μυσάττομαι
μυσάττομαι, to feel disgust at
Could not find μυσαττόμενον in Logeion dictionaries.
μυσαττόμενον present middle participle masculine accusative singular, present middle participle neuter nominative singular, present middle participle neuter vocative singular, present middle participle neuter accusative singular of μυσάττομαι
μῠσ-άττομαι, fut. μυσαχθήσομαι Luc. DMeretr. 11.3: aor. ἐμυσάχθην E. Med. 1149, Luc. Somn. 8: also aor. 1 part. Med. μυσαξάμενος Ph. 2.301: (μύσος):—
- feel disgust at, loathe, c. acc., Hp. Morb. 2.48, E. l.c., X. Cyr. 1.3.5; ὡς ἐπὶ τέρατι Luc. Prom.Es 4.
μυσάττομαι [ῠ] (f. μυσαχθήσομαι, ao. ἐμυσάχθην, pf. inus.) éprouver de l’horreur ou de l’aversion : ἐπί τινι, Luc. Prom. 4, pour qqe ch. ; τι, Hpc. 477, 25 ; Eur. Med. 1149 ; Xén. Cyr. 1, 3, 5, avoir qqe ch. en horreur.
Étym. μύσος.
μυσάττομαι, dep. pass., Abscheu u. Ekel wie vor etwas Unreinem empfinden, übh. verabscheuen, VLL erkl. δυσχεραίνειν, ἀποστρέφεσθαι ; παίδων μυσαχθεῖσʼ εἰσόδους, Eur. Med. 1149 ; Xen. Cyr. 1.3.5 ; τὴν ἀηδίαν μυσαχθείς, Luc. Bis acc. 21 ; μυσαχθήσόμενος, D.Mer. 11.3.
μυσάττομαι
μῠσάττομαι,
μύσος
- Dep.: to feel disgust at anything loathsome, to loathe, abominate, c. acc., Eur., Xen.