the acc. and inf., Hdt. 1.70, 8.118: both constructions mixed in the same clause, ἐλογίζετο ὡς . . ἧττον ἂν αὐτοὺς ἐθέλειν . . X. Cyr. 8.1.25, cf. HG 3.4.27: after primary tenses (incl. historic pres.) ὡς is folld. by indic., after historic tenses by opt. (sts. by indic., both constructions in ὑπίσχοντο . . ἀμυνέειν, φράζοντες ὡς οὔ σφι περιοπτέη ἐστὶ ἡ Ἑλλὰς ἀπολλυμένη . . ἀλλὰ τιμωρητέον εἴη Hdt. 7.168): sts. c. opt. after a primary tense, κατάπτονται . . λέγοντες ὡς Ἀρίστων . . οὐ φήσειε Id. 6.69, cf. 1.70, Th. 1.38, Pl. Chrm. 156b.
- 2 with Verbs of feeling, χαίρει δέ μοι ἦτορ, ὥς μευ ἀεὶ μέμνησαι Il. 23.648; ἄχος ἔλλαβʼ Ἀχαιοὺς ὡς ἔπεσʼ 16.600.
- II with Final Clauses, that, in order that; in this sense ὡς and ὡς ἄν, Ep. ὥς κεν, are used with the subj. after primary tenses of the indic., and with the opt. after the past tenses, βουλὴν ὑποθησόμεθʼ . ., ὡς μὴ πάντες ὄλωνται Il. 8.37; τύμβον χεύαμεν . ., ὥς κεν τηλεφανὴς . . εἴη Od. 24.83; ἡμεῖς δʼ ἴωμεν ὡς, ὁπηνίκʼ ἂν θεὸς πλοῦν ἡμὶν εἴκῃ, τηνικαυθʼ ὁρμώμεθα S. Ph. 464; [νέας] διηκοσίας περιέπεμπον . . ὡς ἂν μὴ ὀφθείησαν Hdt. 8.7.
- b rarely c. fut. indic., ὡς μὴ ὦν αὐτοὶ τε ἀπολέεσθε (cj. Cobet for ἀπόλεσθε) κἀμὲ τρώσετε, ἐς ἄλλον τινὰ δῆμον ἀποίχεσθε Hecat. 30J.
- 2 ὡς is also used with past tenses of the indic. to express a purpose which has not been or cannot be fulfilled, τί μʼ οὐκ ἔκτεινας, ὡς ἔδειξα μήποτε . .; so that I never should . ., S. OT 1392; ἔδει τὰ ἐνέχυρα λαβεῖν, ὡς μηδʼ εἰ ἐβούλετο ἐδύνατο ἐξαπατᾶν X. An. 7.6.23; cf. ἵνα B. I.3, ὅπως B. I.3.
- 3 ὡς c. inf., to limit an assertion, ὡς μὲν ἐμοὶ δοκέειν Hdt. 6.95, cf. 2.124; ὡς εἰπεῖν λόγῳ ib. 53; or ὡς ἔπος εἰπεῖν, cf. ἔπος II.4; ὡς συντόμως, or ὡς συνελόντι εἰπεῖν to speak shortly, to be brief, X. Oec. 12.19, Mem. 3.8.10; ὡς εἰκάσαι to make a guess, i.e. probably, Hdt. 1.34, etc.; ὡς μικρὸν μεγάλῳ εἰκάσαι Th. 4.36 (so without ὡς, οὐ πολλῷ λόγῳ εἰπεῖν Hdt. 1.61), v. supr. Ab. II.1, 2.
- III to express Consequence, like ὥστε, so that, freq. in Hdt., εὖρος ὡς δύο τριήρεας πλέειν ὁμοῦ in breadth such that two triremes could sail abreast, Hdt. 7.24; ὑψηλὸν οὕτω . ., ὡς τὰς κορυφὰς αὐτοῦ οὐκ οἷά τε εἶναι ἰδέσθαι 4.184; so in Trag. and Prose, A. Pers. 437, al., S. OT 84, X. An. 3.5.7, etc.; ἀπέχοντας ἀπʼ ἀλλάλων ὡς ἦμεν ϝικατίπεδον ἄντομον Tab.Heracl. 1.75; οὕτως . . ὡς ὁμολογεῖν Jul. Or. 5.164d; ὡς καὶ τοὺς τεχνίτας λανθάνειν PHolm. 9.13; also, like ὥστε, with Indic., οὕτω κλεινὴ ἐγένετο, ὡς . . ἐξέμαθον Hdt. 2.135, cf. S. Tr. 590, X. HG 4.1.33.
- 2 ἢ ὡς after a Comp., μάσσονʼ ἢ ὡς ἰδέμεν Pi. O. 13.113; μαλακώτεροι . . ἢ ὡς κάλλιον αὐτοῖς Pl. R. 410d; cf. ὥστε B. I.2: with words implying comparison, ὀλίγοι ἐσμὲν ὡς ἐγκρατεῖς εἶναι αὐτῶν too few to . ., X. Cyr. 4.5.15, γραῦς εἶ, ὦ Ἐλπινίκη, ὡς τηλικαῦτα διαπράττεσθαι πράγματα too old to . . Stesimbr. 5J.
- 3 ὡς is sts. omitted where the antecedent demonstrative is expressed, οὕτω ἰσχυραί, μόγις ἂν διαρρήξειας so strong, you could hardly break them, Hdt. 3.12; ῥώμη σώματος τοιήδε, ἀεθλοφόροι τε ἀμφότεροι ἦσαν Id. 1.31.
- IV Causal, inasmuch as, since, τί ποτε λέγεις, ὦ τέκνον; ὡς οὐ μανθάνω S. Ph. 914, cf. E. Ph. 843, 1077, Ar. Ra. 278: c. opt., μὴ καὶ λάθῃ με προσπεσών· ὡς μᾶλλον ἂν ἕλοιτο μʼ ἢ τοὺς πάντας Ἀργείους λαβεῖν S. Ph. 46.
- 2 on the ground that . ., c. fut. indic., Lys. 30.27.
- C ὡς before
- I Participles;
- II Prepositions; and
- III ὡς itself as a Preposition.
- I with Participles in the case of the Subject, to mark the reason or motive of the action, as if, as, ὡς οὐκ ἀΐοντι ἐοικώς Il. 23.430 (v. infr. G); ἀγανακτοῦσιν ὡς μεγάλων τινῶν ἀπεστερημένοι (i. e. ἡγούμενοι μεγάλων τινῶν ἀπεστερῆσθαι), Pl. R. 329a: most freq. c. part. fut., διαβαίνει . ., ὡς ἀμήσων τὸν σῖτον Hdt. 6.28, cf. 91; παρεσκευάζοντο ὡς πολεμήσοντες Th. 2.7, etc.; δηλοῖς ὥς τι σημανῶν νέον S. Ant. 242; ὡς τεθνήξων ἴσθι νυνί Ar. Ach. 325 (troch.): in questions, παρὰ Πρωταγόραν νῦν ἐπιχειρεῖς ἰέναι, ὡς παρὰ τίνα ἀφιξόμενος; Pl. Prt. 311b; ὡς τί δὴ θέλων; E. IT 557; with vbs. of knowing, ἐπιστάσθω Κροῖσος ὡς ὕστερον . . ἁλοὺς τῆς πεπρωμένης Hdt. 1.91; ὡς μὴ ʼμπολήσων ἴσθι . . S. Ant. 1063.
- 2 with Participles in oblique cases, λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας they speak of us as dead, A. Ag. 672; ὡς μηδὲν εἰδότʼ ἴσθι μʼ ὧν ἀνιστορεῖς S. Ph. 253; τὸν ἐκβαίνοντα κολάζουσιν ὡς παρανομοῦντα Pl. R. 338e; ἵνα μὴ ἀγανακτῇ ὑπὲρ ἐμοῦ ὡς δεινὰ πάσχοντος Id. Phd. 115e, cf. Hdt. 5.85, 9.54; νῦν δέ σου τὰ ἔργα φανερὰ γεγένηται οὐχ ὡς ἀνιωμένου ἀλλʼ ὡς ἡδομένου τοῖς γιγνομένοις Lys. 12.32; κτύπος φωτὸς ὡς τειρομένου <του> S. Ph. 202 (lyr.); ἐν ὀλιγωρίᾳ ἐποιοῦντο, ὡς, ὅταν ἐξέλθωσιν, ἢ οὐχ ὑπομενοῦντας σφᾶς ἢ ῥᾳδίως ληψόμενοι βίᾳ made light of the matter, in the belief that . ., Th. 4.5.—Both constructions in one sentence, τοὺς κόσμους εἴασε χαίρειν ὡς ἀλλοτρίους τε ὄντας καὶ πλέον θάτερον ἡγησάμενος ἀπεργάζεσθαι Pl. Phd. 114e, cf. X. Cyr. 1.5.9.
- 3 with Parts. put abs. in gen., νῦν δέ, ὡς οὕτω ἐχόντων, στρατιὴν ἐκπέμπετε Hdt. 8.144; ἐρώτα ὅτι βούλει, ὡς τἀληθῆ ἐροῦντος X. Cyr. 3.1.9; ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή S. Aj. 281, cf. 904, A. Pr. 760, E. Med. 1311, Th. 7.15, X. An. 1.3.6: so also in acc., μισθὸν αἰτοῦσιν, ὡς οὐχὶ αὐτοῖσιν ὠφελίαν ἐσομένην ἐκ τοῦ ἄρχειν Pl. R. 345e, cf. E. Ph. 1461: with both cases in one sentence, ὡς καὶ τῶν Ἀθηναίων προσδοκίμων ὄντων ἄλλῃ στρατιᾷ καὶ . . διαπεπολεμησόμενον Th. 7.25, cf. Pl. R. 604b.
- II ὡς before Preps., ἀνήγοντο ὡς ἐπὶ ναυμαχίαν (v.l. -ίᾳ) Th. 1.48, cf. X. HG 2.1.22; φρύγανα συλλέγοντες ὡς ἐπὶ πῦρ Id. An. 4.3.11; κατέλαβε τὴν ἀκρόπολιν ὡς ἐπὶ τυραννίδι, expressing the purpose, Th. 1.126; ἀπέπλεον . . ὡς ἐς τὰς Ἀθήνας Id. 6.61; πλεῖς ὡς πρὸς οἶκον S. Ph. 58; τὸ βούλευμʼ ὡς ἐπʼ Ἀργείοις τόδʼ ἦν Id. Aj. 44: in these passages ὡς marks an intention; not so in the following: ἀπαγγέλλετε τῇ μητρὶ [χαίρειν] ὡς παρʼ ἐμοῦ X. Cyr. 8.7.28; also ὡς ἀπὸ τῆς πομπῆς Pl. R. 327c; ὡς ἐκ κακῶν ἐχάρη Hdt. 8.101.
- b later, in geographical expressions, of direction, προϊών, ὡς ἐπὶ τὸν Πηνειόν Str. 9.5.8, cf. 13.1.22; ὡς πρὸς ἕω βλέπων Id. 8.6.1, cf. 7.6.2; ὡς εἰς Φηραίαν (leg. Ἡραίαν) ἰόντων Id. 8.3.32.
- III ὡς as a Prep., prop. in cases where the object is a person, not a place: once in Hom., ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον Od. 17.218 (v.l. ἐς τὸν ὁμοῖον, cf. αἶνος Ὁμηρικός, αἰὲν ὁμοῖον ὡς θεός . . ἐς τὸν ὁμοῖον ἄγει Call. Aet. 1.1.10 [Fr. 178.10 Pf.]; ἔρχεται . . ἕκαστον τὸ ὅμοιον ὡς τὸ ὅ., τὸ πυκνὸν ὡς τὸ πυκνόν κτλ. (with v.l. ἐς) Hp. Nat.Puer. 17), but possibly ὡς . . ὥς as . . so, in Od. l.c.; also in Hdt., ἐσελθεῖν ὡς τὴν θυγατέρα 2.121.εʹ: freq. in Att., ὡς Ἆγιν ἐπρεσβεύσαντο Th. 8.5, etc.; ἀφίκετο ὡς Περδίκκαν καὶ ἐς τὴν Χαλκιδικήν Id. 4.79; ἀπέπλευσαν ἐς Φώκαιαν . . ὡς Ἀστύοχον Id. 8.31; ναῦς ἐς τὸν Ἑλλήσποντον ὡς Φαρνάβαζον ἀποπέμπειν ib. 39; ὡς ἐκεῖνον πλέομεν ὥσπερ πρὸς δεσπότην Isoc. 4.121; the examples of ὡς with names of places are corrupt, e.g. ὡς τὴν Μίλητον Th. 8.36 (ἐς cod. Vat.); ὡς Ἄβυδον one Ms. in Id. 8.103; ὡς τὸ πρόσθεν Ar. Ach. 242: in S. OT 1481 ὡς τὰς ἀδελφὰς . . τὰς ἐμὰς χέρας is equiv. to ὡς ἐμὲ τὸν ἀδελφόν; in Id. Tr. 366 δόμους ὡς τούσδε house = household.
