δίθηκτος
δίθηκτος, two-edged
δῐ-θηκτος, ον,
- two-edged, ξίφος A. Pr. 863.
de doble filo
ξίφος
δί·θηκτος, ος, ον [ῐ] à deux tranchants, Eschl. Pr. 863.
Étym. δίς, θήγω.
δίθηκτος, zweischneidig, ξίφος Aesch. Pr. 863.
δίθηκτος
δί-θηκτος, ον
- two-edged, ξίφος Aesch.