μύσος

μύσος [ῠ], εος, τό,

• uncleanness, defilement, Emp. 128.9, A. Ch. 650 (lyr.), Eu. 839 (lyr.), S. OT 138, E. HF 1155, Hp. Morb.Sacr. 1: and in later Prose, as D.S. 1.21, SIG 985.38 (Philadelphia, i A.D.), Porph. Abst. 2.11, Dam. Isid. 108, Sch. Luc. JTr. 8.

μύσος, τό, nicht μῦσος, vgl. Draco p. 65.15 u. EM. 588.52, alles Ekel und Abscheu Verursachende, wobei man aus Ekel mit der Nase schnaubt, VLL erkl. μίασμα, βδέλυγμα ; gew. übertr., Verbrechen, ruchlose Handlung ; δωμάτων παλαιτέρων τίνειν μύσος, Aesch. Ch. 640 ; ἀτίετον, Eum. 803 ; ὅταν ἀφʼ ἑστίας μύσος πᾶν ἐλάσῃ, Ch. 961, öfter ; τοῦτʼ ἀποσκεδῶ μύσος, Soph. O.R. 138 ; μιαιφόνον, Eur. Andr. 335 ; τεκνοκτόνον, Herc.Fur. 1155, öfter ; auch in sp. Prosa, καθαρὸς παντὸς μύσους, DS. 1.21, 65.

μύσος .μύσος (ῠ), εος, τό,

• uncleanness of body or mind: metaph. an abomination, defilement, Lat. piaculum, Trag.