- D ὡς in independent sentences:
- I as an exclamation, how, mostly with Advbs. and Adjs., ὡς ἄνοον κραδίην ἔχες how silly a heart hadst thou! Il. 21.441; ὡς ἀγαθὸν καὶ παῖδα λιπέσθαι how good is it . ., Od. 3.196, cf. 24.194; φρονεῖν ὡς δεινόν S. OT 316; ὡς ἀστεῖος ὁ ἄνθρωπος how charming he is! Pl. Phd. 116d; ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε LXX Ps. 91(92).6, 103(104).24; in indirect clauses, ἐθαύμασα τοῦτο, ὡς ἡδέως . . ἀπεδέξατο marvelled at seeing how . ., Pl. Phd. 89a.
- 2 with Verbs, ὥς μοι δέχεται κακὸν ἐκ κακοῦ αἰεί how constantly . ., Il. 19.290, cf. 21.273; ὡς οὐκ ἔστι χάρις μετόπισθʼ εὐεργέων how little thanks remain! Od. 22.319; ὡς ὄχλος νιν . . ἀμφέπει see how . ., E. Ph. 148; ὡς ὑπερδέδοικά σου how greatly . ., S. Ant. 82; so perh. ὡς οἰμώξεται Ar. Ra. 279; ὡς ἅπανθʼ ὑμῖν τυραννίς ἐστι Id. V. 488 (troch.).
- II to mark a wish, oh that! c. opt. alone, ὡς ἔρις . . ἀπόλοιτο Il. 18.107; ὡς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος Od. 1.47, cf. S. El. 126 (lyr.); also ὡς ἄν or κε with opt., ὡς ἂν ἔπειτʼ ἀπὸ σεῖο οὐκ ἐθέλοιμι λείπεσθαι Il. 9.444; ὥς κέ οἱ αὖθι γαῖα χάνοι 6.281.
- 2 joined with other words of wishing, ὡς ὤφελες αὐτόθʼ ὀλέσθαι 3.428; ὡς δὴ μὴ ὄφελον νικᾶν Od. 11.548.
- E ὡς with numerals marks that they are to be taken only as a round number, as it were, about, nearly, σὺν ἀνθρώποις ὡς εἴκοσι X. An. 3.3.5; also ὡς πέντε μάλιστά κῃ about five (v. μάλα III.5), Hdt. 7.30:—also with words compounded with numerals, δέπας . . ὡς τριλάγυνον Stesich. 7; παῖς ὡς ἑπτέτης of some seven years, Pl. Grg. 471c; δρέπανα ὡς διπήχη X. Cyr. 6.1.30, cf. An. 5.4.12; cf. ὡσεί III.
- F ὡς in some elliptical (or apparently elliptical) phrases:
- 1 ὡς τί δὴ τόδε (sc. γένηται); to what end? E. Or. 796 (troch.); cf. ἵνα B.ΙΙ.3c.
- 2 know that (sc. ἴσθι), ὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι S. Aj. 39; ὡς τοῦτό γʼ ἔρξας δύο φέρει δωρήματα Id. Ph. 117; ὡς τῆσδʼ ἑκοῦσα παιδὸς οὐ μεθήσομαι E. Hec. 400, cf. Med. 609, Ph. 720; ὡς τάχʼ οὐκέθʼ αἱματηρὸν . . ἀργήσει ξίφος ib. 625 (troch.); so in Com., ὡς ἔστʼ ἐν ἡμῖν τῆς πόλεως τὰ πράγματα Ar. Lys. 32, cf. 499 (anap.), Ach. 333 (troch.), Nu. 209; also ἀλλʼ ὡς ἀπὸ τοῦ τείχους πάρεστιν ἄγγελος οὐδείς Id. Av. 1119.
- 3 ὡς ἕκαστος, ἕκαστοι, each severally (whether in respect of time, place, or other difference), ξυνελέγοντο . . Κορίνθιοι δισχίιοι ὁπλῖται, οἱ δʼ ἄλλοι ὡς ἕκαστοι, Φλειάσιοι δὲ πανστρατιᾷ Th. 5.57, cf. 1.107, 113; πρώτη τε αὕτη πόλις ξυμμαχὶς παρὰ τὸ καθεστηκὸς ἐδουλώθη, ἔπειτα δὲ καὶ τῶν ἄλλων ὡς ἑκάστη [ξυνέβη] (ξ. secl. Krüger: ἀπὸ κοινοῦ ἐδουλώθη Sch. l.c.) Id. 1.98; ἄλλοι τε παριόντες ἐγκλήματα ἐποιοῦντο ὡς ἕκαστοι ib. 67, cf. 7.65; χρησμολόγοι τε ᾖδον χρησμοὺς παντοίους, ὧν ἀκροᾶσθαι ὡς ἕκαστος ὥρμητο, i. e. different persons ran to listen to different prophecies, Id. 2.21; τὰς ἄλλας ὡς ἑκάστην ποι ἐκπεπτωκυῖαν ἀναδησάμενοι ἐκόμιζον ἐς τὴν πόλιν they made fast to the rest wherever each (ship) had been run ashore, Id. 7.74; οἱ δʼ οὖν ὡς ἕκαστοι Ἕλληνες κατὰ πόλεις τε ὅσοι ἀλλήλων ξυνίεσαν καὶ ξύμπαντες ὕστερον κληθέντες οὐδὲν πρὸ τῶν Τρωικῶν . . ἁθρόοι ἔπραξαν the various peoples that were later called by the common name of Greeks, Id. 1.3; ὡς ἑκάστῳ ἔργον προστάσσων Hdt. 1.114; ὡς ἑκάστην (one by one) αἱρέοντες (sc. τὰς νήσους) οἱ βάρβαροι ἐσαγήνευον τοὺς ἀνθρώπους Id. 6.31, cf. 79; ὡς ἑκασταχόσε D.C. 41.9, al.; rarely with a Verb, ὡς ἕκαστος ἀπικνέοιτο Hdt. 1.29, cf. Th. 6.2: later ὡς follows ἕκαστος, ἑκάστῳ ὡς ὁ Θεὸς ἐμέρισεν μέτρον πίστεως Ep.Rom. 12.3:—for the etymology v. infr. H; also ὡς ἑκάτεροι Th. 3.74 (v. infr. H).
- G ὡς pleonast. in ὡς ὅτι D.H. 9.14, 2 Ep.Cor. 11.21, Sch.A Il. 1.264, 129, 396, 3.280, AP 9.530, dub.l. in Str. 15.1.57.
- H Etymology: this word is in origin five distinct words: (1) ὡς ‘as’ is the Adv. fr. the Relat. ὅς (I.-E. stem yo-); with ὡς βέλτιστος cf. Skt. yācchrēṣṭáḥ ‘the best possibleʼ: (2) ὧς ‘thus’ is the Adv. of a Demonstr. stem so- found in Skt. sa, Gr. ὁ, Lat. sō-c (Gloss. = ita, cf. Umbr. esoc); (3) ὡς postpositive (ὄρνιθες ὥς, etc.) constantly makes a preceding short closed syll. long in Hom., and must therefore have been ϝως; it may perh. be related to Skt. vā, a form of va, iva ( = (1) or (2) like), Lat. ve, Gr. ἦ[ϝ]ε; (4) ὡς prep. ‘to’ is of doubtful origin (perh. fr. *ὠς, cogn. with Lat. ōs ‘face’, Skt. ās: ὤς τινα ἐλθεῖν like τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος;); (5) ὡς F.3 is prob. ϝως, Adv. of ϝός the reflexive Adj., and means lit. in his (their) own way (or place); it is idiomatically placed before ἕκαστος (ἑκάτερος), cf. ϝὸν ϝεκάτερος Leg.Gort. 1.18.
1. voegw., met ww. vorm
a. in indir. vragen hoe, op welke manier:
b. in indir. rede na ww. van zeggen dat, hoe:
c. in bijzin van vergelijking of wijze zoals, naar (gelang):
d. in fin. bijzin, met conj. of opt. (na verleden tijd), soms met
e. in consec. bijzin (zo)dat:
f. in temp. bijzin, ook correl. toen, nadat:
g. in beperkende bijzin zoveel als, voorzover:
h. caus.; aan begin van zelfstandige zin want:
2. adv.
a. in uitr., intensiveert adj. of adv. hoe, wat:
b. beperkend, met superl.:
c. met telw. bij benadering, zo’n, ongeveer:
d. als wenspartik., met opt. of andere wensvorm ach, of niet vertalen:
e. met ptc., caus., drukt subjectieve reden of veronderstelling uit in de mening dat, omdat (naar hij dacht), overwegend dat:
f. met ptc. fut., fin. om te:
g. uitdr.:
a) Zwischensätze zu merken, welche die im Hauptsatz enthaltene Aussage irgendwie bedingen od. beschränken ; ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, wie mir scheint ; ὡς ἔοικε, wie es scheint ; ὡς ἐγῷμαι, wie ich meine, eigtl. das ist in so weit richtig, wie es mir scheint ; ὡς τὰ γράμματα λέγει Aesch. Spt. 628 ; ὡς χρή, ὡς ὁρᾷς, Ag. 1537, 1579 ; ὡς λόγος τις Eum. 4 ; ὡς ἀκούω Soph. O.C. 531 ; ὡς δύνασαι Aj. 1164 ; Eur.; u. in Prosa sehr geläufig ; οὐχ ὡς σὺ δοκεῖς Plat. Phaedr. 274a ; ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, ὡς τὸ εἰκός u. ä. öfters ; auch ὡς οἴκασι, Her. 3.143 ; ὡς ἔοικας Plat. Rep. II.372c ; Xen. Symp. 4.53. Oft wird diese Beschränkung noch verstärkt durch γέ, ὥς γε τὸ εἰκός, Plat. u. A.; ὡς γοῦν ὁ λόγος σημαίνει, wie wenigstens die Rede lehrt, wobei γέ auch von ὡς durch zwischengestellte Wörter getrennt wird, s. Reisig comm. crit. de Soph. O.C. 45. – In der orat. obliqua steht so auch der infin., ὡς σφίσι δοκεῖν. – Der optat. potent. ermäßigt den Ausdruck noch mehr, ὡς ἡμεῖς φαῖμεν ἄν, wie wir sagen möchten. – Zuweilen bestimmt ein solcher Zwischensatz die Konstruktion des Hauptsatzes od. führt eine Veränderung der einfachen Struktur herbei, ὡς δὲ Σκύθαι λέγουσι, νεώτατον ἁπάντων ἐθνέων εἶναι τὸ σφέτερον, statt ἦν, ἐστίν, od. so, als ob ὡς nicht dastände ; deutsch etwa »wie die Skythen erzählen, so wäre ihr Volk das jüngste von allen« ; Her. 4.5, vgl. 1.58, 65, 2.8, 4.76, 95, 6.37 ; in der Regel steht der Satz mit ὡς voran, doch wird er auch zuweilen dazwischen geschoben, wie 5.44 ; ἀνὴρ ὅδʼ ὡς ἔοικεν οὐ νέμειν, statt οὐ νέμει, ὡς ἔοικε, Soph. Trach. 1238 ; od. nachgesetzt, τυτθὰ δʼ ἐκφυγεῖν ἄνακτʼ αὐτὸν ὡς ἀκούομεν Aesch. Pers. 557, vgl. 184. S. über diese Vermischung verschiedener Ausdrucksweisen Schaefer u. Erf. Soph. Ant. 736 u. Hermann Vig. p. 745, 894. – Daran reihen sich die abgekürzten Redensarten ὡς ἐμοί, ὥς γʼ ἐμοί, nach meinem Urteile, wo man in der Regel δοκεῖ ergänzen kann, B.A. 74, auch ὥς γʼ ἐμοὶ κριτῇ u. ὥς γʼ ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ, Valcken Hipp. 324, aber auch der Zusammenhang andere Uebersetzungen erlaubt, z.B. nach Maßgabe meiner Kräfte ; Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτε Soph. Ant. 1146 ; μακρὰν γάρ, ὡς γέροντι, προὐστάλης ὁδόν O.C. 20 (s. unten); ταχεῖαν, ὡς ἐμοί, σκέψιν ἐπιτάττεις Plat. Soph. 226c ; ὡς ἐμῇ δόξῃ, so nach meiner Meinung, Xen. Vect. 5.2. Aehnlich zu verstehen πύργοι μέν, ὡς ἀπʼ ὀμμάτων, πρόσω Soph. O.C. 15, wo man εἰκάσαι zu ergänzen pflegt, so nach dem Augenschein, so wie man sieht ; ὡς μὲν ἐν λόγοις ἀλγεινά El. 751.
b) ὡς ἔχει, wie es sich verhält, bekommt seine nähere Bestimmung im gen., ὡς ἔχει ποδῶν ἕκαστος ἡμῶν, d.i. so schnell ein Jeder kann, Plat. Gorg. 507d ; ὡς ἔχει τάξεως Legg. XII.966e, vgl. Rep. II.365a.
c) mit ἄν u. dem conj. erhält der Satz den Ausdruck großer Allgemeinheit, wie Einer auch, ἐν τῇ πράξει, ὡς ἂν πραχθῇ, τοιοῦτον ἀπέβη Plat. Symp. 181a ; πάντως ὡς ἂν ἐθέλωσι Legg. IX.881d ; ὡς ἂν δοκῇ ἑκάστη ἡ εἰκων δεῖσθαι ἑκάστου φαρμάκου Crat. 424e ; ὡς ἂν ποιήσῃς, πανταχῇ χρηστός γʼ ἔσει Soph. Aj. 1348 ; ὡς ἂν ᾖς, οἷός περ εἶ 1117 ; προσφερέσθω, ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ ἀσφαλές Xen. An. 7.1.6.
