εἱμαρμένη
I
1 destino, hado individual, Sophr.l.c.,
ἀλλ' αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ βρώσεις
sino que se le pasó por alto el destino que conllevaba, el devorar a sus propios hijosκλαύσομαι ... τὴν ἄδικον εἱμαρμένην
τοῦτ' ἔστιν ἄφυκτος εἱ. ὅ τι ἂν ἑκάστῳ νείμῃ Ζεύς
• implicando la idea de ‘muerte’ destino fatal
Ζεὺς μὲν προειδὼς τὴν Σαρπηδόνος εἱμαρμένην
ἐμὲ δὲ νῦν ἤδη καλεῖ, φαίη ἂν ἀνὴρ τραγικός, ἡ εἱμαρμένη
ὅτι τὴν εἱμαρμένην οὐδ' ἂν εἷς ἔκφυγοι
ὑπὸ] τῆς εἱμαρμένης [κατα]λη[φ]θέντα
θρηνῶν τὴν ἐμὰν ἱμαρμέναν
ἐπὶ τὴν πεπρωμένην αὐτῷ εἱμαρμένην
ὑπὸ τῆς ἀνηλεοῦς ... εἱμαρμένης αἰφνίδιον ἀνήρπασται
• euf. en locuciones que significan ‘morir’
τὴν εἱμαρμένην ἔχειν
τῆς εἱμαρμένης τυχεῖν
• tiempo natural de la vida de una pers., tiempo marcado para morir
πρὸ τῆς εἱμαρμένης ... τὸν βίον ἐκλιπών
ὁ τῆς εἱμαρμένης καὶ ὁ αὐτόματος θάνατος
• fig. ref. al destino fatal
2 fil. destino, fatalidad, necesidad como ley universal
τὸν δὲ κόσμον πάλιν ἀνέστρεφεν εἱ. τε καὶ σύμφυτος ἐπιθυμία
τῶν τῆς εἱμαρμένης δεσμῶν
ἔστι δ' εἱ. αἰτία τῶν ὄντων εἱρομένη ἢ λόγος καθ' ὃν ὁ κόσμος διεξάγεται
εἱ. ἐστὶν ὁ τοῦ κόσμου λόγος
πάνθ' ὑπὸ τῆς ἀνάγκης καὶ τῆς εἱμαρμένης κατειλῆφθαι
εἱμαρμένη κίνησις αἴδιος
τύχην ... καλοῦμεν ... εἱμαρμένην
• en la doctrina de los fariseos identif. tb. c. la necesidad y el fatum
τινὰ καὶ οὐ πάντα τῆς εἱμαρμένης ἔργον εἶναι
εἱ. διχῶς καὶ λέγεται καὶ νοεῖται· ἡ μὲν γάρ ἐστιν ἐνέργεια, ἡ δὲ οὐσία
εἱ. ... ἡ κατ' οὐσίαν ... σύμπασ' ἡ τοῦ κόσμου ψυχή
• op. a la providencia y al azar, M.Ant.12.14,
ἡ παρὰ τοῖς ἄφροσι Ἕλλησι τύχη, καὶ εἱ. προσαγορευομένη οὔτ' ἦν ποτε, οὔτ' ἐστιν
ἵνα μεταθῇ τοὺς εἰς τὸν Χριστὸν πιστεύσαντας ἀπὸ τῆς Εἱμαρμένης εἰς τὴν ἐκείνου Πρόνοιαν
τὰ δὲ μετὰ τὴν σελήνην τέσσαρσιν αἰτίαις (διοικεῖσθαι), κατὰ θεόν, καθ' εἱμαρμένην, κατὰ προαίρεσιν ἡμετέραν, κατὰ τύχην
• Περὶ εἱμαρμένης tít. de obras de dif. autores: de Epicuro, Phld.Piet.1063, cf. D.L.10.28,
Περὶ εἱμαρμένης τε καὶ προνοίας
Κατὰ εἱμαρμένης
Contra (la noción de) el destino
3 astrol. predestinación astrológica, predeterminación por los astros Origenes Philoc.23.1,
ἄλλοι εἱμαρμένην εἰσηγήσαντο, τὴν λεγομένην γένεσιν, παρ' ἣν μηδένα πάσχειν τι ἢ ποιεῖν δύνασθαι
II como ley natural necesidad, lo exigido por las leyes naturales
κρεῖττον ἦν τῷ περὶ Θεῶν μύθῳ κατακολουθεῖν ἢ τῇ τῶν φυσικῶν εἱμαρμένῃ δουλεύειν
ὅτι τὴν εἱμαρμένην οἱ ἀπὸ τοῦ Περιπάτου ἐν τοῖς κατὰ φύσιν τίθενται
• astr.
εἱ. φυσικὴ καὶ μεταπτωτή
necesidad física y mutable, que gobierna los eventos terrestres, op. εἱ. θεία que gobierna los astros
III personif. Destino
1 como hipóstasis de lo ineluctable Hermes 64.1929.485 (vaso át. V a.C.),
Εἱ. δὲ ἐστι καθ' ἣν μέμαρπται καὶ συνείληπται πάντα ἐν τάξει ... τὰ γινόμενα
• otro n. de divinidades que personifican el destino, como «Αἶσα»
ἃ περὶ τῆς Εἱμαρμένης ... ἐκεῖνοι (i.e. Homero y Hesíodo) ἐρραψῳδήκασιν
με ... Ἱ[μαρ]μένης τέλος πονηρὸν ἢ Θανάτου κοινὸς νόμος ἐμάρανε
2 n. pitagórico del número cinco
ὁ Πυθαγόρας Εἱμαρμένῃ τὸν πέντε ἀριθμὸν ἀνακεῖσθαί φησιν
ὑπεράσπισόν μου πρὸς πᾶσαν ὑπεροχὴν ἐξουσίας δαίμονος ἀε[ρί]ου [καὶ εἱ]μαρμένης
defiéndeme contra todo exceso de poder mágico del demon aéreo y del destino
ἀνάλυσόν μου τὴν σαπρὰν εἱμαρμένην
libérame de mi maligno destino