ῥοδανός

ῥοδᾰνός, ή, όν,

• perh. wavering, flickering, παρὰ ῥοδανὸν δονακῆα Il. 18.576:—this is the reading of most codd., but ancient critics differed as to the form; Zenod. gave διὰ ῥαδαλόν (which he derived from κραδαλόν); the reading of Aristoph. and Aristarch. is uncertain, perh. παρὰ ῥαδινόν, v. Sch. ad loc.; cf. also ῥαδινός (Apollon. Lex., who reads ῥαδινόν, absurdly interprets as λεπτόν, οἱονεὶ ῥαδονόν, παρὰ τὸ ῥᾳδίως δονεῖσθαι).

ῥοδανός, (vgl. ῥαδινός, κραδάω), schwank, schlank, leicht bewegt, παρὰ ῥοδανὸν δονακῆα, am leicht vom Winde bewegten Röhricht hin, Il. 18.576, nach Aristarch.; vgl. aber Spitzner zur Stelle ; die Schol. führen an, daß Zenodot. διὰ ῥαδαλόν las u. Aristophanes παρὰ ῥαδαλόν.

ῥοδανός ², = ῥόδινος, zw.

ῥοδανός

(an initial consonant app. lost)

[app. = ῥαδινός.]

Thus, waving : δονακῆα Il. 18.576.

ῥοδανός : waving, swaying, Il. 18.576† (v. l. ῥαδαλόν).

ῥοδανός ῥοδᾰνός, ή, όν

• waving, flickering, Il. deriv. uncertain