Bei Hom. steht aber in den Gleichnissen der bloße conj. praes., u. häufiger aor. (wie auch ind. fut.), um den oftmals möglichen Fall, eine unbestimmte Allgemeinheit, nicht einen bestimmten einzelnen Fall anzuführen, ὡς δὲ λέων ἐξ αὐχένα ἄξῃ πόρτιος, ὥς Il. 5.161, vgl. 9.323, 10.485, 22.93, wo nachher die Vergleichung in den indic. übergeht ; über ὡς εἰ c. opt. s. ὡσεί. – Auch der opt. pot. kann natürlich dabei stehen, Plat. Phaedr. 230b, Phaed. 87b.
2) an diesen einfachsten Relativgebrauch reiht sich, wie bei andern Relativis (vgl. οἷος, ὅσος)
a) der des Ausrufs, wie, wie sehr, bes. bei adj. u. adv., ὡς ἄνοον κραδίην ἔχες, ein wie unverständiges Herz hattest du, Il. 21.441 ; ὡς ἀγαθὸν καὶ παῖδα λιπέσθαι, wie gut istʼs, Od. 3.196 ; ὡς ἀγαθαὶ φρένες ἦσαν Πηνελοπείῃ, ὡς εὖ μέμνητʼ Ὀδυσῆος, wie gut war ihr Sinn, wie treu gedachte sie des Odysseus, 24.194, 195 ; so Tragg. auch ohne adj., ὡς ἐν μιᾷ πληγῇ κατέφθαρται πολὺς ὄλβος, wie ist auf einen Schlag vernichtet, Aesch. Pers. 247, 254, 277 und sonst ; in Prosa, ὡς ἡδὺς εἶ Plat. Gorg. 491e ; φεῦ, ὡς εὖ λέγεις, ei, wie gut sprichst du, ὡς ἀστεῖος ὁ ἄνθρωπος, wie fein ist der Mensch, u. ähnl., Plat. u. A. – Zuweilen steht es in dieser Vrbdg einem adv. nach, θαυμαστῶς ὡς ἐπείσθην ὑπʼ αὐτοῦ Plat. Phaed. 92a, eigtl. entstanden aus der Vrbdg : es ist zu verwundern, wie ich überredet wurde, wundervoll, wie überaus wunderbar wurde ich überredet, θαυμαστῶς μοι εἶπες ὡς παρὰ δόξαν 95a, θαυμαστῶς ὡς σφόδρα Rep. I.331a ; ὑπερφυῶς ὡς ὁμολογῶ Gorg. 496c ; Symp. 173c, über alle Maßen wie ! ὑπερφυῶς δὴ τὸ χρῆμα ὡς, Alc. II. – Auf den ganzen Satz bezieht sich der Ausruf ὥς μοι δέχεται κακὸν ἐκ κακοῦ αἰεί, wie doch folgt bei mir Unglück aus Unglück, Il. 19.290 ; ὡς οὔ τίς με θεῶν ἐλεεινὸν ὑπέστη ἐκ ποταμοῖο σαῶσαι, wie erbarmte sich doch kein Gott meiner, mich zu retten ! Il. 21.273 ; ὡς οὐκ ἔστι χάρις μετόπισθʼ εὐεργέων, wie doch ist hinterdrein kein Dank für die Wohltaten, Od. 22.319 ; ὥς σʼ ἀτιμάζει πατήρ Soph. Ant. 572, u. öfter, wobei man sich immer einen Gedanken, wie »es ist erstaunlich, entsetzlich« ergänzen kann. Vgl. noch Ar. Av. 1119 ἀλλʼ ὡς ἀπὸ τοῦ τείχους πάρεστιν ἄγγελος οὐδείς, wo wir sagen »daß aber von der Mauer kein Bote da ist !«, θαυμαστόν ἐστιν, ὡς οὐδεὶς πάρεστιν.
b) bei Wünschen od. Beteuerungen, wo sich οὕτως … ὡς entsprechen, drückt der mit ὡς eingeleitete Vergleichungssatz den Gegenstand der Beteuerung aus, εἰ γὰρ ἐγὼν οὕτω γε Διὸς παῖς αἰγιόχοιο εἴην, ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισιν Il. 13.825, vgl. Il. 8.538 ; οὕτω νικήσαιμίτʼ ἐγὼ καὶ νομιζοίμην σοφός, ὡς ἠξίωσα Ar. Nub. 521 ; u. Sp., οὕτως ὀναίμην, ἔφη, τούτων, ὡς ἀληθῆ πρὸς σὲ ἐρῶ Luc. Philops. 27. – Geradezu als Wunschpartikel, so, daß doch, wie εἴθε, c. optat., ὡς ἔρις ἀπόλοιτο, daß doch der Zwist untergehen möge, Il. 18.107 ; ὡς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος, daß doch ein Andrer unterginge, Od. 1.47 ; ὡς δή μιν (ἔγχος) σῷ ἐν χροῒ πᾶν κομίσαιο Il. 22.286 ; ὡς ὁ τάδε πορὼν ὄλοιτο Soph. El. 126 ; Eur. Hipp. 405 u. sonst. – Auch mit der Verneinung, ὡς μὴ θάνοι, daß er nicht sterben möchte, Od. 15.359. – In Vrbdg mit anderen Wunschpartikeln, ὡς ὤφελον, oft bei Hom. (s. ὀφείλω). – Oft ist ὡς aber bei einem Wunsche nicht als Wunschpartikel zu nehmen, sondern durch denn, wie zu erklären, vgl. Hermann Soph. Aj. 904.
3) bei adverb., u. zwar zunächst
a) beim posit. hat es verstärkende Kraft, u. ist auf 2a) zurückzuführen, ὡς ἀληθῶς, wie wahr ! od. so wahr, wie Etwas sein kann, ganz wahr, wie auch wir sagen : das ist so wahr ; Plat. Phaedr. 234e, Theaet. 158a ; τούτων δὲ ἓν ὡς ὀρθῶς ἅμα καὶ μουσικῶς ὠνόμασεν, ὅστις ποτʼ ἦν Legg. VII.816b, u. öfter ; ὡς ἑτέρως, ganz anders, Phaedr. 276c, Soph. 266a ; ἤγγειλαν ὡς ἐτητύμως Soph. El. 1444 ; Aesch. Eum. 506. – So auch ὡς ἄτοπον, gar seltsam, Plat. Phaedr. 60b ; ὡς ἄξιος εἶ ἄγασθαι τῆς ὁρμῆς Parm. 130a ; ἃ πρὸς τὸν Θυέστην ὡς ὠμὰ διεπράττετο Crat. 395b ; ὡς ἐναργές μοι τοῦτο τεκμήριον εἶπες Ion 535c ; Xen. u. A.; wo man es fast überall auch als einen Ausruf der Verwunderung nehmen kann. – Vor Kompar. finden sich einzelne, den obigen analoge Wendungen, ὡς ἀληθεστέρως Plat. Rep. I.347e.
b) dagegen ist ὡς bei superl. sehr gewöhnlich, um den höchsten, möglichsten Grad auszudrücken, welche Vrbdg man am leichtesten auf den auch oft sich findenden vollständigen Ausdruck mit δύναμαι zurückführen kann, ὡς ἐδύνατο κάλλιστα, so schön er nur konnte, ὡς ἂν δυνώμεθα κράτιστα Xen. An. 3.2.6 ; aber auch einfach »so wie es am besten ist« erklärt, ὡς ῥᾷστα Aesch. Prom. 104, u. öfter, wie Soph., Eur., Ar. u. in Prosa überall ; ὡς ἄριστα, ὡς τάχιστα, ὡς μάλιστα, so gut, schnell, sehr wie möglich, am schnellsten usw.; ὅπως ὡς βέλτιστος ἔσται ὁ παῖς Plat. Prot. 325d ; Gorg. 513e ; τὴν πόλιν ὡς οἷοί τʼ εἶμεν εὐδαιμονεστάτην ποιοῖμεν Rep. V.466a ; ὡς οἷόν τε μάλιστα VII.527b ; Plat. vrbdt damit noch sogar ὅτι, τοῦ ὡς ὅτι βέλτιστον ἐμὲ γενέσθαι Symp. 218d, vgl. Legg. X.908a ; Jacobs Ach.Tat. p. 673, 694 ; ὡς wird vom superlat. nur durch eine Präposition getrennt, ὡς ἐς ἐλάχιστον für ἐς ὡς ἐλάχιστον, Thuc. 1.63 ; ὡς ἐν βραχυτάτοις für ἐν ὡς βραχυτάτοις, Antiph. 1.18 ; vgl. Poppo observationes in Thuc. p. 223. – Hierher kann man auch noch die Verbindungen ὡς πολύ, ὡς ἐπὶ τὸ πολύ ziehen, eigtl. wie es am meisten ist, gewöhnlich, meistenteils. Vgl. πολύ.
4) wie die andern Relativa wird ὡς ferner in indirekter Frage gebraucht, zwar nicht unmittelbar für ὅπως, wenn wirklich nach der Art und Weise gefragt wird, aber doch nach Verbis des Wahrnehmens und Wissens, woran sich die des Sagens reihen, wo es dann einfacher Ausdruck des Objektsatzes wird und statt ὅτι oder statt des acc. c. inf. gesetzt erscheint, wie auch wir unser wie (vgl. auch ut) für daß brauchen. Nicht selten wird ein mit ὡς angefangener Satz nach einer Unterbrechung mit ὅτι fortgesetzt, Poppo Xen. Cyr. 5.3.30 ; oder ὅτι geht in ὡς über, Heindorf Plat. Hipp. mai. 281c ; vgl. Jacobs Ach.Tat. 566 ; oder der Satz mit ὡς geht in den acc. c. inf. über, Her. 1.82, 8.118. – Man kann dabei von Sätzen ausgehen, wie Θουκυδίδης ξυνέγραψε τὸν πόλεμον, ὡς ἐπολέμησαν, wie sie Krieg führten, Thuc. 1.1 ; Ὅμηρος ἐποίησε ἐν Ἰλιάδι πλάνην τὴν Ἀλεξάνδρου, ὡς ἀπηνείχθη ἄγων Ἑλένην Her. 2.116, wo es auch ist »wie er verschlagen wurde«. – Es steht dann, wie bei ὅτι, der indic., od. der optat. pot., oder um die orat. obliqua bestimmter anzudeuten, nach tempp. der Vergangenheit der opt. der indirekten Rede. So nach ἀκούω, μανθάνω, οἶδα u. ä., Aesch. Prom. 441, Eum. 627, Soph. O.R. 547 ; ὥς εἰσʼ ἀληθεῖς, οἶδα Phil. 320 ; u. in Prosa überall. Dabei ist die Umstellung des Subjekts zu bemerken, daß nämlich das subj. des abhängigen Satzes als obj. in den Hauptsatz gesetzt wird, εἰσορᾶς μʼ ὡς ἔκδικα πάσχω, du siehst mich, wie ich leide, d.i. du siehst wie oder daß ich Ungerechtes leide, Aesch. Prom. 1095, Ch. 1030 ; γένος δὲ τοὐμὸν ὡς ἔχει, πεύσῃ τάχα Eum. 432 ; θαυμάζομέν σου γλῶσσαν ὡς θρασύστομος Ag. 1372 ; γνώσῃ δὲ τάδʼ ὡς ἔτυμα Prom. 293, u. sonst. So ist auch zu erkl. Ar. Av. 651 ὅρα νυν, ὡς ἐν Αἰσώπου λόγοις ἐστὶν λεγόμενον δή τι, τὴν ἀλώπεχʼ, ὡς φλαύρως ἐκοινώνησεν αὐτῷ ποτε. – Ὥς με καὶ μάθῃς ὥστʼ ἔφυν εὐκάρδιος Soph. Phil. 531 ; u. in Prosa überall ; in Fällen, wie αἰσθάνεσθε, ὡς ἀθύμως ἦλθον Xen. An. 3.1.40, ist es bestimmt wie. – Und nach εἰπεῖν u. ä., μηδέποτʼ εἴπηθʼ, ὡς Ζεὺς ὑμᾶς εἰσέβαλεν Aesch. Prom. 1076 ; οἱ λεγόμενοι μῦθοι ὡς δεῖ Plat. Rep. I.330d, u. sonst. – Opt. pot., ἐπίστασʼ, ὡς ἐγὼ σοὶ μὲν νέμοιμι ἂν τῆσδε καὶ μείζω χάριν Soph. Aj. 1370 ; Ant. 875, El. 339 ; βοᾷ δὲ οὗτος γραμμάτων ἐν συλλαβαῖς, ὡς οὐδʼ ἂν Ἄρης σφʼ ἐκβάλοι Aesch. Spt. 451. – Bloßer Optat., ἤκουσεν, ὡς ταύτης πόθῳ πόλις δαμείη Soph. Trach. 431 ; λέγοντες, ὡς οὐ θέμις γίγνοιτο Phil. 346 ; ἤδη καὶ ἄλλων ἤκουσα, ὡς οὐ δέοι τοῦτο ποιεῖν Plat. Phaed. 61e ; ἦλθε ἀγγελίη, ὡς ἡλώκοι τὸ τεῖχος Her. 1.83, u. sonst ; auch διαβάλλει τὸν Κῦρον, ὡς ἐπιβουλεύοι αὐτῷ, Xen. An. 1.1.3, um bestimmter diesen Gedanken als Inhalt der Verleumdung hinzustellen ; vgl. κατηγόρουν μέν μου πρὸς Λακεδαιμονίους, ὡς σὲ περὶ πλείονος ποιοίμην ἢ Λακεδαιμονίους 7.7.44.
a) eine besondere Umstellung ist οἶσθʼ ὡς ποίησον, s. *εἴδω zu Ende.
b) wie in οἷος u. ὅσος bemerkt ist, findet sich auch ὡς, wo man ὅτι, οὕτως erwarten sollte, nur daß wir hier auch im Deutschen mit dem einfachen wie auskommen können ; θαυμάζω, ὡς ἡδέως καθεύδεις, wie süß du schläfst, daß du so süß schläfst, Plat. Crit. 43b ; Theaet. 142c ; εὐδαίμων γάρ μοι ἀνὴρ ἐφαίνετο, ὡς ἀδεῶς καὶ γενναίως ἐτελεύτα, wie er so, daß er so edel starb, Phaed. 58e, vgl. Phaedr. 230b, Prot. 315b ; Eur. I.T. 1188, Troad. 895.
