ῥαφή
ῥαφή, a seam
ῥᾰφ-ή, ἡ,
- seam, ἱμάντων Od. 22.186; [χιτῶνος] Plu. Cleom. 37.
- 2 suture of the skull, κεφαλὴ οὐκ ἔχουσα ῥαφήν Hdt. 9.83, cf. Hp. VC 1 (pl.), Pl. Ti. 76a, Arist. HA 491b2, 516a15; also of the heart and other parts, Id. PA 667a7, 677b19; ῥαφαὶ ὀστέων E. Ph. 1159, Supp. 503.
- II stitching, sewing, τρήσει καὶ ῥαφῇ χρωμένη σύνθεσις Pl. Plt. 280c; αἱ ῥ. τοῦ τραύματος, of a wound that had been sewn up, D.C. 43.11.
ῥαφή, ῆς (ἡ) [ᾰ]
1 couture, Od. 22, 186 ; Plut. Cleom. 31 ||
2 t. d’anat. suture du crâne, Hdt. 9, 83 ; Plat. Tim. 76a; Arstt. H.A. 1, 7, 3, etc. ; d’un os, Eur. Ph. 1159, Suppl. 503, etc. ||
3 action de coudre les lèvres d’une plaie, en prose réc. DC. 43, 21.
Étym. ῥάπτω.
1. samengenaaide verbinding, naad.
2. uitbr. beendernaad, schedelnaad, sutuur.
ῥαφή, ἡ, die Naht ; Od. 22.186, ἱμάντων ; die Naht der Hirnschale, Her. 9.83 ; vgl. Eur. ῥαφὰς ἔρρηξεν ὀστέων, Phoen. 1166 ; τρήσει καὶ ῥαφῇ χρωμένη σύνθεσις, Plat. Polit. 280c.
ῥαφή
-ῆς, ἡ
[ῥάπτω.]
A stitch or seam : ῥαφαὶ ἐλέλυντο ἱμάντων Od. 22.186.
ῥαφή (ῥάπτω): seam, pl., Od. 22.186†.
ῥαφή
ῥᾰφή, ἡ,
ῥάπτω
- 1a seam, Lat. sutura, Od.
- 2the suture of the skull, Hdt.; so, ῥαφαὶ ὀστέων Eur.