μυκάομαι

μῡκάομαι, fut. -ήσομαι AP 9.730 (Dem. Bith.), Luc. Phal. 1.11: aor. ἐμῡκησάμην Ar. Nu. 292, Theoc. 16.37: used by Hom. once in pres. part., Od. 10.413, elsewh. in Ep. aor. μύκον [ῠ], Ep. pf. μέμῡκα (also in A. Supp. 352 (lyr.)): plpf. ἐμεμύκειν or μεμύκειν Od. 12.395: Ep. iterat. μύκεσκε only in EM 624.40:—

• prop. of oxen, low, bellow, ὁ δὲ μακρὰ μεμυκώς [ὁ ταῦρος] Il. 18.580; μεμυκὼς ἠΰτε ταῦρος 21.237; πόριες . . μυκώμεναι Od. 10.413, cf. A. l.c., E. Ba. 738; of a calf, Theoc. l.c.; of Heracles in agony, E. HF 870 (troch.: so comically, ἔβλεψεν δριμὺ κἀμυκᾶτο Ar. Ra. 562); οἷον μυκτὴρ μυκᾶται Id. V. 1488; μάτηρ κεφαλὰν μυκήσατο παιδὸς ἑλοῖσα Theoc. 26.20; ὥσπερ λέων μ. Apoc. 10.3.
• • • 2 of things, πύλαι μύκον οὐρανοῦ Il. 5.749; μέγα δʼ ἀμφὶ πύλαι μύκον 12.460; of a shield, μέγα δʼ ἀμφὶ σάκος μύκε δουρὸς ἀκωκῇ rang, 20.260; of meat, ἀμφʼ ὀβελοῖσι μεμύκει bellowed upon the spits (a portent), Od. 12.395; μέμυκε δὲ γαῖα καὶ ὕλη Hes. Op. 508; βροντῆς μυκησαμένης Ar. Nu. 292; κόχλον ἑλὼν μυκήσατο κοῖλον Theoc. 22.75:—rare in Prose, Pl. R. 396b, 615e, Arist. Mete. 368a25.—An aor. Act., [τυμπάνου] βαρὺ μυκήσαντος AP 6.220.11 (Diosc.). (Onomatopoeic word.)

μυκάομαι, [ῡ], aor. ἔμυκον, perf. μέμῡκα, den Naturlaut nachahmendes Wort, brüllen ; von Rindern, ταῦρος μεμυκώς, Il. 18.580 ; πόρτιες μυκώμεναι, Od. 10.413 ; κρέα δʼ ἀμφʼ ὀβελοῖς ἐμεμύκει, 12.395 ; δαμαλιν, ἃ μέμυκε, Aesch. Suppl. 347 ; πόριν μυκωμένην, Eur. Bacch. 737 ; auch vom Herakles, Herc.Fur. 870 ; u. danach komisch ἔβλεψεν εἴς με δριμὺ κἀμυκᾶτο, Ar. Ran. 562 ; μυκάσατο, Theocr. 22.75 ; γοερόν τι μυκώμενοι, Luc. V.H. 2.44. – Auch von leblosen Dingen, dumpf ertönen, erdröhnen ; πύλαι μύκον οὐρανοῦ, sie knarrten auf, Il. 5.479, vgl. 12.460 ; vom Flusse, μεμυκὼς ἠΰτε ταῦρος, 21.237 ; vom Schilde, der mit der Lanze getroffen wird, μέγα δʼ ἀμφὶ σάκος μύκε δουρὸς ἀκωκῇ, 20.260 ; μέμυκε δὲ γαῖα καὶ ὕλη, vom Sturme, Hes. O. 510 ; vom Donner, μυκησαμένη βροντή, Ar. Nub. 292.

μυκάομαι

3 sing. aor. μύκε Il. 20.260.

3 pl. μύκον Il. 5.749, Il. 8.393, Il. 12.460.

Pf. pple. (in pres. sense) μεμυκώς Il. 18.580, Il. 21.237.

3 sing. plupf. (in impf. sense) μεμύκει Od. 12.395.

(ἀμφι-).

Of cattle, to low or bellow Il. 18.580 : Od. 10.413, Od. 12.395.

So μεμυκὼς ἠΰτε ταῦρος Il. 21.237.

Of gates, to grate or groan in opening Il. 5.749 = Il. 8.393.

Sim. of a gate being burst open Il. 12.460.

Of a struck shield, to sound or ring Il. 20.260.

μυκάομαι , part. μῡκώμεναι, aor. 2 μύκον, μύκε, perf. part. μεμῡκώς, plup. ἐμεμύκει: low, bellow, of cattle; of the river - god Scamander, μεμῡκὼς ἠύτε ταῦρος, Il. 21.237; then of things, as of gates ‘groaning,’ a shield ‘resounding,’ Il. 12.460, Il. 20.260.

μυκάομαι Formed from the sound, cf. βληχάομαι, μηκάομαι, βρυχάομαι, βρωμάομαι.

• • • 1Lat. mugire, to low, bellow, roar, of oxen, Il.; of calves, Od; of Hercules in agony, Eur., etc.
    • 2of things, as of heavy gates, to grate, creak, Il.; of a shield, to ring, Il.; of meat roasting, to hiss upon the spits, Od.; of thunder, Ar.