5) Wie ὅπως (w. m. vgl.) dient ὡς auch zum Ausdrucke der Absicht, damit, auf daß, und wird wie jenes konstruiert;
a) nach einem praes. od. fut., auf die Gegenwart od. Zukunft gehend, mit dem conj., κρῖνʼ ἄνδρας, ὡς φρήτρη φρήτρηφιν ἀρήγῃ Il. 2.363 ; λέγʼ αὖθις, ὡς μάθω Aesch. Ch. 756 ; συμβουλεύω τοῦτον ἐκποδὼν ποιεῖσθαι, ὡς μηκέτι δέῃ τοῦτον φυλάττεσθαι Xen. An. 1.6.9 ; ταῦτʼ ἐγὼ ἀπολογοῦμαι, ὡς εἰκότως οὐ χαλεπῶς φέρω, um zu beweisen, daß ich, Plat. Phaed. 69d. Auch wenn der imperat. oder ein von einem praes. abhängiger andrer mod. des aor. vorhergeht, ἀκούσαθʼ, ὡς μάθητε διὰ τέλους τὸ πᾶν Aesch. Prom. 273, vgl. 662 ; Soph. Phil. 359 u. sonst. – Mit der den Griechen so geläufigen lebhaften Darstellung des Vergangenen als Gegenwärtigen, und dem Uebergange ins Direkte auch nach Präteritis, ἀλλʼ ὅγε μερμήριζε, ὡς Ἀχιλῆα τιμήσῃ Il. 2.3 ; ἐκέλευε ἐμβάλλειν, ὡς μὴ πεινῶντες ἄγωσιν Xen. An. 1.9.27, denn so sprach Kyros ; u. sonst. – Bei Hom. hat dieser conj. auch noch ἄν oder κέ bei sich, μή μʼ ἐρέθιζε, σαώτερος ὥς κε νέηαι Il. 1.32, eigtl. damit du in dem Falle dann, wenn du mich nicht reizest, gesund heimkehrest ; vgl. 16.84, 271 (s. Schaefer mel. p. 109); βουκόλον ἠδὲ συβώτην προὔπεμψʼ, ὡς ἂν δεῖπνον ἐφοπλίσσωσι τάχιστα Od. 24.359 ; selten so u. nicht recht sicher in Prosa ; in ἐπιμελεῖσθαι, ὡς ἂν πραχθῇ Xen. Hipparch. 9.2 ist an die Konstruktion von 1 c) zu denken ; aber bei den Tragg., bes. Aesch., s. Prom. 10, 657, Ag. 885, Ch. 20, Suppl. 448, 513, 908 ; Eur. Phoen. 92, I.A. 620 ; Ar. Eccl. 57, Vesp. 178 u. öfter.
b) nach Präteritis cum optat., ἱκόμην, ὡς μάθοιμι Soph. El. 33, vgl. 561 ; ἔπεμψα, ὡς πύθοιτο O.R. 71 ; δορυσσόους ἔταξαν, ὡς ἔχοιμι τίμιον γέρας Aesch. Suppl. 964 ; εἶχον δρέπανα, ὡς διακόπτοιεν Xen. An. 1.8.10, u. sonst ; auch nach einem praes., um den Ausdruck der orat. obliq. zu geben, oder nach einem andern optat.; vgl. noch Ἀθήνη σιωπᾶν λαὸν ἀνώγει, ὡς μῦθον ἀκούσειαν, damit, dies war ihre Absicht, Alle hören möchten, Il. 2.280. – Selten tritt ἄν dazu, also opt. pot., wie πάσσονα θῆκεν ἰδέσθαι, ὥς κεν Φαιήκεσσι φίλος πάντεσσι γένοιτο, Od. 8.20, vgl. 13.102 ; Her. 5.37, 7.176 ; Xen. Cyr. 1.6.13.
c) mit dem indic. der Nichtwirklichkeit, imperf. od. aor., abhängig von einem eben solchen hypothetischen Satze, zum Ausdrucke, daß Etwas habe geschehen sollen, was nicht geschehen ist od. nicht geschehen kann ; τί μʼ οὐ λαβὼν ἔκτεινας εὐθύς, ὡς ἔδειξα μήποτʼ ἐμαυτόν Soph. O.R. 1392 ; ἔδει τὰ ἐνέχυρα τότε λαβεῖν, ὡς μηδὲ εἰ ἐβούλετο ἐδύνατο [ἂν ταῦτα] ἐξαπατᾶν Xen. An. 7.6.23, wo Schneider die eingeklammerten Wörter hinzusetzte aus einem cod.; man vgl. Ἀριάδνη ἀκούσασα τοιοῦτόν τι ἐποίησεν, ὡς πᾶς ἂν ἔγνω, ὅτι ἀσμένη ἤκουσεν Conv. 9.3 ; es ist aber wohl eigtl. = so daß, wenn er auch wollte, er nicht konnte.
d) mit ind. praes. u. fut., nach den Aufforderungen getrost od. ohne Furcht zu sein ; μηκέτʼ ἐκφοβοῦ, μητρῷον ὥς σε λῆμʼ ἀτιμάσει ποτέ, fürchte nicht, daß dich der mütterliche Uebermut je entehren wird, Soph. El. 1426 ; μὴ δείσητε, ὡς οὐχ καθευδήσετε, eigentlich, fürchtet euch nicht, als ob ihr nicht schlafen werdet, Xen. Cyr. 6.2.30 ; vgl. Schaefer mel. p. 113.
e) in einigen Wendungen cum inf., wie unser um zu, ὡς εἰπεῖν, daß ich so sage, so zu sagen, Her. 6.95, 7.24 ; ὡς λόγῳ εἰπεῖν 2.53, 134, u. öfter ὡς ἔπος εἰπεῖν (s. ἔπος); ὡς τορῶς φράσαι Aesch. Ag. 1566 ; Ch. 887 ; auch ὡς συντόμως, ὡς συνελόντι εἰπεῖν, um es kurz zu sagen, Xen. An. 3.1.38, Mem. 3.8.10 u. A.; ὡς ἐν πλέονι λόγῳ δηλῶσαι Her. 2.25 ; ὡς μικρὸν μεγάλῳ εἰκάσαι Thuc. 4.36 ; ὡς εἰκάσαι, um eine Vermutung auszusprechen, vermutungsweise, Her. 1.32, 9.32, 34, vgl. das Folgde.
6) die Art u. Weise durch den Erfolg näher bestimmend steht ὡς auch im Folgesatze (wie das viel häufigere ὥστε), so daß ; und zwar gew. cum infin.; oft bei Her., εὖρος ὡς δύο τριήρεις πλέειν ὁμοῦ, so breit, daß zwei Galeeren zugleich darauf fahren können, 7.24, vgl. 2.135, 4.184 ; c. indic., 1.263, 2.135 u. sonst ; der indic. steht so Aesch. Prom. der inf., τοιάδʼ ἐπʼ αὐταῖς ἦλθε συμφορά, ὡς τοῖσδε καὶ δὶς ἀντισηκῶσαι ῥοπῇ Aesch. Pers. 429, vgl. 503, Ag. 349 ; οὐδʼ ὑπὸ ζυγῷ λόφον δικαίως εἶχον, ὡς στέργειν ἐμέ Soph. Ant. 292, u. öfter ; εἰ δʼ Ὀρφέως μοι γλῶττα καὶ μέλος παρῆν, ὡς τὴν κόρην Δήμητρος κηλήσαντά σʼ ἐξ ᾍδου λαβεῖν Eur. Alc. 358 ; ἐνετύγχανον τάφροις πλήρεσιν ὕδατος, ὡς μὴ δύνασθαι διαβαίνειν, so daß sie nicht durchgehen konnten, Xen. An. 2.3.10, vgl. 3.5.7, u. öfter ; ἀτοπώτατοί τινές εἰσιν, ὡς γʼ ἐν φιλοσόφοις τιθέναι Plat. Rep. V.475d, wenigstens um sie zu setzen ; u. so auch nach einem Komparat., wie im lat. quam ut, οἱ ἀκοντισταὶ βραχύτερα ἠκόντιζον ἢ ὡς ἐξικνεῖσθαι τῶν σφενδονητῶν Xen. An. 3.3.7, vgl. Mem. 1.4.10 ; ἀμαθέστεροι γάρ εἰσιν ἢ ὡς ὑπʼ ἐμοῦ ἐξαπατᾶσθαι Simonds. bei Plut. de aud. poet. 1 ; μαλακώτεροι αὖ γίγνονται, ἢ ὡς κάλλιον αὐτοῖς Plat. Rep. III.410d. – Doch werden auch andere Bestimmungen so im inf. mit ὡς hinzugesetzt, bes. die den Gedanken des Hauptsatzes einschränken, ὡς ἐμὲ εὖ μεμνῆσθαι, so viel, in so fern ich mich recht erinnere, Her. 2.125 ; ὡς μὲν ἐμὲ συμβαλλόμενον εὑρίσκειν, so viel ich erraten kann, 7.24 ; χῶρος ὅδʼ ἱερός, ὡς σάφʼ εἰκάσαι Soph. O.C. 17 ; ὥς γʼ ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ Eur. Alc. 810 ; ὥς γέ μοι δοκεῖν Ar. Plut. 736 ; vgl. Plat. Rep. IV.432b ; ὥς γε ἐντεῦθεν ἰδεῖν, von hier aus wenigstens betrachtet, IV.430e ; ὡς ἐν εἴδεσι λαβεῖν μετʼ ἀριθμοῦ Legg. X.894a. – Aehnlich ist auch μεγάλα ἐκτήσατο χρήματα ὡς ἂν εἶναι Ῥοδῶπιν, ἀτὰρ οὐχ ὥς γε ἐς πυραμίδα τοσαύτην ἐξικέσθαι Her. 2.135, für die Rhodopis, da sie nichts Besseres als eine Rhodopis war, insofern dies das Vermögen einer Privatperson war.
7) wie im Deutschen wie, als, ist ὡς auch Zeitpartikel, und zwar
a) mit dem Indic., bei einfacher Angabe einer Zeitbestimmung, Hom. u. Folgende überall, z.B. ὁ δʼ εὐθὺς ὡς ἤκουσεν, πᾶσιν προφωνεῖ τόνδε ναυάρχοις λόγον, Aesch. Pers. 353, 405, 446 u. sonst ; ὡς ἑώρων, θᾶττον δὴ ἐπῄεσαν Xen. An. 4.3.27.
b) c. opt., in Beziehung auf die Vergangenheit, eine oftmalige, wiederholte Handlung ausdrückend, so oft als, ὡς δὲ εἰς τὴν μιλησίην ἀπίκοιτο, οἰκήματα οὔτε κατέβαλλεν, οὔτε ἐνεπίμπρη, so oft er in das Milesische Gebiet kam, zerstörte er weder …, Her. 1.17, u. sonst, obwohl viel seltener als ὅτε.
c) cum ἄν u. conj., die wiederholte Handlung in Beziehung auf die Gegenwart oder ohne alle Rücksicht auf eine bestimmte Zeit auszudrücken ; auch ohne ἄν, τῶν δὲ ὡς ἕκαστος οἱ μιχθῇ, διδοῖ δῶρον Her. 4.172, wo auch ὅταν gewöhnlicher ist.
d) cum inf. in der indirekten Rede, Her. 1.29, 86, 94, 141 u. öfter, wie bei andern Geschichtschreibern ; ὡς δὲ ἀκοῦσαι Dem. 19.195.
8) wie die andern Zeitpartikeln, wird dann ὡς auch Causalpartikel, da, weil, da doch, kann aber bes. nach imperat. oft besser im Deutschen, einen demonstrativen Satz anfangend, mit denn übersetzt werden, πρὸς ταῦτα βούλευʼ, ὡς ὅδʼ οὐ πεπλασμένος ὁ κόμπος Aesch. Prom. 1032, da dieser Lärm nicht erdichtet ist, od. denn der Lärm ist wahr ; u. so oft bei Tragg. u. in Prosa, παρακαλῶν ἐπὶ τὸ δεῖν γίγνεσθαι μηχανοποιούς, ὡς οὐδὲν τἄλλα ἐστίν Plat. Gorg. 512c ; ὡς ἐγὼ φοβοῦμαι Symp. 189b ; vgl. Gorg. 455c, 481b, u. sonst.
9) sehr ausgedehnt ist der aus der ursprünglichen Bdtg des ὡς sich ergebende Gebrauch dieser Partikel zur Anfügung der Apposition, der von den einfachsten Fällen, προσεκύνεον τὸν Δαρεῖον ὡς βασιλῆα Her. 3.86, sie verehrten ihn als König, eine vielfache Anwendung gestattet, und dem Ausdrucke dadurch eine große Kürze gibt, daß die Ansicht des Subjekts ausgedrückt wird, wie hier : sie verehrten ihn, den sie für ihren König erkannten. Es liegt aber darin sowohl, wie in dem unter 1b) u. in dem unter 6) bemerkten Falle eine Einschränkung, φρονεῖ γὰρ ὡς γυνὴ μέγα Soph. O.R. 1078, als eine Frau, so viel für eine Frau sich schickt, od. man urteilt so, wenn man bedenkt, daß sie eine Frau ist, – als auch ein Grund, wie quippe qui, εἰς τὸ πᾶν ἔπραξας ὡς παναίτιος Aesch. Eum. 191 ; φρονήματος πλέως ὁ μῦθός ἐστιν ὡς ὑπηρέτου θεῶν Prom. 956 ; ἦν δὲ οὐδὲ ἀδύνατος, ὡς Λακεδαιμόνιος, εἰπεῖν, für einen Lazedämonier, Thuc. 4.84. – Am mannichfaltigsten ist dieser Gebrauch bei Partizipien ;
a) bei denen, die sich auf das subj. od. ein Nomen in einem andern Casus beziehen, unter welchen am geläufigsten ὡς mit partic. fut. die Absicht ausdrückt, ἐξ ὀμμάτων δʼ ἤστραπτε γοργωπὸν σέλας, ὡς τὴν Διὸς τυραννίδʼ ἐκπέρσων βίᾳ, als wollte er, wie Einer, der da zerstören wollte, Aesch. Prom. 357 ; ἐλάμβανε τὸ τόξον ὡς κατατοξεύσων αὐτόν, als wollte er ihn erschießen, od. um ihn zu erschießen, Her. 3.36 ; συλλαμβάνει Κῦρον ὡς ἀποκτενῶν Xen. An. 1.1.3, u. öfter ; doch ist auch zuweilen das ὡς mehr zu betonen, wie An. 7.8.16, ἀπῄεσαν ὡς περὶ τῶν χρημάτων μαχούμενοι, indem sie sich stellten, als wollten sie kämpfen ; u. unbestimmter, ὁρῶσιν ἱππέας πέραν τοῦ ποταμοῦ ἐξωπλισμένους ὡς κωλύσοντας, als wollten sie verhindern, 4.3.3 ; ἔλεγον Κοιρατάδῃ μὴ θύειν, ὡς οὐχ ἡγησόμενον τῇ στρατιᾷ, εἰ μὴ δώσει τὰ ἐπιτήδεια, als Einer, der nicht das Heer führen solle, od. denn er werde das Heer nicht führen, wenn er nicht, 7.1.40 (über diesen Uebergang in den accus., der bei weiterer Ausdehnung eines solchen Satzes sehr gewöhnlich ist, vgl. 7.1.10 ἐγώ σοι συμβουλεύω, ἐξελθεῖν μὲν ὡς πορευσόμενον); οἱ δὲ εἵποντο ἄσμενοι ὡς διαβησόμενοι, in der Hoffnung, sie würden übersetzen, 7.2.9, wie συνεγυμναζόμην ὥς τι ἐνταῦθα περανῶν Plat. Symp. 217c ; ἔτι πρὸς αὐτὸν ἔβλεπον ὡς ἐροῦντά τι, in der Erwartung, er werde Etwas sagen, Prot. 328d. – Vgl. noch ὡς οὐχὶ συνδράσουσα νουθετεῖς τάδε, mit dem Vorsatze, mir nicht beizustehen, Soph. El. 1025 ; ὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθραντέος ὡς καὶ φιλήσων αὖθις (so daß man immer denkt, er werde wieder Freund werden), ἔς τε τὸν φίλον τοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι, ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα Aj. 679 ff.; Eur. Phoen. 902 ; Thuc. 4.5 ; δηλοῖς ὥς τι σημανῶν νέον Soph. Ant. 242, wie Plat. ὡς τίς γενησόμενος ἔρχει παρὰ τὸν Πρωταγόραν, um was für Einer zu werden, Prot. 312a ; ἀνεστήκη ὡς ἐξιών 335d. – Bei den andern partic. der andern Zeiten sind eben so verschiedene, aus dem Zusammenhange leicht hervorgehende Uebersetzungen möglich ; θαυμάζονται ὡς σοφοί τε καὶ εὐτυχεῖς γεγενημένοι Xen. Cyr. 1.1.1 ; ἀγανακτοῦσιν ὡς μεγάλων τινῶν ἀπεστερημένοι, als wären sie beraubt, da sie nach ihrer Meinung beraubt sind, Plat. Rep. I.329a ; αὐτοὶ ἐνταῦθα ἔμενον ὡς κατέχοντες τὸ ἄκρον, in der Meinung, sie hätten die Spitze besetzt, Xen. An. 4.2.5 ; διεμάχετο ὡς κάμνων, indem er sich stellte, als ob er müde würde, 5.8.23, vgl. 8.1.11 ; τὴν χώραν ἐπέτρεψε διαρπάσαι τοῖς Ἕλλησιν ὡς πολεμίαν οὖσαν 1.2.19, als feindliches, weil es, wie er sagte, feindlich sei ; ὡς οὖν ἀπηλλαγμένοι τούτων ἡδέως ἐκοιμήθησαν 4.3.2 ; u. mit ἄν (die Stelle eines opt. pot. vertretend), αἰτεῖ αὐτὸν μισθόν, ὡς οὕτω περιγενόμενος ἂν τῶν ἀντιστασιωτῶν, indem er sagte, daß er so wohl obsiegen werde, 1.1.10 ; τὸν ἐκβαίνοντα κολάζουσιν ὡς παρανομοῦντα, als Einen, der da übertrete, Plat. Rep. I.338c ; ἵνα μὴ ἀγανακτῇ ὑπὲρ ἐμοῦ ὡς δεινὰ ἄττα πάσχοντος, in der Meinung, als ob ich etwas Schreckliches litte, Phaed. 115e ; τὸ μαντεῖον τοῖς μὲν οὐδὲν ἀνεῖλεν ὡς οὐ δικαίαν ποιουμένοις τὴν αἴτησιν Isocr. 6.31, da sie nämlich nach der Ansicht des Orakels. Zuweilen findet sich auch ἡγεῖσθαι od. ein ähnliches Verbum daneben, τοὺς κόσμους εἴασε χαίρειν ὡς ἀλλοτρίους τε ὄντας καὶ πλέον θάτερον ἡγησάμενος ἀπεργάζεσθαι Plat. Phaed. 114e, wo es auch ὡς ἀπεργαζομένους heißen könnte ; vgl. Xen. Cyr. 1.5.9 ; στειπτή γε φυλλὰς ὡς ἐναυλίζοντί τῳ, wie von Einem, der darin wohnt, Soph. Phil 33, wo der dat. mit στειπτή zu vrbdn ; vgl. Plat. Legg. XI.921d.
b) bei gen. absolutis, wo die Bdtg des ὡς erst dann recht erfaßt wird, wenn man es durch »in der Meinung, Ansicht« u. ä. übersetzt ; ὡς οὕτως ἐχόντων στρατιὴν ἐκπέμπετε, d.i. ἡγούμενοι, ὅτι οὕτως ἔχει, seid überzeugt, daß die Sache sich so verhält und schicket, Her. 8.144 ; ὡς ὧδʼ ἐχόντων, χαίροιτʼ ἄν Aesch. Ag. 1366 ; Eum. 645 ; Soph. Aj. 274, 888 ; ὡς οὐκέτʼ ὄντος γὰρ τὰ συμβόλαιά σου ἐφαίνετο Phil. 872 ; ὡς διδόντος σοι, οὐκ ἂν φθάνοις περαίνων, d.i. ἡγούμενος, ὅτι δίδωμί σοι, Plat. Phaed. 100c ; ἐρώτα, ὅ, τι βούλει, ὡς τἀληθῆ ἐροῦντος, frage was du willst, in der Ueberzeugung, daß ich dir die Wahrheit sagen werde, Xen. Cyr. 3.1.9 ; παρήγγειλεν ἑκάστοις λαμβάνειν ἄνδρας ὅτι πλείστους, ὡς ἐπιβουλεύοντος Τισσαφέρνους ταῖς πόλεσιν, indem er vorgab, daß Tiss., An. 1.1.6 ; ὅτι οὐχ ὡς τοῖς Ἕλλησι πολεμησόντων σφῶν εἴποι 5.6.3 ; παρήγγειλαν αὐτοῖς παρασκευάζεσθαι, ὡς μάχης ἐσομένης Hell. 7.5.20, vgl. 5.4.7 ; οὐκοῦν ὡς διανοουμένου σου ταῦτα ἐρωτῶ, unter der Voraussetzung, daß, Plat. Alc.I, 106b ; vgl. Xen. An. 5.7.31. – Bes. ist diese Vrbdg bei ἐπίστασθαι, εἰδέναι u. ähnl. zu merken, wo sie die Stelle des Objektsatzes vertritt, ὡς ἐμοῦ οὖν ἰόντος, ὅπη ἂν καὶ ὑμεῖς, οὕτω τὴν γνώμην ἔχετε, eigtl. in der Ueberzeugung also, daß ich gehen werde, wohin ihr immer gehen möget, so bildet euch eure Ansicht von mir, d.i. glaubt also, daß ich gehen werde ; vgl. Xen. Cyr. 1.6.11 ; ὡς τοίνυν μὴ ἀκουσομένων, οὕτω διανοεῖσθε Plat. Rep. I.327e ; ὑποθέμενοι ὡς τούτου οὕτω ἔχοντος IV.437a ; ὡς οὐκέτʼ ὄντων σῶν τέκνων φρόντιζε δή Eur. Med. 1311. – Aehnlich auch ὡς πολέμου ὄντος ἀπαγγελῶ Xen. An. 2.1.21, u. sonst.
c) aber auch andere Casus des partic. finden sich so absolut gebraucht ; zunächst der acc. der imperson., welcher dem gen. übh. entspricht ; τούτων δὲ γενομένων, ὡς ἐξὸν ἤδη αὐτοῖς ποιεῖν, ὅ τι βούλοιντο, ἀπέκτειναν Xen. Hell. 2.3.21 ; ὡς οὐδὲν δέον An. 6.2.22 ; Plat. Phil. 66a u. sonst ; u. bei ähnlichen Strukturen, ὡς ἀδύνατον ὄν Rep. IV.425a, σὺ. γὰρ ὑπέσχου ζητήσειν ὡς οὐχ ὅσιον ὄν μὴ οὐ βοηθεῖν δικαιοσύνῃ ib. 427e. – Aber auch in freierer Vrbdg, ἥδεσθε τοῦδε εἵνεκα, ὡς περιεσομένους ἡμέας Ἑλλήνων Her. 9.42, in der Meinung, daß wir besiegen werden ; vgl. Soph. O.R. 101, O.C. 380 ; οὐχ ὕβρει λέγω τάδʼ, ἀλλʼ ἐκεῖνον ὡς παρόντα νῷν, weil ich weiß, daß er hier ist, El. 881 ; Eur. Ion 983. – Besonders vertritt dieser absol. acc. mit ὡς die Stelle des Objektsatzes bei den Verbis des Sagens, wie Aesch. Ag. 683 einfach sagt λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας, sie sprechen von uns. wie von, sie sagen, daß wir ; so Xen. An. 1.3.15 ὡς μὲν στρατηγήσοντα ἐμὲ ταύτην τὴν στρατηγίαν μηδεὶς ὑμῶν λεγέτω, Keiner spreche von mir als Einem, spreche so, als ob ich, od. daß ich –. Vgl. noch εὔχετο πρὸς τοὺς θεοὺς ἁπλῶς ἀγαθὰ διδόναι ὡς τοὺς θεοὺς κάλλιστα εἰδότας Xen. Mem. 1.3.2, da ja die Götter am besten wüßten ; διὸ καὶ τοὺς υἱεῖς οἱ πατέρες εἴργουσι τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων, ὡς τὴν χρηστῶν ὁμιλίαν ἄσκησιν οὖσαν 1.2.20 ; προαγορεύουσι τοῖς πολίταις, τὴν κατάστασιν ὅλην μὴ κινεῖν, ὡς ἀποθανούμενον, ὃς ἂν τοῦτο δρᾷ, mit der Drohung, Plat. Rep. IV.426c ; μισθὸν αἰτοῦσιν, ὡς οὐχὶ αὐτοῖσιν ὠφέλειαν ἐσομένην ἐκ τοῦ ἄρχειν I.345e, u. sonst. – Der acc. scheint statt des gen. oft nur wegen der nahe liegenden Beziehung auf ein verbum dicendi gewählt zu sein.
10) Hieran reihen sich ähnliche nähere Bestimmungen, bes. durch eine Präposition ; καὶ γὰρ ἦσαν ὡπλισμένοι ὡς ἐν ὄρεσιν ἱκανῶς πρὸς τὸ ἐπιδραμεῖν Xen. An. 4.3.31, für eine Gebirgsgegend hinlänglich bewaffnet ; ἄπιστον τὸ πλῆθος λέγεται ἀπολέσθαι ὡς πρὸς τὸ μέγεθος τῆς πόλεως Thuc. 3.113 ; ὡς ἐκ τῶν δυνατῶν, ὡς ἐκ τῶν ὑπαρχόντων, nach Möglichkeit, wie es sich nach den Zeitumständen tun ließ ; παρασκευασάμενος ὡς ἐπὶ ναυμαχίαν ist = ὡς ναυμαχήσων, ὡς εἰς μάχην, Xen. An. 1.8.1 ; κόσμος ὡς εἰς πόλεμον 1.9.23 ; ὡς εἰς κύκλωσιν, = κυκλώσων, 1.8.23 ; ἀθροίζει ὡς ἐπὶ τούτους, unter dem Vorwande eines Zuges gegen diese, 1.2.1, u. öfter ; δοκεῖ στρατεύεσθαι ὡς ἐπὶ Τισσαφέρνην 7.6.1 ; φεύγουσιν ὡς πρὸς τὴν ἔκβασιν 4.3.21, u. öfter, wo die Bdtg des ὡς schon oft sehr schwach erscheint (4.3.11); – ὡς ἐκ κακῶν ἐχάρη, meinend, er sei aus der Not entronnen, Her. 8.101 ; ὡς ἐς Ἀθήνας Thuc. 1.61 ; πλεῖν ὡς πρὸς οἶκον Soph. Phil. 58 ; ὡς ἐπὶ τυραννίδα Thuc. 1.126 ; ὡς ἐν εἰδόσιν ἱκανῶς εἴρηται, wie sichs für Kundige gehört ; τοὺς πολεμίους ἐπίσταμαι ἰδιώτας ὄντας ὡς πρὸς ἡμᾶς ἀγωνίζεσθαι, im Vergleich mit uns, wenn ich den Maßstab nach uns nehme, Xen. Cyr. 1.5.11 ; auch der einfache dat. kann oft ähnlich gefaßt werden, wie das obige μακρὰν γὰρ ὡς γέροντι προὐστάλης ὁδόν Soph. O.C. 20 ; ἐπεί περ εἶ γενναῖος ὡς ἰδόντι 76 ; σωφροσύνης, ὡς πλήθει, οὐ τὰ τοιάδε μέγιστα Plat. Rep. III.389d.
11) bes. merke man noch
a) ὡς statt ἤ nach dem Kompar., μή μου προκήδου μᾶσσον ὡς ἐμοὶ γλυκύ Aesch. Prom. 632 ; selten noch bei Sp. Man kann dabei auf folgde Vbdg zurückgehen : οὐκ ἐσθʼ ὅ τι μᾶλλον πρέπει οὕτως, ὡς τὸν τοιοῦτον ἄνδρα ἐν Πρυτανείῳ σιτεῖσθαι Plat. Apol. 36d, wo zwei Konstruktionen verbunden, oder vielmehr aus μᾶλλον ἤ in οὕτως, ὡς übergegangen ist ; vgl. ib. 30a ; s. auch Rep. VII.526c.
b) bei Zahlwörtern bezeichnet es, daß die genannte Zahl nicht nach ihrem strengen Werte, sondern als eine ungefähre Angabe zu nehmen sei, ungefähr, etwa, gegen, ἀπέθανον ὡς πεντακόσιοι, ungefähr 500 blieben, vgl. Xen. An. 1.6.1, 3.5.4, 7.8.15, u. sonst ; s. Böckh ath. Staatshaush. II p. 201. – Einige erklären so auch das oben berührte ὡς τὸ πολύ, ὡς ἐπὶ τὸ πολύ usw.
c) ὡς ἕκαστοι, sc. τυγχάνουσιν, jeder einzeln, Thuc. u. A.; ὡς ἑκάτεροι, jeder von beiden für sich allein, Thuc. 3.74.
d) bei Sp. steht es in Vrbdgen wie ὡς οἷον pleonastisch, von Plut. an, s. Lobeck Phryn. 427 ; auch οἷον ὡς οἱονεί, Bast ep. crit. p. 57, Schaefer ib. p. 277.
12) eigentümlich ist endlich der Gebrauch von ὡς als Präposition c. accus., die Richtung zu einer Person oder einem wenigstens persönlich gedachten Objekt ausdrückend, welchen Gebrauch man gewöhnlich aus dem häufigen Vorkommen des ὡς vor πρός, εἰς, ἐπί τινα (s. 10a E.) zu erklären pflegt ; obwohl die überwiegende Mehrzahl jener Beispiele eine dem ὡς eigentümliche Auffassung und Absonderung von der Präposition erfordert ; einfacher ist der accus. als ein Ueberbleibsel des ursprünglich im Griechischen das Ziel einer Bewegung Ausdrückenden zu nehmen, zu dem ὡς gesetzt wird, um die Absicht des Subjekts auszudrücken, ὡς τὸν βασιλέα ἐπορεύθη, um zu dem Könige zu gelangen ; so ist es von Her. 2.121, 135 u. öfter gebraucht ; bei Hom. nur einmal, Od. 17.218 ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον, zu dem Gleichen hin ; öfter bei den Tragg., θυραῖος ἦλθον ὡς ὑμᾶς Soph. Trach. 530 ; O.R. 1481 ; ὡς τὸν Δία εἰς τὸν οὐρανόν Ar. Pax 104 ; in Prosa nicht selten bei Personen ; auch bei Städten, ἥκοντα ὡς τὴν μίλητον Thuc. 8.36, ὡς Ἄβυδον 103, u. öfter. Döderlein philol. Beiträge aus der Schweiz p. 303 – 326 hat eine Menge Beispiele für ὡς von der Richtung auf leblose Dinge hin gesammelt und bemerkt, daß sich
a) ὡς übh. selten im Vergleich mit den verwandten Präpositionen εἰς, ἐπί, πρός finde, daß es
b) häufiger bei der Richtung zu Personen hin gebraucht werde, daß
c) ὡς, mit einer Präposition verbunden, häufiger bei Sachen, viel seltener bei Personen stehe, und
d) ὡς und ὡς πρός bleiben auf die Verhältnisse von Raum und Handlung eingeschränkt, ὡς τοῦτον τὸν χρόνον findet sich nitgends. Vergleiche noch Hermann Soph. Tr. 365, der zugibt, es könne ὡς auch bei leblosen Gegenständen gebraucht werden, wenn diese für belebte gesetzt seien, wie bei Ländern, Städten und dergl.; ὡς τὸ πρόσθεν Ar. Ach. 242.
- 1
In such or the same way or manner as, even as, as.
- a
- α
ὡς ἔμʼ ἀφαιρεῖται Χρυσηΐδα (as he is taking her from me, (so) will I . . .) Il. 1.182, ὡς ἔσεταί περ 211, ὡς ἐπιτέλλω Il. 2.10. Cf. Il. 1.276, Il. 2.258, Il. 4.267, 374, Il. 6.262, 519, Il. 8.286, etc. : δὸς ξείνιον ὥς περ ὑπέστης Od. 9.365, αἲ γὰρ δυναίμην . . . ὡς . . . (as surely as . . .) 525. Cf. Od. 1.35, 200, Od. 2.172, 183, 305, Od. 3.234, Od. 4.157, etc.
So ὥς τε : ὥς τέ τευ ἤ παρὰ πάμπαν ἀνείμονος ἠὲ πενιχροῦ (as if from . . .) Od. 3.348, ὥς τε περὶ ψυχῆς (as was natural in a matter of life and death) Od. 9.423. Cf. Od. 6.122, Od. 11.411, etc.
- β
Introducing similes : ὡς Il. 5.499, Il. 7.4, Il. 9.4, Il. 11.113, etc. : Od. 19.205, Od. 20.14.– ὥς τε Il. 2.459, Il. 3.23, Il. 4.433, Il. 12.421, etc. : Od. 13.81.
For ὡς ὁπότε see ὁπότε 1.a.
For ὡς ὅτε see ὅτε 1.a.γ.
- γ
For ὡς γάρ see γάρ 4.
- α
- b
With subj.
- α
In conditional relative sentences. For the examples and construction see Table at end (III) (D) (13) (35).
- β
Introducing similes : ὡς Il. 5.161, Il. 9.323, Il. 22.93, etc. : Od. 5.368, Od. 8.523, Od. 16.17.– ὥς τε Il. 2.474, Il. 11.67, Il. 12.167, Il. 13.198, etc. : Od. 22.302.
For ὡς ὁπότε see ὁπότε 1.b.γ.–For ὡς ὅτε see ὅτε 1.b.δ.
- α
- c
Introducing a simile with opt. : ὡς ὅτε Od. 9.384.
- d
For ὡς εἰ, ὡς εἴ τε see εἰ 6, εἰ 7.
- 2
Introducing similes without expressed vb. : ὡς Il. 17.4, Il. 21.282.– ὥς τε Il. 5.136, Il. 9.14, Il. 12.299, Il. 15.630, etc. : Od. 1.308, Od. 6.130, Od. 22.384, etc.
For ὡς ὅτε see ὅτε 2.
- 3
Introducing a clause reduced to its subject or object, after the manner of, as in the case of, in the likeness of, like.
- a
ὡς : ὥς περ Ἀχιλλεύς Il. 14.50, ὡς Πάτροκλον Il. 19.403, etc. : ἀνέμου ὡς πνοιή Od. 6.20. Cf. Od. 2.333, Od. 7.206, Od. 12.433, Od. 15.479, Od. 20.140, etc.
- b
ὥς τε : ὥς τε θεός (as might be expected of a goddess) Il. 3.381, ὥς τε λέοντα Il. 5.136. Cf. Il. 2.289, Il. 9.14, Il. 11.239, Il. 13.564, etc. : ὥς τε κτάμεναι μενεαίνων (like one minded to . . .) Od. 10.295, ὥς τε θεῷ Od. 22.349. Cf. Od. 1.227, Od. 3.246, Od. 4.45, Od. 5.371, etc.–.
- a
- 4
Following the word to which it relates and accented : κακὸν ὥς Il. 2.190, ὄρνιθας ὥς 764. Cf. Il. 2.781, Il. 3.60, 196, Il. 5.78, Il. 8.306, etc. : ἀθάνατος ὥς Od. 6.309. Cf. Od. 1.320, Od. 2.47, Od. 4.32, Od. 10.124, etc.
- 5
In what way or manner, in how high a degree. In exclamatory use, how . . . ! to think how . . . ! to think that . . . ! ὡς οὔ τίς με θεῶν ὑπέστη σαῶσαι Il. 21.273. Cf. Il. 21.441, Il. 24.388 : ὡς ὅδε πᾶσι φίλος ἐστίν Od. 10.38, ὡς ἐπιτροχάδην ἀγορεύει Od. 18.26. Cf. Od. 15.381, Od. 16.364.
Sim. : ὥς μοι δέχεται κακὸν ἐκ κακοῦ (showing how . . .) Il. 19.290 : ὡς ἀγαθὸν καὶ παῖδα λιπέσθαι (from which we see how good a thing it is) Od. 3.196, ὡς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος (so true it is that . . .) Od. 9.34. Cf. Od. 22.319.
- 6
In object clauses, in what way or manner, to what extent, in what degree, how.
- a
With indic. : ᾔδεε γὰρ ἀδελφεὸν ὡς ἐπονεῖτο Il. 2.409, μέμνημαι τόδε ἔργον ὡς ἦν (how it chanced) Il. 9.528. Cf. Il. 4.360, Il. 7.407, Il. 9.647, Il. 11.768, Il. 14.482, Il. 15.204, Il. 23.648, etc. : ἀκούσαμεν ὡς ἐβόησας Od. 4.281, οὐ τόλμησεν ἐπακοῦσαι ἐμὸν ἔπος, ὡς ἐρέεινον . . . (i. e. would not stay to learn the nature of my inquiry) Od. 24.262. Cf. Od. 3.194, 255, Od. 4.772, Od. 5.423, Od. 8.76, Od. 13.170, Od. 22.374, Od. 23.310, etc.
With fut. : εἰπέ μοι νόστον, ὡς ἐλεύσομαι Od. 4.381. Cf. Od. 4.390, etc.
- b
With subj. (here and in c tending to pass into sense (8)).
- α
Pure : μερμήριζε ὡς Ἀχιλῆα τιμήσῃ Il. 2.3.
- β
With κεν: πειρᾶν ὥς κʼ ἄρξωσιν Il. 4.66. Cf. Il. 9.112, Il. 15.235, Il. 21.459, etc. : φράσσεται ὥς κε νέηται Od. 1.205. Cf. Od. 1.87, Od. 2.168, 316, etc.
- α
- c
With opt. : πειρᾶν ὡς πεπίθοιεν Πηλεΐωνα Il. 9.181.
- a
- 7
In such way or manner that, so that.
- a
With subj. pure or with κεν or ἄν : ὥς τις βέλος πέσσῃ Il. 8.513, ὡς ἂν δοάσσεται Il. 23.339 : ὥς κʼ ἄλγεα πάσχῃ Od. 22.177. Cf. Od. 16.169.
- b
With opt.
- α
Pure : ὥς μιν ψυχὴ λίποι Od. 18.91. Cf. Od. 9.42 = 549.
- β
With ἄν: ὡς ἄν τίς σε μακαρίζοι Od. 15.538=Od. 17.165=Od. 19.311.
- α
- a
- 8
Infinal clauses, so that, in order that.
- a
With subj.
- α
Pure : ὥς μοι τόνδʼ ἄνδρʼ ἐξονομήνῃς Il. 3.166. Cf. Il. 2.363, Il. 6.259, 357, Il. 8.37, Il. 9.311, etc. : Od. 5.164, Od. 17.76.
- β
With κεν: σαώτερος ὥς κε νέηαι Il. 1.32. Cf. Il. 2.385, Il. 6.69, Il. 7.334, Il. 8.508, Il. 19.151, Il. 24.75, etc. : ὥς κʼ ἔμʼ ἐμῆς ἐπιβήσετε πάτρης Od. 7.223. Cf. Od. 2.368, Od. 5.26, Od. 8.101, Od. 19.319, Od. 24.532, etc.
- γ
With ἄν: ὡς ἄν μοι τιμὴν ἄρηαι Il. 16.84. Cf. Il. 16.271 : ὡς ἂν μὴ κατὰ χρόα ἰάπτῃ Od. 2.376. Cf. Od. 4.672, 749, Od. 13.402, Od. 16.84, Od. 24.360.
- α
- b
With opt.
- α
Pure : ὡς ἀκούσειαν Il. 2.281. Cf. Il. 5.24, Il. 9.461, Il. 21.605, etc. : ὡς χόλον ἐξακέσαιτο Od. 3.145. Cf. Od. 6.113, 129, Od. 14.297.
- β
With κεν: ὥς κʼ αὐτὸς ἐεδνώσαιτο θύγατρα Od. 2.53. Cf. Od. 8.21, Od. 23.135, Od. 24.83.
- γ
With ἄν: ὡς ἄν μοι παῖδα σκυρόθεν ἐξαγάγοις Il. 19.331 : ὡς ἂν ἐπιθύσαντες ἑλοίμεθα Od. 16.297. Cf. Od. 17.362.
- α
- a
- 9
In which way, i.e. wherefore, and so : ὡς ἂν ἀπὸ σεῖο οὐκ ἐθέλοιμι λείπεσθαι Il. 9.444. Cf. Il. 21.291.
- 10
ὥς τε with infin., so as to . . . : οὐ γὰρ ἔτι τηλίκος εἰμί, ὥς τε σημάντορι πιθέσθαι Od. 17.21.
This construction where the simple infin. might be expected : εἴ τοι θυμὸς ἐπέσσυται ὥς τε νέεσθαι Il. 9.42.
- 11
Seeing how, in what way or manner, to what extent, in what degree, seeing that thus (= ὅτι οὕτως): ὡς ἐλέλιχθεν Il. 6.109, ὡς ἀγορεύεις (as to judge by your speech you think them to be) Il. 9.41, ὡς πυκνοὶ ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν (so close together did they stand) Il. 13.133. Cf. Il. 4.157, Il. 9.689, Il. 10.116, Il. 11.689, Il. 15.698, Il. 16.17, 600 (when they saw how he had fallen), etc. : ὡς οὔ τις μέμνηται Ὀδυσσῆος Od. 2.233, ὡς δὴ δήθʼ ἐνὶ νήσῳ ἐρύκεαι (seeing that so long . . .) Od. 4.373, ὡς ὄνομʼ ἐξαπάτησεν (to think how . . .) Od. 9.414, θαῦμά μʼ ἔχει ὡς . . . (to see how . . .) Od. 10.326, ὥς οἱ ἔειπεν Ἀθηναίη (reassured by her speech) Od. 13.251, ὡς ἐπάγοντες ἐπῇσαν (with such a din did they . . .) Od. 19.445. Cf. Od. 4.841, Od. 11.419, Od. 19.230, Od. 21.123, Od. 24.194, 512, etc.
- 12
When, after that, as soon as : ὡς ἴδον Il. 1.600. Cf. Il. 2.321, Il. 3.21, Il. 4.149, Il. 6.237, 374, Il. 18.222, etc. : φαῖνεν ἀοιδήν, ἔνθεν ἑλὼν ὡς ἀπέπλειον (from the point when they had . . .) Od. 8.500, ὡς ἐνόησεν Od. 10.375. Cf. Od. 3.34, Od. 8.272, Od. 22.148, etc.
- 13
With opt. expressing a wish : ὡς ἔρις ἀπόλοιτο Il. 18.107. Cf. Il. 22.286 : ὡς ἔλθοι Od. 17.243= Od. 21.201. Cf. Od. 1.47.
Anomalously with κεν : ὥς κέ οἱ γαῖα χάνοι Il. 6.281 (app., O that the earth could gape for him).
For ὡς ὤφελον (ὄφελον), ὡς ὤφελλον, see ὀφέλλω1 5.
- 14
Introducing a dependent substantive-clause, that, how : ἀγορεύεις ὡς . . . Il. 1.110. Cf. Il. 1.558, Il. 7.402, Il. 10.160, Il. 17.450, Il. 22.10, Il. 23.611, etc. : ἦ οὐχ ἅλις ὡς . . . Od. 2.312. Cf. Od. 3.347, Od. 4.377, Od. 5.24, Od. 9.443, Od. 14.152, Od. 17.157, Od. 19.94, Od. 21.209, Od. 22.351, Od. 23.60, etc.
Introducing a clause with opt. in oratio obliqua : ἕκαστα εἰπεῖν, ὡς ἔλθοι (that he had come) Od. 24.237.
- 15
In Od. 17.218 (ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει θεὸς ὣς τὸν ὁμοῖον) if ὡς be read for ὥς it must app. be taken as = εἰς or πρός. See ὁμοῖος 1.
- 16
Correlative with οὕτως. See οὕτως 1.
With τόσσον. See τόσος 5.d.
With τώς. See τώς 2.
With ὧδε. See ὧδε 5.
With ὥς. See ὥς 5.
- 1
- a in comparisons,
- α = ὥσπερ Ἴλᾳ φερέτω χάριν Ἁγησίδαμος, ὡς Ἀχιλεῖ Πάτροκλος O. 10.18 Σίσυφον μὲν πυκνότατον παλάμαις ὡς θεόν O. 13.52 μάντις ὡς τελέσσω ἱεραπόλος Παρθ. 1. 5. προβάτων ἐκ πάντων κελάρυξεν, ὡς ἀπὸ κρανᾶν φέρτατον ὕδωρ, θηλᾶν γάλα *fr. 104b. 2.* cf. ὥς b.
- β ὡς εἰ, c. ind. φιάλαν ὡς εἴ τις δωρήσεται νεανίᾳ γαμβρῷ, καὶ ἐγὼ νέκταρ χυτόν πέμπων ἱλάσκομαι O. 7.1, v. ὥσει.
- γ ὡς ὅτε, v. ὅτε.
- δ ἢ ὡς (= ἢ ὤστε) εὑρήσεις ἐρευνῶν μᾶσσον ἢ ὡς ἰδέμεν (“als du blicken kannst,” Dornseiff) O. 13.113 οὐκ ἄναλκις ὡς τόσον ἀγῶνα δῦναι (at potius ad O. 1.81 referendum, nott. Snell) ?fr. 342.
- b epexeg.
- α c. ind., how δεῖξέν τε Κοιρανίδᾳ πᾶσαν τελευτὰν πράγματος, ὤς τʼ κοιτάξατο ὥς τέ οἱ παῖς ἔπορεν δαμασίφρονα χρυσόν (bis) O. 13.75—6. ἀρχαῖον ὀτρύνων λόγον, ὡς, ἐπεὶ μόλεν, ὡς (Hermann: ὥς τʼ codd.) οὐ λαθὼν χρυσόθρονον Ἥραν κροκωτὸν σπάργανον ἐγκατέβα (anacoluthon!) N. 1.35—7. αἱ δὲ πρώτιστον μὲν ὕμνησαν Διὸς ἀρχόμεναι σεμνὰν Θέτιν Πηλέα θʼ, ὥς τέ νιν ἁβρὰ Κρηθεὶς Ἱππολύτα δόλῳ πεδᾶσαι ἤθελε N. 5.26 συνέπαξε λόγον, ὡς ἦρα νυμφείας ἐπείρα κεῖνος ἐν λέκτροις Ἀκάστου εὐνᾶς N. 5.30 cf. P. 9.98
- β c. ἄν + opt. (v. Goodwin, M & T, 3292) μέλλον ἔντειλεν φυλάξασθαι χρέος παισὶν φίλοις, ὡς ἂν θεᾷ πρῶτοι κτίσαιεν βωμὸν O. 7.42
- c final,
- α c. subj. ἀλλὰ κελεύθοις ἁπλόαις ζωᾶς ἐφαπτοίμαν, θανὼν ὡς παισὶ κλέος μὴ τὸ δύσφαμον προσάψω N. 8.36
- β c. opt. πέφνε δʼ Εὔρυτον, ὡς Αὐγέαν λάτριον ἀέκονθʼ ἑκὼν μισθὸν ὑπέρβιον πράσσοιτο O. 10.28 χρῆσεν οἰκιστῆρα Βάττον ἱερὰν νᾶσον ὡς ἤδη λιπὼν κτίσσειεν εὐάρματον πόλιν P. 4.7
- d causal, = ἐπεί c. ind. δηρίομαι πολέσιν περὶ πλήθει καλῶν, ὡς μὰν σαφὲς οὐκ ἂν εἰδείην λέγειν ποντιᾶν ψάφων ἀριθμόν O. 13.45 διείργει δὲ πᾶσα κεκριμένα δύναμις, ὡς τὸ μὲν οὐδέν, ὁ δὲ χάλκεος ἀσφαλὲς αἰὲν ἕδος μένει οὐρανός N. 6.3
- e temporal, after c. ind. ὡς δʼ ἄφαντος ἔπελες οὐδὲ φῶτες ἄγαγον, ἔννεπε κρυφᾷ τις O. 1.46
- f in phrases,
- α ὡς τάχος, with all speed “καὶ ὡς τάχος ὀτρύνει με τεύχειν” P. 4.164
- β c. superl. adv. πεῖραν μὲν ἀγάνορα – ἀναβάλλομαι ὡς πόρσιστα as far as possible N. 9.29
- γ c. adj., restrictive ἄφωνοί θʼ ὡς ἕκασται φίλτατον παρθενικαὶ πόσιν ἢ υἱὸν εὔχοντʼ, ὦ Τελεσίκρατες, ἔμμεν (ἕκαστα v. l.: according to their individual wishes, Burton) P. 9.98
Strong 5613
I. As
1. with a demonstrative, like οὕτως, expressed or understood: οὕτως . . . ὡς, Mk 4:26, I Co 3:15, Eph 5:28, Ja 2:12, al.; ὡς . . . οὕτως, Ac 8:32, I Co 7:17, al.; elliptically (sc. οὕτως, οὕτω), c. nom., Mt 6:29, al.; c. acc., Mt 19:19, Mk 12:31, al.; c. prep., Mt 26:55, Mk 14:48, Lk 22:52, Jo 7:10, al.; c. verb., Jo 15:6, II Co 3:1, Eph 2:3, I Th 5:6, al.; c. ptcp. (the ptcp. however not having the special force wh. it has in cl.; v. Bl., §73, 5; 74, 6), Mt 7:29, Mk 1:22, He 13:17, al.; freq implying opinion or belief, Ro 9:32;
2. Before numerals, about, nearly: Mk 5:13, Jo 1:40, Ac 5:7, al.
3. Before adjectives and adverbs, how: Ro 10:15, 11:33, I Th 2:10; c. superl., ὡς τάχιστα, as quickly as possible, Ac 17:15.
II. As conjunction;
1. temporal,
(a) as, when, since: Mk 9:21, 14:72, Lk 1:23, Jo 2:9, al.;
(b) while, when, as long as: Lk 12:58, Jo 12:36, Ga 6:10 (Field, Notes, 191); ὡς ἄν (M, Pr., 167, and v.s. ἄν), Ro 15:24, I Co 11:34, Phl 2:23.
2. Final, in order that; c. inf., in order to (M, Pr., 204n), Lk 9:52, Ac 20:24, He 7:9.
- thus, as, so that, since
- A. ADVERB of Manner, either ὥς (with accent) Demonstr. so, thus, Lat. sic;— or ὡς (without accent) Relat. as, Lat. ut. B. ὡς, as CONJUNCTION. C, D. various usages.
- Aof Manner:
- Iὥς, Demonstr. = οὕτως, so, thus, Lat. sic, Hom., Hdt.; rare in Attic:— καὶ ὥς, even so, nevertheless, οὐδʼ ὥς, μηδʼ ὥς, not even so, in no wise, Hom., Soph.
- 2in Comparisons, ὥς . ., ὡς . ., so . . as . ., Lat. sic . . ut . ., Il., Plat.
- 3thus, for instance, Od.
- IIὡς, Relat., as, Lat. ut, first in Hom.; οὕτως ὡς, Lat. sic ut; but the antec. is often omitted: similes are commonly introduced by ὡς ὅτε, ὡς δʼ ὅτε, where ὅτε often seems superfluous, ἤριπε δʼ, ὡς ὅτε πύργος ἤριπε Il.:—this ὡς takes the accent at the end of a clause or when it follows the word dependent on it; θεὸς δʼ ὣς τίετο δήμῳ Il.; οἱ δὲ φέβοντο, βόες ὥς Od.
- 2according as, where the relat. Pron. ὅσος might stand, as ἑλὼν κρέας ὥς (i. e. ὅσον) οἱ χεῖρες ἐχάνδανον Od.; σοὶ θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω Soph.
- 3parenthetically, to qualify a general statement, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, ὡς ἔοικε, etc., as it seems; often with γε or γοῦν added, ὡς γοῦν as at any rate:—these phrases become elliptical, ὡς ἐμοί or ὥς γʼ ἐμοί (sc. δοκεῖ); ὡς ἀπ’ ὀμμάτων (sc. εἰκάσαι) to judge by eyesight, Soph.;—also, ὡς Λακεδαιμόνιος (sc. ὤν) considering he was a Lacedaemonian, Thuc.; ὡς γυνή as a woman, like a very woman, Soph.: —so ὡς is attached to the Object of the Verb, συμπέμψας αὐτὸν ὡς φύλακα (sc. εἶναι) having sent him with them as a guard, Hdt.; ὡς ἐπὶ φρυγανισμόν as if for collecting fuel, Thuc.
- IIIto limit or augment the force of Adverbs: ὡς ἀληθῶς as of a truth, i. e. in very truth, Plat.; also after Adverbs expressing anything extraordinary, θαυμαστῶς or θαυμασίως ὡς, ὑπερφυῶς ὡς, v. sub vocc.:—also with the Sup., like ὅ τι and ὅπως, ὡς μάλιστα, Lat. quam maxime, ὡς ῥᾷστα, quam facillime; ὡς τάχιστα, quam celerrime, Hdt., etc.:—in the phrases ὡς τὸ πολύ, ὡς ἐπὶ τὸ πολύ Plat.; ὡς ἐπὶ τὸ πλῆθος Plat.
- 2so also with Adjs., ὅπως ὡς βέλτισται ἔσονται Plat.; ὡς ἐς ἐλάχιστον Thuc.
- Bὡς, as CONJUNCTION:
- Iwith Substantive Clauses, for ὅτι, Lat. quod, that, expressing a fact, μηκέτʼ ἐκφοβοῦ, ὥς σε ἀτιμάσει Soph., etc.
- IIὡς with Final Clauses, that, in order that, Lat. ut; ὡς, and ὡς ἄν, Epic ὥς κεν, being used, like other Final Conjunctions, with the subj. after the principal tenses of the ind., and with the opt. after the past tenses: cf. ἵνα B, ὅπως B.
- 2with past tenses of the ind. to express an event that is past, and therefore impossible, τί μʼ οὐκ ἔκτεινας, ὡς ἔδειξα μήποτε . . ; so that I never should . ., Soph.
- 3ὡς c. inf., to limit an assertion, ὡς εἰπεῖν so to say, Lat. ut ita dicam, Hdt.; ὡς ἔπος εἰπεῖν, etc.; ὡς εἰκάσαι to make a guess, i. e. probably, Hdt.
- IIIjust like ὥστε c. inf., so that, Lat. adeo ut, ita ut, εὖρος ὡς δύο τριήρεας πλέειν ὁμοῦ in breadth such that two triremes could sail abreast, Hdt.
- 2ἢ ὡς after a comp., μάσσονʼ ἢ ὡς ἰδέμεν Pind.; μαλακώτεροι, ἢ ὡς κάλλιον Plat.
- IVCausal, like ὅτι or ἐπεί, as, inasmuch, as, since, Lat. quia, quandoquidem, τί ποτε λέγεις; ὡς οὐ μανθάνω Soph.
- VTemporal, for ὅτε, ἐπεί, when, Lat. ut, ἐνῶρτο γέλως, ὡς ἴδον laughter arose among them, when they saw, Il.; with opt., to express a repeated action, whenever, ὡς ἀπίκοιτο Hdt.
- 2ὡς seems to be used for ἕως or ἔστε, so long as, while, ὡς ἂν αὑτὸς ἥλιος αἴρῃ Soph.:—in later Gr. = ἕως, while, NTest.
- VI= ὅπως, how, like Lat. ut for quomodo, μερμήριζε, ὡς Ἀχιλῆα τιμήσειε Il.;—so, οὐκ ἔσθʼ ὡς nowise can it be that, Soph.; οἶσθʼ ὡς ποίησον, by a mixture of constructions for ὡς χρὴ ποιῆσαι, Soph.; v. *εἴδω B. 5.
- 2ὡς ἂν ποιήσῃς however thou mayʼst act, Soph.
- VIILocal, for ὅπου, where, Theocr.
- Csome special usages:
- Iwith Participles, to give the reason or motive of the action expressed by the Verb, if, as, διαβαίνει, ὡς ἀμήσων τὸν σῖτον Hdt.
- 2with Participles in the case of the Object, λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας they speak of us as dead, Aesch.
- 3with Participles put absolutely, ἐρώτα ὅ τι βούλει, ὡς τἀληθῆ ἐροῦντος (i. e. πιστεύων με ἐρεῖν) Xen., etc.
- IIso also before Prepositions, ἀνήγοντο ὡς ἐπὶ ναυμαχίαν (i. e. ὡς ναυμαχήσοντες) Thuc.; πλεῖς ὡς πρὸς οἶκον Soph.; ὡς ἐκ κακῶν ἐχάρη Hdt.
- IIIthe Preps. εἰς, ἐπί, came to be omitted, and ὡς itself appears to be used as a prep. c. acc., but only c. acc. pers., τὸν ὅμοιον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὅμοιον god brings like to like, Od.; ὡς Ἆγιν ἐπρεσβεύσαντο Thuc.
- Dὡς, before independent sentences:
- Iὡς as an emphatic exclamation, how, as Lat. ut for quam, ὡς ἄνοον κραδίην ἔχες how silly a heart hadst thou! Il.; ὡς ἀγαθόν Od.; ὡς ἀστεῖος ὁ ἄνθρωπος how charming he is! Plat.
- 2when it is joined to a Verb, its force extends to the whole sentence, ὥς ὑπερδέδοικά σου how greatly do I fear for thee, Soph.
- 3it also denotes a quick succession of events, ὡς ἴδεν, ὥς μιν Ἔρως φρένας ἀμφεκάλυψεν how he saw, how did Love encompass his heart, i. e. he saw and straightway Love . ., Il.; ὡς ἴδον, ὡς ἐμάνην, ὥς μευ περὶ θυμὸς ἰάφθη Theocr.; (so Virgil ut vidi, ut perii, ut me malus abstulit error).
- IIὡς to express a wish, like εἴθε, Lat. utinam, oh that! with the opt. ὡς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος Od.; ὡς μὴ θάνοι oh that he might not die! Od.
- 2ὡς joined with other words of wishing, ὡς ὤφελες αὐτόθʼ ὀλέσθαι Il.; ὡς δὴ μὴ ὄφελον νικᾶν Od.
- Eὡς with Numerals marks that they are to be taken only as a round number, as it were, about, nearly, σὺν ἀνθρώποις ὡς εἴκοσι Xen.; παῖς ὡς ἑπταετής some seven years old, Plat.
- Fὡς in some Elliptical Phrases:
- 1ὡς τί (sc. γένηται); to what end? Eur.
- 2ὡς ἕκαστος each separately, Lat. pro se quisque, Hdt., Thuc.
- GEtymology: ὡς is an adv. form of the relat. ὅς, as τώς of ὁ, οὕτως of οὗτος.
-
…πατρίδα καὶ παῖδας καὶ γυναῖκας καὶ ὑμᾶς αὐτούς. ὁ δὲ ὧν μὲν ὑπέσχετο οὐδὲν ἔπραξεν, οὕτως δὲ ἐνετεθύμητο ὡς χρὴ μικρὰν καὶ ἀσθενῆ γενέσθαι τὴν πόλιν, ὥστε περὶ ὧν οὐδεὶς πώποτε οὔτε τῶν πολεμίων ἐμνήσθη οὔτε τῶν πολιτῶν…
Lysias, Speeches
-
…, πολλῶν δὲ θυγατέρας μελλούσας ἐκδίδοσθαι ἐκώλυσαν. καὶ εἰς τοσοῦτόν εἰσι τόλμης ἀφιγμένοι ὥσθʼ ἥκουσιν ἀπολογησόμενοι, καὶ λέγουσιν ὡς οὐδὲν κακὸν οὐδʼ αἰσχρὸν εἰργασμένοι εἰσίν. ἐγὼ δʼ ἐβουλόμην ἂν αὐτοὺς ἀληθῆ λέγειν · μετῆν γὰρ ἂν καὶ ἐμοὶ…
Lysias, Speeches
-
…δὲ αὐτόθι Θέογνιν ἑτέρους φυλάττοντα · ᾧ παραδόντες ἐμὲ πάλιν ᾤχοντο. ἐν τοιούτῳ δʼ ὄντι μοι κινδυνεύειν ἐδόκει, ὡς τοῦ γε ἀποθανεῖν ὑπάρχοντος ἤδη. καλέσας δὲ Δάμνιππον λέγω πρὸς αὐτὸν τάδε, ἐπιτήδειος μέν μοι τυγχάνεις ὤν ,…
Lysias, Speeches
-
…αὐτῷ οὐδὲν μέλει τῶν ὅρκων ὧν ὠμόσατο, πειράσομαι καὶ περὶ ὧν οὗτος ἔψευσται διδάσκειν ὑμᾶς. ἐτόλμησε γὰρ εἰπεῖν ὡς αὐτὸς μὲν τριακοσίας δραχμὰς ἔδωκε Θεοδότῳ, συνθήκας πρὸς αὐτὸν ποιησάμενος, ἐγὼ δʼ ἐπιβουλεύσας ἀπέστησα αὐτοῦ τὸ μειράκιον .…
Lysias, Speeches
-
…γε παμπόνηροι καὶ τελέως ἄδικοι τελέως εἰσὶ καὶ πράττειν ἀδύνατοι ταῦτα μὲν οὖν ὅτι οὕτως ἔχει μανθάνω, ἀλλʼ οὐχ ὡς σὺ τὸ πρῶτον ἐτίθεσο · εἰ δὲ καὶ ἄμεινον ζῶσιν οἱ δίκαιοι τῶν ἀδίκων καὶ εὐδαιμονέστεροί εἰσιν, ὅπερ τὸ…
Plato, Republic
-
…ἀμυνομένου καὶ τούτων ἡμᾶς βαλλόντων, ἔτι δὲ τυπτόντων αὐτὸν ὑπὸ τῆς μέθης καὶ ἐμοῦ ἀμυνομένου, καὶ τῶν παραγενομένων ὡς ἀδικουμένοις ἡμῖν ἁπάντων ἐπικουρούντων, ἐν τούτῳ τῷ θορύβῳ συντριβόμεθα τὰς κεφαλὰς ἅπαντες. καὶ οἱ μὲν ἄλλοι οἱ μετὰ…
Lysias, Speeches
-
…νῦν δέ, ὡς ἔοικεν, εἰ τριάκοντα μόναι μετέπεσον τῶν ψήφων, ἀπεπεφεύγη ἄν. Μέλητον μὲν οὖν, ὡς ἐμοὶ δοκῶ, καὶ νῦν ἀποπέφευγα, καὶ οὐ μόνον ἀποπέφευγα, ἀλλὰ παντὶ δῆλον τοῦτό γε, ὅτι εἰ…
Plato, Apology
-
…ἂν ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ ἀνδρεῖος ἕλοιτο, ταῦτα αἱρεῖσθαι, φάσκοντά γε δὴ ἀρετῆς διὰ παντὸς τοῦ βίου ἐπιμελεῖσθαι · ὡς ἔγωγε καὶ ὑπὲρ σοῦ καὶ ὑπὲρ ἡμῶν τῶν σῶν ἐπιτηδείων αἰσχύνομαι μὴ δόξῃ ἅπαν τὸ πρᾶγμα τὸ περὶ σὲ ἀνανδρίᾳ…
Plato, Crito
-
…ἀδίκου ; ἤκουσα, ἔφη, ἀλλʼ οὐ πείθομαι. βούλει οὖν αὐτὸν πείθωμεν, ἂν δυνώμεθά πῃ ἐξευρεῖν, ὡς οὐκ ἀληθῆ λέγει ; πῶς γὰρ οὐ βούλομαι ; ἦ δʼ ὅς. ἂν μὲν τοίνυν, ἦν δʼ ἐγώ…
Plato, Republic
-
…φανερῶς μετατίθεσο καὶ ἡμᾶς μὴ ἐξαπάτα. νῦν δὲ ὁρᾷς, ὦ Θρασύμαχε ἔτι γὰρ τὰ ἔμπροσθεν ἐπισκεψώμεθα ὅτι τὸν ὡς ἀληθῶς ἰατρὸν τὸ πρῶτον ὁριζόμενος τὸν ὡς ἀληθῶς ποιμένα οὐκέτι ᾤου δεῖν ὕστερον ἀκριβῶς φυλάξαι, ἀλλὰ πιαίνειν οἴει αὐτὸν…
Plato, Republic